ப³த்⁴னீமோ வயமஞ்ஜலிம் ப்ரதிதி³னம் ப³ந்த⁴ச்சி²தே³ தே³ஹினாம்
கந்த³ர்பாக³மதந்த்ரமூலகு³ரவே கல்யாணகேலீபு⁴வே ।
காமாக்ஷ்யா க⁴னஸாரபுஞ்ஜரஜஸே காமத்³ருஹஶ்சக்ஷுஷாம்
மந்தா³ரஸ்தப³கப்ரபா⁴மத³முஷே மந்த³ஸ்மிதஜ்யோதிஷே ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னை காமாக்ஷியின் மந்தகாசப் பேரொளியை மூககவி பக்திப் பரவசத்தோடு தியானிக்கிறார். உடலெடுத்த மனிதர்களின் சம்சார பந்தங்களை அறுத்தெறியும் அந்தத் திருநகை, மன்மத சாஸ்திரத்தின் மூல குருவாகவும், மங்களகரமான திருவிளையாடல்களின் இருப்பிடமாகவும், காமனை எரித்த முக்கண்ணனின் கண்களுக்குப் பச்சைக் கற்பூரப் பொடியாகவும், தேவலோக மந்தார மலர்க்கொத்தின் பிரகாசத்தின் கர்வத்தை அடக்குவதாகவும் மிளிர்வதைக் கண்டு உள்ளம் குளிர்ந்து தொழுகிறார்.
பொருள்
உடலெடுத்து வாழும் மனிதர்களின் பிறவித் தளைகளை அறுத்தெறிவதும் (தே³ஹினாம் ப³ந்த⁴-ச்சி²தே³); காமசாஸ்திரக் கலைகளுக்கெல்லாம் மூல குருவாக விளங்குவதும் (கந்த³ர்ப-ஆக³ம-தந்த்ர-மூல-கு³ரவே); மங்களகரமான லீலைகளுக்கு உறைவிடமாகத் திகழ்வதும் (கல்யாண-கேலீ-பு⁴வே); மன்மதனை எரித்த பரமசிவனின் திருக்கண்களுக்குக் குளிர்ச்சியான பச்சைக் கற்பூரத் துகள்களாய் அமைந்ததும் (காம-த்³ருஹ: சக்ஷுஷாம் க⁴னஸார-புஞ்ஜ-ரஜஸே); தேவலோகத்து மந்தார மலர்க்கொத்தின் பேரொளியின் கர்வத்தைப் போக்கடிப்பதுமான (மந்தா³ர-ஸ்தப³க-ப்ரபா⁴-மத³-முஷே) அன்னை காமாக்ஷியின் மந்தகாசப் பேரொளிக்கு (காமாக்ஷ்யா: மந்த³-ஸ்மித-ஜ்யோதிஷே) நாம் நாள்தோறும் கை கூப்பி வணங்குவோம் (வயம் ப்ரதிதி³னம் அஞ்ஜலிம் ப³த்⁴னீம:)!
பதச்சேதம்
ப³த்⁴னீம: | வயம் | அஞ்ஜலிம் | ப்ரதிதி³னம் | ப³ந்த⁴-ச்சி²தே³ | தே³ஹினாம்
கந்த³ர்ப-ஆக³ம-தந்த்ர-மூல-கு³ரவே | கல்யாண-கேலீ-பு⁴வே ।
காமாக்ஷ்யா: | க⁴னஸார-புஞ்ஜ-ரஜஸே | காம-த்³ருஹ: | சக்ஷுஷாம்
மந்தா³ர-ஸ்தப³க-ப்ரபா⁴-மத³-முஷே | மந்த³-ஸ்மித-ஜ்யோதிஷே ॥
பதவுரை
பந்தம் நீக்கும் புன்னகைக்குத் தினசரி வணக்கம்
தே³ஹினாம் ப³ந்த⁴-ச்சி²தே³
உடலெடுத்த உயிர்களின் சம்சாரக் கட்டுகளை அறுப்பவனுமாய்
ப்ரதிதி³னம் வயம் அஞ்ஜலிம் ப³த்⁴னீம:
நாள்தோறும் நாம் கைகூப்பித் தொழுகின்றோம்
காமசாஸ்திர குருவும் லீலைகளின் இருப்பிடமும்
கந்த³ர்ப-ஆக³ம-தந்த்ர-மூல-கு³ரவே
காம சாஸ்திர தந்திரங்களுக்கு ஆதி குருவாக விளங்குவதும்
கல்யாண-கேலீ-பு⁴வே
சர்வ மங்களகரமான லீலைகளின் உறைவிடமாய் அமைந்ததும்
சிவனது கண்களுக்குக் கற்பூரப் பொடி
காம-த்³ருஹ: சக்ஷுஷாம்
காமனை எரித்த ஈசனுடைய கண்களுக்கு
க⁴னஸார-புஞ்ஜ-ரஜஸே
பச்சைக் கற்பூரக் குவியலின் பொடி போன்ற குளிர்ச்சியைத் தருவதும்
மந்தார மலரை மிஞ்சும் மந்தகாசம்
மந்தா³ர-ஸ்தப³க-ப்ரபா⁴-மத³-முஷே
மந்தார மலர்க்கொத்துக்களின் ஒளியின் செருக்கை மாய்ப்பதுமான
காமாக்ஷ்யா: மந்த³-ஸ்மித-ஜ்யோதிஷே
காமாக்ஷி அன்னையின் புன்னகைப் பேரொளிக்கு
ஸத்⁴ரீசே நவமல்லிகாஸுமனஸாம் நாஸாக்³ரமுக்தாமணே-
ராசார்யாய ம்ருணாலகாண்ட³மஹஸாம் நைஸர்கி³காய த்³விஷே ।
ஸ்வர்து⁴ன்யா ஸஹ யுத்⁴வேன ஹிமருசேரர்தா⁴ஸனாத்⁴யாஸினே
காமாக்ஷ்யா: ஸ்மிதமஞ்ஜரீத⁴வலிமாத்³வைதாய தஸ்மை நம: ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னை காமாக்ஷியின் புன்னகையின் இணையற்ற வெண்மையை மூககவி வியந்து போற்றுகிறார். புதிய மல்லிகையின் வெண்மையோடு தோழமை கொண்டு, மூக்குத்தி முத்தின் தூய்மைக்கு ஆசாரியனாக விளங்கி, தாமரைத் தண்டின் வெண்மையைப் புறந்தள்ளி, ஆகாய கங்கையுடன் வெண்மைப் போரிட்டு, சந்திரனது வெண்மையின் சரிபாதியைத் தனதாக்கிக் கொண்ட அத்வைதமான அந்தத் தூய வெண்மைக்குத் தன் வணக்கத்தைச் செலுத்துகிறார்.
பொருள்
புதிதாக மலர்ந்த மல்லிகைப் பூக்களுக்குத் தோழனாக இருப்பதும் (நவ-மல்லிகா-ஸுமனஸாம் ஸத்⁴ரீசே); மூக்கு நுனியில் மிளிரும் முத்துமணிக்கு வெண்மையைக் கற்பிக்கும் ஆசாரியனாய் விளங்குவதும் (நாஸா-அக்³ர-முக்தா-மணே: ஆசார்யாய); தாமரைத் தண்டுகளின் வெண்மையான ஒளிக்கு இயற்கையான பகையாய் அமைந்ததும் (ம்ருணால-காண்ட³-மஹஸாம் நைஸர்கி³காய த்³விஷே); ஆகாய கங்கையோடு வெண்மையில் சமரிட்டு வெற்றி கண்டு, பனி நிலவின் இருக்கையில் சரிபாதியைப் பிடித்து வீற்றிருப்பதுமான (ஸ்வர்து⁴ன்யா ஸஹ யுத்⁴வேன ஹிம-ருசே: அர்த⁴-ஆஸன-அத்⁴யாஸினே), காமாக்ஷி அன்னையின் புன்னகைக் கொத்தின் நிகரற்ற வெண்மைக் குவியலுக்கு (காமாக்ஷ்யா: ஸ்மித-மஞ்ஜரீ-த⁴வலிம-அத்³வைதாய தஸ்மை) நமஸ்காரம் (நம:)!
பதச்சேதம்
ஸத்⁴ரீசே | நவ-மல்லிகா-ஸுமனஸாம் | நாஸா-அக்³ர-முக்தா-மணே:
ஆசார்யாய | ம்ருணால-காண்ட³-மஹஸாம் | நைஸர்கி³காய | த்³விஷே ।
ஸ்வர்து⁴ன்யா | ஸஹ | யுத்⁴வேன | ஹிம-ருசே: | அர்த⁴-ஆஸன-அத்⁴யாஸினே
காமாக்ஷ்யா: | ஸ்மித-மஞ்ஜரீ-த⁴வலிம-அத்³வைதாய | தஸ்மை | நம: ॥
பதவுரை
மல்லிகையின் தோழனும் முத்தின் குருவும்
நவ-மல்லிகா-ஸுமனஸாம் ஸத்⁴ரீசே
புது மல்லிகைப் பூக்களோடு சமமாகப் பழகுவதும்
நாஸா-அக்³ர-முக்தா-மணே: ஆசார்யாய
மூக்கு நுனி முத்தின் பிரகாசத்திற்கு வழிகாட்டும் குருவாய் நிற்பதும்
தாமரைத் தண்டிற்குப் பகையான வெண்மை
ம்ருணால-காண்ட³-மஹஸாம்
தாமரைத் தண்டின் வெண்மை ஒளிகளுக்கு
நைஸர்கி³காய த்³விஷே
இயற்கையான எதிரியாய் விளங்குவதும்
கங்கையுடன் போரிட்டு நிலவில் பாதியைப் பிடித்தல்
ஸ்வர்து⁴ன்யா ஸஹ யுத்⁴வேன
தேவ கங்கையோடு வெண்மைக்குப் போர் புரிந்து
ஹிம-ருசே: அர்த⁴-ஆஸன-அத்⁴யாஸினே
சந்திரனின் இருக்கையில் சரிபாதியை ஆக்கிரமித்து அமர்ந்ததும்
நிகரற்ற வெண்மைக்கு நமஸ்காரம்
காமாக்ஷ்யா: ஸ்மித-மஞ்ஜரீ-த⁴வலிம-அத்³வைதாய
காமாக்ஷியின் புன்னகைக் கொத்தின் ஒப்பற்ற தனிப்பெரும் வெண்மைக்கு
தஸ்மை நம:
அந்த மந்தகாசத்திற்கு எமது நமஸ்காரம்
கர்பூரத்³யுதிசாதுரீமதிதராமல்பீயஸீம் குர்வதீ
தௌ³ர்பா⁴க்³யோத³யமேவ ஸம்வித³த⁴தீ தௌ³ஷாகரீணாம் த்விஷாம் ।
க்ஷுல்லானேவ மனோஜ்ஞமல்லினிகரான்பு²ல்லானபி வ்யஞ்ஜதீ
காமாக்ஷ்யா ம்ருது³லஸ்மிதாம்ஶுலஹரீ காமப்ரஸூரஸ்து மே ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் மெல்லிய புன்னகை அலைகள் உலகிலுள்ள வெண்மைகள் அனைத்தையும் மங்கச் செய்வதை கவிஞர் அனுபவிக்கிறார். பச்சைக் கற்பூரத்தின் வெண்மையை ஒன்றுமில்லாமல் சுருக்கி, சந்திரனின் நிலவொளியைப் பாக்கியமற்றதாகச் செய்து, செழித்து மலர்ந்த அழகிய மல்லிகைக் கூட்டங்களையும் அற்பமாகத் தோன்றச் செய்யும் அந்த மெல்லிய புன்னகைக் கிரணங்களின் பிரவாகம், தன் சகல விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றி வைக்க வேண்டும் என வேண்டுகிறார்.
பொருள்
கற்பூரத்தின் வெண்மைப் பிரகாசத்தின் சாமர்த்தியத்தை மிகவும் அற்பமானதாக ஆக்குவதும் (கர்பூர-த்³யுதி-சாதுரீம் அதிதராம் அல்பீயஸீம் குர்வதீ); சந்திரனுடைய வெண்ணிலவு ஒளிகளுக்குத் துரதிர்ஷ்டத்தைத் தருவதும் (தௌ³ஷாகரீணாம் த்விஷாம் தௌ³ர்பா⁴க்³ய-உத³யம் ஏவ ஸம்வித³த⁴தீ); மலர்ந்து குலுங்கும் அழகிய மல்லிகைப் பூக்களையும் அற்பமானவையாகத் தோன்றச் செய்வதுமான (பு²ல்லான் அபி மனோஜ்ஞ-மல்லி-னிகரான் க்ஷுல்லான் ஏவ வ்யஞ்ஜதீ) காமாக்ஷி அன்னையின் மென்மையான புன்னகை அலைகள் (காமாக்ஷ்யா: ம்ருது³ல-ஸ்மித-அம்ஶு-லஹரீ), என் சகல விருப்பங்களையும் ஈடேற்றுவதாக ஆகுக (மே காம-ப்ரஸூ: அஸ்து)!
பதச்சேதம்
கர்பூர-த்³யுதி-சாதுரீம் | அதிதராம் | அல்பீயஸீம் | குர்வதீ
தௌ³ர்பா⁴க்³ய-உத³யம் | ஏவ | ஸம்வித³த⁴தீ | தௌ³ஷாகரீணாம் | த்விஷாம் ।
க்ஷுல்லான் | ஏவ | மனோஜ்ஞ-மல்லி-னிகரான் | பு²ல்லான் | அபி | வ்யஞ்ஜதீ
காமாக்ஷ்யா: | ம்ருது³ல-ஸ்மித-அம்ஶு-லஹரீ | காம-ப்ரஸூ: | அஸ்து | மே ॥
பதவுரை
கற்பூரத்தின் வெண்மையை அற்பமாக்குதல்
கர்பூர-த்³யுதி-சாதுரீம்
கற்பூரத்தின் ஒளியின் நயத்தை
அதிதராம் அல்பீயஸீம் குர்வதீ
மிகவும் சிறிதாகவும் பயனற்றதாகவும் ஆக்குவதும்
சந்திரனின் ஒளியின் தோல்வி
தௌ³ஷாகரீணாம் த்விஷாம்
இரவு நேரத்துச் சந்திரனின் கிரணங்களுக்கு
தௌ³ர்பா⁴க்³ய-உத³யம் ஏவ ஸம்வித³த⁴தீ
துரதிர்ஷ்டத்தை மட்டுமே உண்டுபண்ணுவதும்
மலர்ந்த மல்லிகையைத் தாழ்த்துதல்
பு²ல்லான் அபி மனோஜ்ஞ-மல்லி-னிகரான்
மலர்ந்திருந்த போதிலும் அழகிய மல்லிகைக் கூட்டங்களை
க்ஷுல்லான் ஏவ வ்யஞ்ஜதீ
மிக அற்பமானவை என்றே காட்டி நிற்பதும்
விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் புன்னகை
காமாக்ஷ்யா: ம்ருது³ல-ஸ்மித-அம்ஶு-லஹரீ
காமாக்ஷியின் மெல்லிய புன்னகைக் கதிர்களின் பிரவாகம்
மே காம-ப்ரஸூ: அஸ்து
என்னுடைய விருப்பங்களை ஈடேற்றி வைப்பதாக ஆகுக
யா பீனஸ்தனமண்ட³லோபரி லஸத்கர்பூரலேபாயதே
யா நீலேக்ஷணராத்ரிகாந்திததிஷு ஜ்யோத்ஸ்னாப்ரரோஹாயதே ।
யா ஸௌந்த³ர்யது⁴னீதரங்க³ததிஷு வ்யாலோலஹம்ஸாயதே
காமாக்ஷ்யா: ஶிஶிரீகரோது ஹ்ருத³யம் ஸா மே ஸ்மிதப்ராசுரீ ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அம்பிகையின் பொங்கி வழியும் புன்னகை வெண்மையை மூன்று வித அழகுக் காட்சிகளாகக் காண்கிறார் மூககவி. அவளது மார்பகங்களின் மீது பூசிய கற்பூரக் குழம்பாகவும், அவளது நீலக் கண்களென்ற இரவுப் பொழுதில் பரவும் வெண்ணிலவாகவும், அவளது பேரழகு என்ற நதியின் அலைகளில் நீந்திக் களிக்கும் அசைந்தாடும் அன்னப்பறவையாகவும் திகழும் அன்னையின் புன்னகைப் பெருவெள்ளம் தன் இதயத்தைக் குளிரச் செய்ய வேண்டும் என வேண்டுகிறார்.
பொருள்
அன்னையின் திரண்ட ஸ்தன பாரங்களின் மீது கற்பூரச் சந்தனம் போல் பூசப்பட்டு விளங்குவதும் (யா பீன-ஸ்தன-மண்ட³ல-உபரி லஸத்-கர்பூர-லேபாயதே); அவளது நீலோத்பலம் போன்ற விழிகள் காட்டும் காரிருள் வரிசையில் தவழும் நிலவொளியின் தளிர் போலப் பிரகாசிப்பதும் (யா நீல-ஈக்ஷண-ராத்ரி-காந்தி-ததிஷு ஜ்யோத்ஸ்னா-ப்ரரோஹாயதே); அவளது சௌந்தர்யம் என்னும் பெருநதியின் அலைவரிசைகளில் அசைந்தாடும் ராஜஹம்சமாய் உலவுவதுமான (யா ஸௌந்த³ர்ய-து⁴னீ-தரங்க³-ததிஷு வ்யாலோல-ஹம்ஸாயதே), அன்னை காமாக்ஷியின் புன்னகைப் பெருவெள்ளம் (காமாக்ஷ்யா: ஸா ஸ்மித-ப்ராசுரீ) எனது இதயத்தைக் குளுமை அடையச் செய்யட்டும் (மே ஹ்ருத³யம் ஶிஶிரீகரோது)!
பதச்சேதம்
யா | பீன-ஸ்தன-மண்ட³ல-உபரி | லஸத்-கர்பூர-லேபாயதே
யா | நீல-ஈக்ஷண-ராத்ரி-காந்தி-ததிஷு | ஜ்யோத்ஸ்னா-ப்ரரோஹாயதே ।
யா | ஸௌந்த³ர்ய-து⁴னீ-தரங்க³-ததிஷு | வ்யாலோல-ஹம்ஸாயதே
காமாக்ஷ்யா: | ஶிஶிரீகரோது | ஹ்ருத³யம் | ஸா | மே | ஸ்மித-ப்ராசுரீ ॥
பதவுரை
மார்பகங்களில் கற்பூரக் குழம்பு
யா பீன-ஸ்தன-மண்ட³ல-உபரி
திரண்ட மார்பகங்களின் மேலாக
லஸத்-கர்பூர-லேபாயதே
விளங்குகின்ற கற்பூரப் பூச்சுப் போலத் திகழ்கின்றதோ
விழிக் கருமையில் நிலவொளி
யா நீல-ஈக்ஷண-ராத்ரி-காந்தி-ததிஷு
நீலக் கண்களென்ற இரவுப் பொழுதின் ஒளிக் கூட்டங்களில்
ஜ்யோத்ஸ்னா-ப்ரரோஹாயதே
நிலவொளியின் தளிர்போலப் பரவுகின்றதோ
அழகெனும் நதியில் அன்னப் பறவை
யா ஸௌந்த³ர்ய-து⁴னீ-தரங்க³-ததிஷு
அழகு என்னும் நதியின் அலைவரிசைகளில்
வ்யாலோல-ஹம்ஸாயதே
அசைந்தாடும் அன்னப்பறவை போல விளங்குகின்றதோ
இதயத்தைக் குளிரவைக்கும் புன்னகை
காமாக்ஷ்யா: ஸா ஸ்மித-ப்ராசுரீ
அத்தகைய காமாக்ஷியின் புன்னகைப் பெருக்கம்
மே ஹ்ருத³யம் ஶிஶிரீகரோது
என் இதயத்தைக் குளிர்ந்ததாகச் செய்யட்டும்
யேஷாம் க³ச்ச²தி பூர்வபக்ஷஸரணிம் கௌமுத்³வத: ஶ்வேதிமா
யேஷாம் ஸந்ததமாருருக்ஷதி துலாகக்ஷ்யாம் ஶரச்சந்த்³ரமா: ।
யேஷாமிச்ச²தி கம்பு³ரப்யஸுலபா⁴மந்தேவஸத்ப்ரக்ரியாம்
காமாக்ஷ்யா மமதாம் ஹரந்து மம தே ஹாஸத்விஷாமங்குரா: ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் திருமுறுவலின் கதிர்க்கீற்றுகள் தன் "எனது" என்ற மமதையை அழிக்க வேண்டும் எனப் பிரார்த்திக்கிறார் கவிஞர். அந்தப் புன்னகையின் வெண்மைக்கு முன்னால் நிலவின் வெண்மை வாதத்தில் தோற்றுக் கீழ்மைப்பட்டு விடுகிறது; சரத்கால முழுநிலவும் தராசில் சமமாக நிற்க ஏங்குகிறது; சங்கோ அதன் சீடனாக அமர்ந்து வெண்மை பயில விரும்புகிறது. அப்படிப்பட்ட புன்னகைக் கதிர்கள் தன் அகந்தையை மாய்க்க வேண்டும் என்கிறார்.
பொருள்
எந்தப் புன்னகைக் கதிர்களின் வெண்மைக்கு முன்னால் நிலவொளியின் வெண்மையானது முதற்கட்ட வாதத்திலேயே தோற்றுப் பின்வாங்குகிறதோ (யேஷாம் கௌமுத்³வத: ஶ்வேதிமா பூர்வபக்ஷ-ஸரணிம் க³ச்ச²தி); எவற்றுக்கு நிகராகத் துலாக்கோலில் ஏற சரத்கால சந்திரன் இடைவிடாது முயல்கிறானோ (யேஷாம் ஶரத்-சந்த்³ரமா: ஸந்ததம் துலா-கக்ஷ்யாம் ஆருருக்ஷதி); எவற்றின் வெண்மையைப் பயிலச் சங்கும்கூட அடைவதற்கரிய சீடத்தன்மையை வேண்டுகிறதோ (யேஷாம் கம்பு³: அபி அஸுலபா⁴ம் அந்தேவஸத்-ப்ரக்ரியாம் इच्छதி); காமாக்ஷி அன்னையின் அத்தகைய புன்னகைக் கதிர்களின் தளிர்கள் (காமாக்ஷ்யா: தே ஹாஸ-த்விஷாம் அங்குரா:) என்னுள் உள்ள "எனது" என்ற பற்றுதலைப் போக்கடிக்கட்டும் (மம மமதாம் ஹரந்து)!
பதச்சேதம்
யேஷாம் | க³ச்ச²தி | பூர்வபக்ஷ-ஸரணிம் | கௌமுத்³வத: | ஶ்வேதிமா
யேஷாம் | ஸந்ததம் | ஆருருக்ஷதி | துலா-கக்ஷ்யாம் | ஶரத்-சந்த்³ரமா: ।
யேஷாம் | इच्छதி | கம்பு³: | அபி | அஸுலபா⁴ம் | அந்தேவஸத்-ப்ரக்ரியாம்
காமாக்ஷ்யா: | மமதாம் | ஹரந்து | மம | தே | ஹாஸ-த்விஷாம் | அங்குரா: ॥
பதவுரை
நிலவொளியின் தோல்வி
யேஷாம்
எவற்றின் வெண்மைக்கு முன்னால்
கௌமுத்³வத: ஶ்வேதிமா
நிலவொளியின் வெண்மையானது
பூர்வபக்ஷ-ஸரணிம் க³ச்ச²தி
தோல்வியடையும் முன்வாதத்தின் வழியிலே செல்கிறதோ
சந்திரனின் சமபலம் பெறும் ஆசை
ஶரத்-சந்த்³ரமா:
சரத்காலச் சந்திரன்
ஸந்ததம் துலா-கக்ஷ்யாம் ஆருருக்ஷதி
எப்போதும் தராசுத் தட்டிலே சமமாய் ஏற விரும்புகிறானோ
சங்கின் சீடத்தன்மை
கம்பு³: அபி
வெண்மையான சங்குங்கூட
அஸுலபா⁴ம் அந்தேவஸத்-ப்ரக்ரியாம் इच्छதி
பெறுவதற்கரிய சீடத்தன்மையை அடைய விரும்புகின்றதோ
மமதை நீக்கும் புன்னகைத் தளிர்கள்
காமாக்ஷ்யா: தே ஹாஸ-த்விஷாம் அங்குரா:
காமாக்ஷியினுடைய அந்தப் புன்னகைக் கிரணங்களின் தளிர்கள்
மம மமதாம் ஹரந்து
என்னுடைய 'எனது' என்ற அகந்தையை அழிக்கட்டும்
ஆஶாஸீமஸு ஸந்ததம் வித³த⁴தீ நைஶாகரீம் வ்யாக்ரியாம்
காஶானாமபி⁴மானப⁴ங்க³கலனாகௌஶல்யமாபி³ப்⁴ரதீ ।
ஈஶானேன விலோகிதா ஸகுதுகம் காமாக்ஷி தே கல்மஷ-
க்லேஶாபாயகரீ சகாஸ்தி லஹரீ மந்த³ஸ்மிதஜ்யோதிஷாம் ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
திசைகளெங்கும் நிலவொளியைப் பரவச் செய்து, நாணல் பூக்களின் வெண்மைச் செருக்கை முறிக்கும் திறன் கொண்ட அன்னையின் புன்னகை ஒளி அலைகளைத் தொழுகிறார். அந்த அழகிய புன்னகையை ஈசன் ஆவலோடு பார்த்து ரசிக்கிறார். பக்தர்களின் பாவங்களையும் துன்பங்களையும் அடியோடு போக்கும் அந்தப் புன்னகைப் பெருவெள்ளம் பேரொளியோடு திகழ்வதை மூககவி உணர்கிறார்.
பொருள்
அம்மா காமாக்ஷி! திக்குகளின் எல்லைகளிலெல்லாம் எப்போதும் வெண்ணிலவின் தன்மையை விளங்கச் செய்வதும் (ஆஶா-ஸீமஸு ஸந்ததம் நைஶாகரீம் வ்யாக்ரியாம் வித³த⁴தீ); நாணல் பூக்களின் வெண்மைச் செருக்கை மாய்ப்பதில் வல்லமையைக் கொண்டிருப்பதும் (காஶானாம் அபி⁴மான-ப⁴ங்க³-கலனா-கௌஶல்யம் ஆபி³ப்⁴ரதீ); பரமேஸ்வரனால் பெருவிருப்பத்தோடு நோக்கப்படுவதும் (ஈஶானேன ஸகுதுகம் விலோகிதா); பக்தர்களின் பாவங்களையும் துயரங்களையும் அறவே போக்குவதுமான (கல்மஷ-க்லேஶ-அபாயகரீ) உனது புன்னகைக் கிரணங்களின் அலைவரிசை (தே மந்த³-ஸ்மித-ஜ்யோதிஷாம் லஹரீ) பேரொளியுடன் பிரகாசிக்கின்றது (சகாஸ்தி)!
பதச்சேதம்
ஆஶா-ஸீமஸு | ஸந்ததம் | வித³த⁴தீ | நைஶாகரீம் | வ்யாக்ரியாம்
காஶானாம் | அபி⁴மான-ப⁴ங்க³-கலனா-கௌஶல்யம் | ஆபி³ப்⁴ரதீ ।
ஈஶானேன | விலோகிதா | ஸகுதுகம் | காமாக்ஷி | தே | கல்மஷ-
க்லேஶ-அபாயகரீ | சகாஸ்தி | லஹரீ | மந்த³-ஸ்மித-ஜ்யோதிஷாம் ॥
பதவுரை
திசைகளில் நிலவொளியைப் பரப்புதல்
ஆஶா-ஸீமஸு
திக்குகளின் எல்லைகளில் எல்லாம்
ஸந்ததம் நைஶாகரீம் வ்யாக்ரியாம் வித³த⁴தீ
இடைவிடாது நிலவின் செயலை வெளிப்படுத்துவதும்
நாணலின் கர்வத்தை அடக்குதல்
காஶானாம் அபி⁴மான-ப⁴ங்க³-கலனா-கௌஶல்யம்
நாணல் பூக்களின் கர்வத்தைப் பங்கப்படுத்தும் திறமையை
ஆபி³ப்⁴ரதீ
தன் வசம் கொண்டிருப்பதும்
ஈசன் விரும்பி நோக்கும் காட்சி
ஈஶானேன ஸகுதுகம் விலோகிதா
பரமேஸ்வரனால் மிகுந்த ஆவலுடன் பார்க்கப்படுவதும்
பாவக் கிலேசங்களை மாய்க்கும் புன்னகை
காமாக்ஷி தே கல்மஷ-க்லேஶ-அபாயகரீ
காமாக்ஷியே! உனது பாவங்களையும் துன்பங்களையும் போக்கும்
மந்த³-ஸ்மித-ஜ்யோதிஷாம் லஹரீ சகாஸ்தி
புன்னகைப் பேரொளியின் அலைவரிசை பிரகாசிக்கிறது
ஆரூட⁴ஸ்ய ஸமுன்னதஸ்தனதடீஸாம்ராஜ்யஸிம்ஹாஸனம்
கந்த³ர்பஸ்ய விபோ⁴ர்ஜக³த்த்ரயப்ராகட்யமுத்³ரானிதே⁴: ।
யஸ்யாஶ்சாமரசாதுரீம் கலயதே ரஶ்மிச்ச²டா சஞ்சலா
ஸா மந்த³ஸ்மிதமஞ்ஜரீ ப⁴வது ந: காமாய காமாக்ஷி தே ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னை காமாக்ஷியின் மந்தகாசத்தை மன்மத சக்கரவர்த்திக்கு வீசப்படும் வெண்சாமரமாக உருவகிக்கிறார் கவிஞர். மூவுலகையும் ஆளும் மன்மதன் அன்னையின் உயர்ந்த மார்பகங்கள் என்ற சாம்ராஜ்ய சிம்மாசனத்தில் வீற்றிருக்கிறான். அவனுக்கு அன்னையின் அசைந்தாடும் புன்னகைக் கதிர்கள் வெண்சாமரம் வீசும் அழகைக் கொண்டுள்ளன. அத்தகைய புன்னகைக் கொத்து நமது விருப்பங்களை நிறைவேற்ற வேண்டும் எனப் பணிகிறார்.
பொருள்
அம்மா காமாக்ஷி! மூவுலகையும் வென்ற தன் முத்திரையை உடையவனும் சர்வவல்லமை கொண்டவனுமான மன்மதன் (ஜக³த்-த்ரய-ப்ராகட்ய-முத்³ரா-னிதே⁴: விபோ⁴: கந்த³ர்பஸ்ய), உன்னுடைய உயர்ந்த மார்பகங்கள் என்ற சாம்ராஜ்ய சிம்மாசனத்தின் மீது அமர்ந்திருக்கும் போது (ஆரூட⁴ஸ்ய ஸமுன்னத-ஸ்தன-தடீ-ஸாம்ராஜ்ய-ஸிம்ஹாஸனம்), எதனுடைய சஞ்சலமான கிரணக் கூட்டங்கள் அவனுக்கு வெண்சாமரம் வீசும் அழகைக் காட்டுகின்றனவோ (யஸ்யா: சஞ்சலா ரஶ்மி-ச்ச²டா சாமர-சாதுரீம் கலயதே), உன்னுடைய அந்தப் புன்னகைக் கொத்து (ஸா தே மந்த³-ஸ்மித-மஞ்ஜரீ) எங்களின் விருப்பங்களை ஈடேற்றுவதாக அமையட்டும் (ந: காமாய ப⁴வது)!
பதச்சேதம்
ஆரூட⁴ஸ்ய | ஸமுன்னத-ஸ்தன-தடீ-ஸாம்ராஜ்ய-ஸிம்ஹாஸனம்
கந்த³ர்பஸ்ய | விபோ⁴: | ஜக³த்-த்ரய-ப்ராகட்ய-முத்³ரா-னிதே⁴: ।
யஸ்யா: | சாமர-சாதுரீம் | கலயதே | ரஶ்மி-ச்ச²டா | சஞ்சலா
ஸா | மந்த³-ஸ்மித-மஞ்ஜரீ | ப⁴வது | ந: | காமாய | காமாக்ஷி | தே ॥
பதவுரை
மன்மதனின் சாம்ராஜ்ய அரியணை
கந்த³ர்பஸ்ய விபோ⁴:
பிரபுவான மன்மதனின்
ஜக³த்-த்ரய-ப்ராகட்ய-முத்³ரா-னிதே⁴:
மூவுலகிலும் வெளிப்படும் ஆணைச் சக்கரத்தைக் கொண்டவனும்
ஸமுன்னத-ஸ்தன-தடீ-ஸாம்ராஜ்ய-ஸிம்ஹாஸனம் ஆரூட⁴ஸ்ய
உயர்ந்த மார்பகங்களாகிய பேரரசு சிம்மாசனத்தில் ஏறி அமர்ந்திருப்பவனுக்கு
வெண்சாமரமாய் வீசும் புன்னகை
யஸ்யா: சஞ்சலா ரஶ்மி-ச்ச²டா
எதனுடைய அசைந்தாடும் கிரண வரிசையானது
சாமர-சாதுரீம் கலயதே
வெண்சாமரம் வீசும் சாமர்த்தியத்தைக் காட்டுகிறதோ
விருப்பம் தரும் புன்னகைக் கொத்து
காமாக்ஷி தே ஸா மந்த³-ஸ்மித-மஞ்ஜரீ
காமாக்ஷியே! உனது அந்த மந்தகாச மலர்க்கொத்து
ந: காமாய ப⁴வது
எமது விருப்பங்களை ஈடேற்றுவதாக ஆகட்டும்
ஶம்போ⁴ர்யா பரிரம்ப⁴ஸம்ப்⁴ரமவிதௌ⁴ நைர்மல்யஸீமானிதி⁴:
கை³ர்வாணீவ தரங்கி³ணீ க்ருதம்ருது³ஸ்யந்தா³ம் கலிந்தா³த்மஜாம் ।
கல்மாஷீகுருதே கலங்கஸுஷமாம் கண்ட²ஸ்த²லீசும்பி³னீம்
காமாக்ஷ்யா: ஸ்மிதகந்த³லீ ப⁴வது ந: கல்யாணஸந்தோ³ஹினீ ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
சிவ-சக்தியின் ஆலிங்கனத் தருணத்தில் அன்னையின் புன்னகை ஏற்படுத்தும் அற்புதக் காட்சியை மூககவி விவரிக்கிறார். சிவபெருமான் அன்னையைத் தழுவும்போது, அவரது நீலகண்டத்தில் உள்ள நஞ்சின் கருமையை அன்னையின் புன்னகை வெண்மை தழுவுகிறது. அது தூய தேவகங்கையானது மெல்லப் பாயும் யமுனை நதியோடு கலந்து கங்கா-யமுனா சங்கமமாய் மாறுவது போல் காட்சியளிக்கிறது. அத்தகைய புன்னகைத் தளிர் சகல மங்களங்களையும் அளிக்க வேண்டும் என வேண்டுகிறார்.
பொருள்
தூய்மையின் எல்லையாக விளங்குவதும் (நைர்மல்ய-ஸீமா-நிதி⁴:); சிவபெருமானைத் தழுவும் பரவசத்தின் போது (ஶம்போ⁴: பரிரம்ப⁴-ஸம்ப்⁴ரம-விதௌ⁴), தேவலோக கங்கையானது மெதுவாகப் பாயும் யமுனை நதியைக் கலப்பது போல (கை³ர்வாணீ தரங்கி³ணீ இவ க்ருத-ம்ருது³-ஸ்யந்தா³ம் கலிந்தா³த்மஜாம்), அவரது திருக்கழுத்தில் படிந்திருக்கும் விஷக் கறையின் அழகோடு கலந்து இருவண்ணக் கலவையாக்குவதுமான (கண்ட²-ஸ்த²லீ-சும்பி³னீம் கலங்க-ஸுஷமாம் கல்மாஷீகுருதே), காமாக்ஷி அன்னையின் புன்னகைத் தளிர் (காமாக்ஷ்யா: ஸ்மித-கந்த³லீ) நமக்கு மங்களங்களின் பெருக்கத்தை வழங்கட்டும் (ந: கல்யாண-ஸந்தோ³ஹினீ ப⁴வது)!
பதச்சேதம்
ஶம்போ⁴: | யா | பரிரம்ப⁴-ஸம்ப்⁴ரம-விதௌ⁴ | நைர்மல்ய-ஸீமா-நிதி⁴:
கை³ர்வாணீ | இவ | தரங்கி³ணீ | க்ருத-ம்ருது³-ஸ்யந்தா³ம் | கலிந்தா³த்மஜாம் ।
கல்மாஷீகுருதே | கலங்க-ஸுஷமாம் | கண்ட²-ஸ்த²லீ-சும்பி³னீம்
காமாக்ஷ்யா: | ஸ்மித-கந்த³லீ | ப⁴வது | ந: | கல்யாண-ஸந்தோ³ஹினீ ॥
பதவுரை
தூய்மையின் இருப்பிடமான ஆலிங்கனம்
நைர்மல்ய-ஸீமா-நிதி⁴:
தூய்மையின் எல்லையாகத் திகழும் எந்தப் புன்னகையானது
ஶம்போ⁴: பரிரம்ப⁴-ஸம்ப்⁴ரம-விதௌ⁴
சிவபெருமானின் தழுவல் உற்சவத்தின் போது
கங்கையும் யமுனையும் கலப்பது போன்ற காட்சி
கை³ர்வாணீ தரங்கி³ணீ இவ
ஆகாய கங்கை நதியைப் போல
க்ருத-ம்ருது³-ஸ்யந்தா³ம் கலிந்தா³த்மஜாம்
மெல்லிய ஓட்டம் கொண்ட யமுனை நதியை
நீலகண்டத்தின் நஞ்சுடன் கலக்கும் வெண்மை
கண்ட²-ஸ்த²லீ-சும்பி³னீம் கலங்க-ஸுஷமாம்
திருக்கழுத்தில் பொருந்தியுள்ள ஆலகால விஷத்தின் அழகை
கல்மாஷீகுருதே
கலந்து பலவண்ணக் கலவையாக்குகிறதோ
மங்களம் பொழியும் புன்னகைத் தளிர்
காமாக்ஷ்யா: ஸ்மித-கந்த³லீ
காமாக்ஷியின் அந்த மந்தகாசத் தளிர்
ந: கல்யாண-ஸந்தோ³ஹினீ ப⁴வது
நமக்கு மங்களக் குவியலைத் தருவதாக ஆகட்டும்
ஜேதும் ஹாரலதாமிவ ஸ்தனதடீம் ஸஞ்ஜக்³முஷீ ஸந்ததம்
க³ந்தும் நிர்மலதாமிவ த்³விகு³ணிதாம் மக்³னா க்ருபாஸ்த்ரோதஸி ।
லப்³து⁴ம் விஸ்மயனீயதாமிவ ஹரம் ராகா³குலம் குர்வதீ
மஞ்ஜுஸ்தே ஸ்மிதமஞ்ஜரீ ப⁴வப⁴யம் மத்²னாது காமாக்ஷி மே ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் அழகிய புன்னகைக் கொத்தின் மூன்று அசைவுகளைக் கவிஞர் நயம்படக் கற்பனை செய்கிறார். முத்துமாலையை வெல்ல நினைப்பது போல் மார்பகங்களில் பரவுவதும், இரட்டிப்புத் தூய்மை பெற நினைப்பது போல் கருணை நதியில் மூழ்குவதும், யாவரும் வியக்கும் நிலையை அடைய விரும்புவது போல் ஈசனையே மோகத்தில் ஆழ்த்துவதுமாய் விளங்கும் அன்னை காமாக்ஷியின் புன்னகைக் கொத்து தன் பிறவிப் பயத்தைப் போக்க வேண்டும் என உருகுகிறார்.
பொருள்
அம்மா காமாக்ஷி! முத்துமாலையை வெல்வதற்காகவோ என்பது போல் எப்போதும் மார்பகப் பகுதியை அடைந்திருப்பதும் (ஹார-லதாம் ஜேதும் இவ ஸந்ததம் ஸ்தன-தடீம் ஸஞ்ஜக்³முஷீ); இரட்டிப்புத் தூய்மையை அடைவதற்காகவோ என்பது போல் உனது கருணைப் பிரவாகத்தில் மூழ்கியிருப்பதும் (த்³விகு³ணிதாம் நிர்மலதாம் க³ந்தும் இவ க்ருபா-ஸ்ரோதஸி மக்³னா); உலகே வியக்கும் நிலையை அடைவதற்காகவோ என்பது போல் சிவபெருமானைக் காதலில் ஆழ்த்துவதுமான (விஸ்மயனீயதாம் லப்³து⁴ம் இவ ஹரம் ராகா³குலம் குர்வதீ), உனது அழகிய புன்னகைக் கொத்து (தே மஞ்ஜு: ஸ்மித-மஞ்ஜரீ) எனது பிறவிப் பெருந்துன்பத்தை அடியோடு அழிக்கட்டும் (மே ப⁴வ-ப⁴யம் மத்²னாது)!
பதச்சேதம்
ஜேதும் | ஹார-லதாம் | இவ | ஸ்தன-தடீம் | ஸஞ்ஜக்³முஷீ | ஸந்ததம்
க³ந்தும் | நிர்மலதாம் | இவ | த்³விகு³ணிதாம் | மக்³னா | க்ருபா-ஸ்ரோதஸி ।
லப்³து⁴ம் | விஸ்மயனீயதாம் | இவ | ஹரம் | ராகா³குலம் | குர்வதீ
மஞ்ஜு: | தே | ஸ்மித-மஞ்ஜரீ | ப⁴வ-ப⁴யம் | மத்²னாது | காமாக்ஷி | மே ॥
பதவுரை
முத்துமாலையை வெல்லும் பரவல்
ஹார-லதாம் ஜேதும் இவ
முத்துமாலையை வெற்றி கொள்வதற்காகப் போல
ஸந்ததம் ஸ்தன-தடீம் ஸஞ்ஜக்³முஷீ
எப்போதும் மார்பகப் பரப்பில் சென்று சேர்ந்திருப்பதும்
கருணை நதியில் இரட்டிப்பான வெண்மை
த்³விகு³ணிதாம் நிர்மலதாம் க³ந்தும் இவ
இருமடங்கு தூய்மையை அடைய நினைப்பது போல்
க்ருபா-ஸ்ரோதஸி மக்³னா
கருணைப் பெருவெள்ளத்தில் மூழ்கியிருப்பதும்
ஈசனை மயக்கும் பேராற்றல்
விஸ்மயனீயதாம் லப்³து⁴ம் இவ
பெரும் வியப்பை அடைவதற்காகப் போல
ஹரம் ராகா³குலம் குர்வதீ
ஈசனை அன்பினால் பரவசப்படுத்துவதும்
பிறவிப் பயம் நீக்கும் புன்னகைக் கொத்து
காமாக்ஷி தே மஞ்ஜு: ஸ்மித-மஞ்ஜரீ
காமாக்ஷியே! உனது அழகிய புன்னகைக் கொத்து
மே ப⁴வ-ப⁴யம் மத்²னாது
என் சம்சாரப் பயத்தை நாசம் செய்யட்டும்
ஶ்வேதாபி ப்ரகடம் நிஶாகரருசாம் மாலின்யமாதன்வதீ
ஶீதாபி ஸ்மரபாவகம் பஶுபதே: ஸந்து⁴க்ஷயந்தீ ஸதா³ ।
ஸ்வாபா⁴வ்யாத³த⁴ராஶ்ரிதாபி நமதாமுச்சைர்தி³ஶந்தீ க³திம்
காமாக்ஷி ஸ்பு²டமந்தரா ஸ்பு²ரது நஸ்த்வன்மந்த³ஹாஸப்ரபா⁴ ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் மந்தகாசத்தில் உள்ள முரண்பாட்டு நயங்களை (விரோதாபாச அலங்காரம்) மூககவி ரசித்து உவக்கிறார். வெண்மையாக இருந்தும் சந்திரனின் ஒளியைக் கறுக்கச் செய்கிறது; குளிர்ச்சியாக இருந்தும் ஈசனின் காமத் தீயை மூட்டுகிறது; இயற்கையிலேயே கீழ் உதட்டை (அதரம்) ஆசிரயித்திருந்தும், தன்னை வணங்குவோர்க்கு உன்னதமான உயர்ந்த கதியை (மேலான முக்தியை) அருளுகிறது. இத்தகைய விசித்திர புன்னகை தன்னுள் பிரகாசிக்க வேண்டும் என்கிறார்.
பொருள்
அம்மா காமாக்ஷி! வெண்மை நிறமாய் இருந்தும் சந்திரனின் கிரணங்களுக்கு வெளிப்படையாக மாசினை உண்டாக்குவதும் (ஶ்வேதா அபி நிஶாகர-ருசாம் ப்ரகடம் மாலின்யம் ஆதன்வதீ); குளிர்ந்த இயல்புடையதாய் இருந்தும் சிவபெருமானுக்கு மன்மத நெருப்பை எப்போதும் மூட்டி விடுவதும் (ஶீதா அபி ஸதா³ பஶுபதே: ஸ்மர-பாவகம் ஸந்து⁴க்ஷயந்தீ); இயல்பிலேயே கீழ் உதட்டைச் சார்ந்து நின்றாலும் வணங்குபவர்களுக்கு மிக உயர்ந்த மோட்ச கதியை வழங்குவதுமான (ஸ்வாபா⁴வ்யாத் அத⁴ர-ஆஶ்ரிதா அபி நமதாம் உச்சை: க³திம் தி³ஶந்தீ) உனது புன்னகைப் பேரொளி (த்வத்-மந்த³-ஹாஸ-ப்ரபா⁴), எங்கள் உள்ளத்தினுள்ளே தெளிவாகப் பிரகாசிக்கட்டும் (ந: அந்தரா ஸ்பு²டம் ஸ்பு²ரது)!
பதச்சேதம்
ஶ்வேதா | அபி | ப்ரகடம் | நிஶாகர-ருசாம் | மாலின்யம் | ஆதன்வதீ
ஶீதா | அபி | ஸ்மர-பாவகம் | பஶுபதே: | ஸந்து⁴க்ஷயந்தீ | ஸதா³ ।
ஸ்வாபா⁴வ்யாத் | அத⁴ர-ஆஶ்ரிதா | அபி | நமதாம் | உச்சை: | தி³ஶந்தீ | க³திம்
காமாக்ஷி | ஸ்பு²டம் | அந்தரா | ஸ்பு²ரது | ந: | த்வத்-மந்த³-ஹாஸ-ப்ரபா⁴ ॥
பதவுரை
சந்திரனை மங்கச் செய்யும் வெண்மை
ஶ்வேதா அபி
வெண்மையாய் இருந்த போதிலும்
நிஶாகர-ருசாம் ப்ரகடம் மாலின்யம் ஆதன்வதீ
சந்திரனின் ஒளிகளுக்கு வெளிப்படையான களங்கத்தை ஏற்படுத்துவதும்
குளிர்ச்சியிலும் தீ மூட்டும் அழகு
ஶீதா அபி
குளிர்ச்சியாய் இருந்த போதிலும்
ஸதா³ பஶுபதே: ஸ்மர-பாவகம் ஸந்து⁴க்ஷயந்தீ
எப்போதும் பரமசிவனின் மன்மதத் தீயை விசிறி வளர்ப்பதும்
கீழிருந்து மேலான கதி அருளல்
ஸ்வாபா⁴வ்யாத் அத⁴ர-ஆஶ்ரிதா அபி
இயற்கையிலேயே கீழ் உதட்டைச் சார்ந்திருந்த போதிலும்
நமதாம் உச்சை: க³திம் தி³ஶந்தீ
பணிபவர்களுக்கு உன்னதமான முக்தி நிலையை அளிப்பதும்
உள்ளே ஒளிரும் புன்னகை
காமாக்ஷி த்வத்-மந்த³-ஹாஸ-ப்ரபா⁴
காமாக்ஷியே! உனது மந்தகாசப் பேரொளி
ந: அந்தரா ஸ்பு²டம் ஸ்பு²ரது
எமது இதயத்தின் உள்ளே பிரகாசமாக ஒளிரட்டும்
வக்த்ரஶ்ரீஸரஸீஜலே தரலிதப்⁴ரூவல்லிகல்லோலிதே
காலிம்னா த³த⁴தீ கடாக்ஷஜனுஷா மாது⁴வ்ரதீம் வ்யாப்ருதிம் ।
நிர்னித்³ராமலபுண்ட³ரீககுஹனாபாண்டி³த்யமாபி³ப்⁴ரதீ
காமாக்ஷ்யா: ஸ்மிதசாதுரீ மம மன: காதர்யமுன்மூலயேத் ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் முகத்தை ஒரு தடாகமாக உருவகிக்கிறார் கவிஞர். அசைந்தாடும் புருவக்கொடிகள் அலைகளாகவும், கடைக்கண் பார்வையின் கருமை வண்டுகளின் கூட்டமாகவும் திகழ, அந்த முகத் தடாகத்தில் மலர்ந்துள்ள தூய வெண்தாமரையின் அழகையே ஏமாற்றி மிஞ்சும் வல்லமை கொண்டதாக அன்னையின் புன்னகை சாமர்த்தியம் விளங்குகிறது. அது தன் மனதின் பயத்தையும் தளர்ச்சியையும் வேரோடு களைய வேண்டும் என வேண்டுகிறார்.
பொருள்
அசைந்தாடும் புருவக்கொடிகளெனும் அலைகளைக் கொண்டதும், முக அழகு என்னும் தடாகத்து நீரினில் (தரலித-ப்⁴ரூ-வல்லி-கல்லோலிதே வக்த்ர-ஶ்ரீ-ஸரஸீ-ஜலே); கடைக்கண் பார்வைகளால் உண்டாகும் கருமை நிறத்தினால் வண்டுகளின் கூட்டத்தின் தன்மையைக் காட்டுவதும் (கடாக்ஷ-ஜனுஷா காலிம்னா மாது⁴வ்ரதீம் வ்யாப்ருதிம் த³த⁴தீ); நன்றாக மலர்ந்த தூய வெண்தாமரையைப் போன்ற பாவனையைச் செய்வதில் பாண்டித்யம் கொண்டிருப்பதுமான (நிர்னித்³ர-அமல-புண்ட³ரீக-குஹனா-பாண்டி³த்யம் ஆபி³ப்⁴ரதீ), காமாக்ஷி அன்னையின் புன்னகைச் சாமர்த்தியம் (காமாக்ஷ்யா: ஸ்மித-சாதுரீ) எனது மனதின் பயத்தை வேரறுக்கட்டும் (மம மன:-காதர்யம் உன்மூலயேத்)!
பதச்சேதம்
வக்த்ர-ஶ்ரீ-ஸரஸீ-ஜலே | தரலித-ப்⁴ரூ-வல்லி-கல்லோலிதே
காலிம்னா | த³த⁴தீ | கடாக்ஷ-ஜனுஷா | மாது⁴வ்ரதீம் | வ்யாப்ருதிம் ।
நிர்னித்³ர-அமல-புண்ட³ரீக-குஹனா-பாண்டி³த்யம் | ஆபி³ப்⁴ரதீ
காமாக்ஷ்யா: | ஸ்மித-சாதுரீ | மம | மன:-காதர்யம் | உன்மூலயேத் ॥
பதவுரை
முகமெனும் அலை ததும்பும் குளம்
தரலித-ப்⁴ரூ-வல்லி-கல்லோலிதே
அசைந்தாடும் புருவக்கொடிகள் அலைகளாய் எழும்புகின்ற
வக்த்ர-ஶ்ரீ-ஸரஸீ-ஜலே
அழகிய முகமாகிய தடாகத்து நீரிலே
வண்டுகளாய் விழிக் கடாட்சம்
கடாக்ஷ-ஜனுஷா காலிம்னா
கடைக்கண் பார்வையால் தோன்றிய கருமையினால்
மாது⁴வ்ரதீம் வ்யாப்ருதிம் த³த⁴தீ
வண்டுகளின் சுறுசுறுப்பான செயலை வெளிப்படுத்துவதும்
வெண்தாமரையை மிஞ்சும் புன்னகை
நிர்னித்³ர-அமல-புண்ட³ரீக-குஹனா-பாண்டி³த்யம் ஆபி³ப்⁴ரதீ
மலர்ந்த வெண்தாமரையின் வடிவைக் கவரும் வித்தையைக் கொண்டிருப்பதும்
மனபயம் போக்கும் புன்னகை
காமாக்ஷ்யா: ஸ்மித-சாதுரீ
காமாக்ஷியினுடைய புன்னகையின் சாமர்த்தியம்
மம மன:-காதர்யம் உன்மூலயேத்
என் மனதின் கோழைத்தனத்தை வேரோடு பறிக்கட்டும்
நித்யம் பா³தி⁴தப³ந்து⁴ஜீவமத⁴ரம் மைத்ரீஜுஷம் பல்லவை:
ஶுத்³த⁴ஸ்ய த்³விஜமண்ட³லஸ்ய ச திரஸ்கர்தாரமப்யாஶ்ரிதா ।
யா வைமல்யவதீ ஸதை³வ நமதாம் சேத: புனீதேதராம்
காமாக்ஷ்யா ஹ்ருத³யம் ப்ரஸாத³யது மே ஸா மந்த³ஹாஸப்ரபா⁴ ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
இப்பாடலிலும் சிலேடை நயத்தோடு கூடிய முரண்பாட்டை அன்னை புன்னகையில் காண்கிறார். பந்துஜீவ மலரையும் துளிர்களையும் மிஞ்சும் கீழ் உதட்டையும், தூய வெண்பற்களை மறைக்கும் இயல்பையும் கொண்டிருந்தும் (சிலேடையாக: உறவினரைத் துன்புறுத்துபவனையும், அந்தணர்களைத் திட்டுபவனையும் அண்டி வாழ்பவன் பாவியாக வேண்டும், ஆனால்), அன்னையின் புன்னகையோ களங்கமற்றதாய், தன்னை வணங்குவோரின் மனதைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது. அத்தகைய புன்னகை தன் மனதை அமைதிப்படுத்த வேண்டும் என்கிறார்.
பொருள்
எப்போதும் செம்பருத்தி மலரின் சிவப்பைத் தாழ்த்தித் தளிர்களோடு தோழமை கொண்டுள்ளதும், தூய வெண்பற்களின் வரிசையைத் தன் ஒளியால் மறைப்பதுமான கீழ் உதட்டைச் சார்ந்திருந்தும் (நித்யம் பா³தி⁴த-ப³ந்து⁴ஜீவம் பல்லவை: மைத்ரீ-ஜுஷம் ஶுத்³த⁴ஸ்ய த்³விஜ-மண்ட³லஸ்ய திரஸ்கர்தாரம் அபி அத⁴ரம் ஆஶ்ரிதா); மிகத் தூய்மையானதாய் எந்நாளும் வணங்குபவர்களின் உள்ளங்களைப் புனிதப்படுத்துவதுமான (வைமல்யவதீ ஸதா³ ஏவ நமதாம் சேத: புனீதேதராம்), காமாக்ஷி அன்னையின் புன்னகைப் பேரொளி (காமாக்ஷ்யா: ஸா மந்த³-ஹாஸ-ப்ரபா⁴) எனது இதயத்தை ஆனந்தமடையச் செய்யட்டும் (மே ஹ்ருத³யம் ப்ரஸாத³யது)!
பதச்சேதம்
நித்யம் | பா³தி⁴த-ப³ந்து⁴ஜீவம் | அத⁴ரம் | மைத்ரீ-ஜுஷம் | பல்லவை:
ஶுத்³த⁴ஸ்ய | த்³விஜ-மண்ட³லஸ்ய | ச | திரஸ்கர்தாரம் | அபி | ஆஶ்ரிதா ।
யா | வைமல்யவதீ | ஸதா³ | ஏவ | நமதாம் | சேத: | புனீதேதராம்
காமாக்ஷ்யா: | ஹ்ருத³யம் | ப்ரஸாத³யது | மே | ஸா | மந்த³-ஹாஸ-ப்ரபா⁴ ॥
பதவுரை
சிவந்த உதட்டை அடைந்த புன்னகை
நித்யம் பா³தி⁴த-ப³ந்து⁴ஜீவம்
எப்போதும் பந்துஜீவ மலரின் அழகை அடக்குவதும்
பல்லவை: மைத்ரீ-ஜுஷம்
தளிர்களோடு சினேகமாய் இருப்பதுமான கீழ் உதட்டையும்
பற்களை மறைத்து நிற்கும் நிலை
ஶுத்³த⁴ஸ்ய த்³விஜ-மண்ட³லஸ்ய திரஸ்கர்தாரம் அபி
தூய்மையான பற்களின் தொகுதியை மறைப்பதாய் இருந்தும்
அத⁴ரம் ஆஶ்ரிதா
கீழ் உதட்டை ஆசிரயித்து நிற்பதும்
மனதைத் தூய்மை செய்யும் வெண்மை
யா வைமல்யவதீ ஸதா³ ஏவ
எந்தப் புன்னகை களங்கமற்றதாய் எப்போதும்
நமதாம் சேத: புனீதேதராம்
வணங்குவோரின் மனங்களை மிகத் தூய்மைப்படுத்துகிறதோ
இதயத்தை மலரச் செய்யும் ஒளி
காமாக்ஷ்யா: ஸா மந்த³-ஹாஸ-ப்ரபா⁴
காமாக்ஷியின் அந்த மந்தகாசப் பிரகாசம்
மே ஹ்ருத³யம் ப்ரஸாத³யது
என் இதயத்தை அமைதியும் தெளிவும் அடையச் செய்யட்டும்
த்³ருஹ்யந்தீ தமஸே முஹு: குமுதி³னீஸாஹாய்யமாபி³ப்⁴ரதீ
யாந்தீ சந்த்³ரகிஶோரஶேக²ரவபு:ஸௌதா⁴ங்க³ணே ப்ரேங்க²ணம் ।
ஜ்ஞானாம்போ⁴னிதி⁴வீசிகாம் ஸுமனஸாம் கூலங்கஷாம் குர்வதீ
காமாக்ஷ்யா: ஸ்மிதகௌமுதீ³ ஹரது மே ஸம்ஸாரதாபோத³யம் ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் திருநகை என்னும் நிலவொளியின் பெருமையை மூககவி உணர்கிறார். அது அறியாமை என்ற இருளை அழிக்கிறது; நல்லோரின் நெஞ்சத் தாமரையை (ஆம்பலை) மலரச் செய்கிறது; பிறைசூடிய பெருமானின் திவ்ய மேனியாகிய மாளிகை முற்றத்தில் விளையாடித் தவழ்கிறது; அறிஞர்களின் ஞானக் கடலின் அலைகளைக் கரைபுரண்டு ஓடச் செய்கிறது. அந்தப் புன்னகை நிலவு தன் சம்சாரத் தாபங்களை அடியோடு போக்க வேண்டும் எனப் பிரார்த்திக்கிறார்.
பொருள்
அறியாமை என்ற இருளுக்கு எப்போதும் பகையாக இருப்பதும் (தமஸே முஹு: த்³ருஹ்யந்தீ); நல்லோரின் உள்ளமாகிய அல்லி மலர் மலர்வதற்குத் துணையாய் அமைவதும் (ஸுமனஸாம் குமுதி³னீ-ஸாஹாய்யம் ஆபி³ப்⁴ரதீ); பிறைச்சந்திரனைச் சூடிய சிவபெருமானின் திருமேனி என்ற மாளிகையின் முற்றத்தில் ஊஞ்சலாடி விளையாடுவதும் (சந்த்³ர-கிஶோர-ஶேக²ர-வபு:-ஸௌதா⁴ங்க³ணே ப்ரேங்க²ணம் யாந்தீ); நல்லவர்களின் ஞானக்கடலின் அலைகளைக் கரைகளைத் தாண்டிப் பெருகச் செய்வதுமான (ஜ்ஞான-அம்போ⁴னிதி⁴-வீசிகாம் கூலங்கஷாம் குர்வதீ), காமாக்ஷி அன்னையின் புன்னகை என்னும் நிலவொளி (காமாக்ஷ்யா: ஸ்மித-கௌமுதீ³) என்னுடைய சம்சாரத் துன்பங்களின் கொதிப்பைப் போக்கட்டும் (மே ஸம்ஸார-தாப-உத³யம் ஹரது)!
பதச்சேதம்
த்³ருஹ்யந்தீ | தமஸே | முஹு: | குமுதி³னீ-ஸாஹாய்யம் | ஆபி³ப்⁴ரதீ
யாந்தீ | சந்த்³ர-கிஶோர-ஶேக²ர-வபு:-ஸௌதா⁴ங்க³ணே | ப்ரேங்க²ணம் ।
ஜ்ஞான-அம்போ⁴னிதி⁴-வீசிகாம் | ஸுமனஸாம் | கூலங்கஷாம் | குர்வதீ
காமாக்ஷ்யா: | ஸ்மித-கௌமுதீ³ | ஹரது | மே | ஸம்ஸார-தாப-உத³யம் ॥
பதவுரை
இருளைப் போக்கி மலர்விக்கும் நிலவு
தமஸே முஹு: த்³ருஹ்யந்தீ
அஞ்ஞான இருளுக்குத் தொடர்ந்து விரோதமாய் இருப்பதும்
குமுதி³னீ-ஸாஹாய்யம் ஆபி³ப்⁴ரதீ
ஆம்பல் மலர்களின் கூட்டத்திற்குத் துணை புரிவதும்
ஈசனின் திருமேனி முற்றத்தில் விளையாட்டு
சந்த்³ர-கிஶோர-ஶேக²ர-வபு:-ஸௌதா⁴ங்க³ணே
இளம்பிறை சூடிய ஈசனின் மேனி என்னும் உப்பரிகை முற்றத்தில்
ப்ரேங்க²ணம் யாந்தீ
உல்லாசமாக ஊஞ்சலாடித் திரிவதும்
ஞானக் கடலை அலைமோதுவிக்கும் சக்தி
ஸுமனஸாம் ஜ்ஞான-அம்போ⁴னிதி⁴-வீசிகாம்
நல்லோரின் ஞான சமுத்திர அலைகளை
கூலங்கஷாம் குர்வதீ
கரைகளை உடைத்துப் பெருகச் செய்வதுமான
சம்சாரத் தீயை அணைக்கும் நிலவு
காமாக்ஷ்யா: ஸ்மித-கௌமுதீ³
காமாக்ஷியினுடைய புன்னகை என்னும் வெண்ணிலவு
மே ஸம்ஸார-தாப-உத³யம் ஹரது
என்னுடைய பிறவித் துன்பங்களின் எழுச்சியை அழிக்கட்டும்
காஶ்மீரத்³ரவதா⁴துகர்த³மருசா கல்மாஷதாம் பி³ப்⁴ரதீ
ஹம்ஸௌதை⁴ரிவ குர்வதீ பரிசிதிம் ஹாரீக்ருதைர்மௌக்திகை: ।
வக்ஷோஜன்மதுஷாரஶைலகடகே ஸஞ்சாரமாதன்வதீ
காமாக்ஷ்யா ம்ருது³லஸ்மிதத்³யுதிமயீ பா⁴கீ³ரதீ² பா⁴ஸதே ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் மார்பகங்களின் மீது தவழும் மெல்லிய புன்னகைக் கதிர்களைக் கங்கை நதியாகவே தரிசிக்கிறார் கவிஞர். குங்குமக் குழம்பின் சிவப்போடு கலந்து பலவண்ணமாகி, முத்து மாலையென்ற அன்னப் பறவைகளின் கூட்டத்தோடு பழகி, மார்பகங்கள் என்னும் இமயமலைச் சரிவுகளில் பாய்ந்து விளையாடும் காமாக்ஷியின் புன்னகை ஒளி, பகீரதி நதியைப் போல் பரம பவித்திரமாகப் பிரகாசிப்பதை விளக்குகிறார்.
பொருள்
குங்குமக் குழம்பாகிய சேற்றின் செந்நிறப் பிரகாசத்தோடு கூடிப் பலவண்ணக் கலவையாகத் தோன்றுவதும் (காஶ்மீர-த்³ரவ-தா⁴து-கர்த³ம-ருசா கல்மாஷதாம் பி³ப்⁴ரதீ); முத்து மாலையாய் விளங்கும் முத்துக்களோடு அன்னப்பறவைக் கூட்டங்களோடு பழகுவது போல் உறவாடுவதும் (ஹாரீக்ருதை: மௌக்திகை: ஹம்ஸ-ஓகை⁴: இவ பரிசிதிம் குர்வதீ); தனபாரங்கள் என்ற இமயமலைச் சாரலில் சஞ்சரிப்பதுமான (வக்ஷோஜன்ம-துஷார-ஶைல-கடகே ஸஞ்சாரம் ஆதன்வதீ), காமாக்ஷி அன்னையின் மெல்லிய புன்னகை ஒளிமயமான கங்கை நதி (காமாக்ஷ்யா: ம்ருது³ல-ஸ்மித-த்³யுதி-மயீ பா⁴கீ³ரதீ²) பேரொளியுடன் பிரகாசிக்கின்றது (பா⁴ஸதே)!
பதச்சேதம்
காஶ்மீர-த்³ரவ-தா⁴து-கர்த³ம-ருசா | கல்மாஷதாம் | பி³ப்⁴ரதீ
ஹம்ஸ-ஓகை⁴: | இவ | குர்வதீ | பரிசிதிம் | ஹாரீக்ருதை: | மௌக்திகை: ।
வக்ஷோஜன்ம-துஷார-ஶைல-கடகே | ஸஞ்சாரம் | ஆதன்வதீ
காமாக்ஷ்யா: | ம்ருது³ல-ஸ்மித-த்³யுதி-மயீ | பா⁴கீ³ரதீ² | பா⁴ஸதே ॥
பதவுரை
குங்குமக் கலவையில் பலவண்ணக் காட்சி
காஶ்மீர-த்³ரவ-தா⁴து-கர்த³ம-ருசா
குங்குமக் குழம்பாகிய தாதுச் சேற்றின் நிறத்தினால்
கல்மாஷதாம் பி³ப்⁴ரதீ
இருவண்ணக் கலப்புத் தன்மையைக் கொண்டிருப்பதும்
முத்துக்களோடு அன்னமாய்ப் பழகுதல்
ஹாரீக்ருதை: மௌக்திகை:
மாலையாகத் தொடுக்கப்பட்ட முத்துக்களோடு
ஹம்ஸ-ஓகை⁴: இவ பரிசிதிம் குர்வதீ
அன்னப்பறவைக் கூட்டங்களோடு போல நட்பு பூண்டு பழகுவதும்
மார்பக மலையில் கங்கையின் ஓட்டம்
வக்ஷோஜன்ம-துஷார-ஶைல-கடகே
தனபாரங்கள் என்ற பனிமலைச் சாரலில்
ஸஞ்சாரம் ஆதன்வதீ
அசைந்து பாய்ந்து சஞ்சரிப்பதுமான
புன்னகைக் கங்கையின் பிரகாசம்
காமாக்ஷ்யா: ம்ருது³ல-ஸ்மித-த்³யுதி-மயீ பா⁴கீ³ரதீ²
காமாக்ஷியின் மெல்லிய புன்னகை ஒளியாகிய கங்கை நதி
பா⁴ஸதே
பேரொளியுடன் விளங்குகின்றது
கம்போ³ர்வம்ஶபரம்பரா இவ க்ருபாஸந்தானவல்லீபு⁴வ:
ஸம்பு²ல்லஸ்தப³கா இவ ப்ரஸ்ருமரா மூர்தா: ப்ரஸாதா³ இவ ।
வாக்பீயூஷகணா இவ த்ரிபத²கா³பர்யாயபே⁴தா³ இவ
ப்⁴ராஜந்தே தவ மந்த³ஹாஸகிரணா: காஞ்சீபுரீனாயிகே ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
காஞ்சி காமாக்ஷியின் புன்னகைக் கிரணங்களைப் பலவாறாகக் கண்டு வியக்கிறார் மூககவி. அவை வலம்புரிச் சங்கின் பரம்பரை போலவும், அருளென்ற கற்பகக் கொடியில் பூத்த மலர்க்கொத்து போலவும், உருவெடுத்துப் பரவும் அம்பிகையின் பிரசாதம் போலவும், அவளது பேச்சாகிய அமிர்தத்தின் துளிகள் போலவும், ஆகாய கங்கையின் பலவகை வடிவங்கள் போலவும் விளங்கி மிளிர்வதாகப் போற்றுகிறார்.
பொருள்
காஞ்சி மாநகரின் தலைவியே (காஞ்சீபுரீ-னாயிகே)! உன்னுடைய புன்னகைக் கதிர்கள் (தவ மந்த³-ஹாஸ-கிரணா:); சங்குகளின் வம்சப் பரம்பரையோ என்பது போலவும் (கம்போ³: வம்ஶ-பரம்பரா: இவ); உனது கருணையாகிய கற்பகக் கொடியில் மலர்ந்த மலர்க்கொத்துக்களோ என்பது போலவும் (க்ருபா-ஸந்தான-வல்லீ-பு⁴வ: ஸம்பு²ல்ல-ஸ்தப³கா: இவ); எங்கும் பரவுகின்ற உருவமெடுத்த அனுக்ரஹங்களோ என்பது போலவும் (ப்ரஸ்ருமரா: மூர்தா: ப்ரஸாதா³: இவ); அமுத மொழியின் துளிகளோ என்பது போலவும் (வாக்-பீயூஷ-கணா: இவ); தேவ கங்கையின் மறு உருவங்களோ என்பது போலவும் (த்ரிபத²கா³-பர்யாய-பே⁴தா³: இவ) பேரொளியுடன் பிரகாசிக்கின்றன (ப்⁴ராஜந்தே)!
பதச்சேதம்
கம்போ³: | வம்ஶ-பரம்பரா: | இவ | க்ருபா-ஸந்தான-வல்லீ-பு⁴வ:
ஸம்பு²ல்ல-ஸ்தப³கா: | இவ | ப்ரஸ்ருமரா: | மூர்தா: | ப்ரஸாதா³: | இவ ।
வாக்-பீயூஷ-கணா: | இவ | த்ரிபத²கா³-பர்யாய-பே⁴தா³: | இவ
ப்⁴ராஜந்தே | தவ | மந்த³-ஹாஸ-கிரணா: | காஞ்சீபுரீ-னாயிகே ॥
பதவுரை
சங்கின் குலமும் அருட் கொடியின் மலரும்
காஞ்சீபுரீ-னாயிகே தவ மந்த³-ஹாஸ-கிரணா:
காஞ்சிபுர நாயகியே! உனது புன்னகைக் கதிர்கள்
கம்போ³: வம்ஶ-பரம்பரா: இவ
பாஞ்சஜன்ய சங்கின் வம்சப் பரம்பரை போலவும்
க்ருபா-ஸந்தான-வல்லீ-பு⁴வ: ஸம்பு²ல்ல-ஸ்தப³கா: இவ
கருணையெனும் கற்பகக் கொடியில் பூத்த மலர்க்கொத்துக்கள் போலவும்
உருவெடுத்த அருளும் வாக்கு அமுதமும்
ப்ரஸ்ருமரா: மூர்தா: ப்ரஸாதா³: இவ
எங்கும் பரவும் உருவம் கொண்ட அனுக்ரஹங்கள் போலவும்
வாக்-பீயூஷ-கணா: இவ
அமுத மொழியிலிருந்து தெறித்து விழுந்த துளிகள் போலவும்
கங்கையின் வடிவமாய் ஒளிரும் புன்னகை
த்ரிபத²கா³-பர்யாய-பே⁴தா³: இவ
கங்கை நதியின் பலவகை அவதாரங்கள் போலவும்
ப்⁴ராஜந்தே
மிக அழகாகப் பிரகாசிக்கின்றன
வக்ஷோஜே க⁴னஸாரபத்ரரசனாப⁴ங்கீ³ஸபத்னாயிதா
கண்டே² மௌக்திகஹாரயஷ்டிகிரணவ்யாபாரமுத்³ராயிதா ।
ஓஷ்ட²ஶ்ரீனிகுரும்ப³பல்லவபுடே ப்ரேங்க²த்ப்ரஸூனாயிதா
காமாக்ஷி ஸ்பு²ரதாம் மதீ³யஹ்ருத³யே த்வன்மந்த³ஹாஸப்ரபா⁴ ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் புன்னகை பல்வேறு அங்கங்களில் வெவ்வேறு அழகுகளைப் பிரதிபலிப்பதை மூககவி ரசிக்கிறார். மார்பகங்களில் கற்பூரத்தால் எழுதப்பட்ட சித்திரக் கோலங்களோடு போட்டியிடுவதாகவும், கழுத்தில் முத்து மாலையின் ஒளிவீசும் தன்மையைப் பிரதிபலிப்பதாகவும், தளிர்போன்ற சிவந்த உதடுகளில் அசைந்தாடும் வெண்மலராகவும் திகழும் அன்னையின் புன்னகைப் பேரொளி, தன் இதயத்தில் எப்போதும் ஒளிர்ந்துகொண்டிருக்க வேண்டும் என வேண்டுகிறார்.
பொருள்
அம்மா காமாக்ஷி! உனது மார்பகங்களின் மீது பச்சைக் கற்பூரத்தால் வரையப்பட்ட கொடிச் சித்திரங்களுக்குப் போட்டியாக விளங்குவதும் (வக்ஷோஜே க⁴னஸார-பத்ர-ரசனா-ப⁴ங்கீ³-ஸபத்னாயிதா); திருக்கழுத்தில் முத்து மாலையின் கிரணங்கள் செய்யும் வேலையின் முத்திரையாக அமைந்திருப்பதும் (கண்டே² மௌக்திக-ஹார-யஷ்டி-கிரண-வ்யாபார-முத்³ராயிதா); உதட்டின் அழகிய சிவந்த தளிர் வரிசையில் அசைந்தாடும் வெண்மலரைப் போல் திகழ்வதுமான (ஓஷ்ட²-ஶ்ரீ-னிகுரும்ப³-பல்லவ-புடே ப்ரேங்க²த்-ப்ரஸூனாயிதா) உனது புன்னகைப் பேரொளி (த்வத்-மந்த³-ஹாஸ-ப்ரபா⁴), எனது இதயத்தில் பிரகாசிக்கட்டும் (மதீ³ய-ஹ்ருத³யே ஸ்பு²ரதாம்)!
பதச்சேதம்
வக்ஷோஜே | க⁴னஸார-பத்ர-ரசனா-ப⁴ங்கீ³-ஸபத்னாயிதா
கண்டே² | மௌக்திக-ஹார-யஷ்டி-கிரண-வ்யாபார-முத்³ராயிதா ।
ஓஷ்ட²-ஶ்ரீ-னிகுரும்ப³-பல்லவ-புடே | ப்ரேங்க²த்-ப்ரஸூனாயிதா
காமாக்ஷி | ஸ்பு²ரதாம் | மதீ³ய-ஹ்ருத³யே | த்வத்-மந்த³-ஹாஸ-ப்ரபா⁴ ॥
பதவுரை
மார்பில் கற்பூரக் கோலமாய்
வக்ஷோஜே க⁴னஸார-பத்ர-ரசனா-ப⁴ங்கீ³-ஸபத்னாயிதா
தனபாரங்களில் பச்சைக் கற்பூரத்தால் வரையப்பட்ட சித்திர வேலைப்பாட்டிற்குப் போட்டியாய் இருப்பதும்
கழுத்தில் முத்து மாலையாய்
கண்டே² மௌக்திக-ஹார-யஷ்டி-கிரண-வ்யாபார-முத்³ராயிதா
கழுத்தில் முத்து மாலைக் கொத்தின் கிரணங்களின் செயலைக் காட்டுவதும்
உதட்டில் பூத்த மலராய்
ஓஷ்ட²-ஶ்ரீ-னிகுரும்ப³-பல்லவ-புடே ப்ரேங்க²த்-ப்ரஸூனாயிதா
உதடுகளின் அழகுத் தளிர்க்கூட்டத்தில் ஊசலாடும் மலர்போல் விளங்குவதும்
இதயத்தில் ஒளிரும் பேரொளி
காமாக்ஷி த்வத்-மந்த³-ஹாஸ-ப்ரபா⁴
காமாக்ஷியே! உனது மந்தகாசப் பேரொளி
மதீ³ய-ஹ்ருத³யே ஸ்பு²ரதாம்
என்னுடைய இதயத்தில் இடைவிடாது பிரகாசிக்கட்டும்
யேஷாம் பி³ந்து³ரிவோபரி ப்ரசலிதோ நாஸாக்³ரமுக்தாமணி:
யேஷாம் தீ³ன இவாதி⁴கண்ட²மயதே ஹார: கராலம்ப³னம் ।
யேஷாம் ப³ந்து⁴ரிவோஷ்ட²யோரருணிமா த⁴த்தே ஸ்வயம் ரஞ்ஜனம்
காமாக்ஷ்யா: ப்ரப⁴வந்து தே மம ஶிவோல்லாஸாய ஹாஸாங்குரா: ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் திருநகைத் தளிர்களைச் சுற்றியுள்ள அங்க அழகுகளைக் கவிஞர் கண்முன்னே நிறுத்துகிறார். மூக்கு நுனி முத்து அந்தப் புன்னகையிலிருந்து மேலே தெறித்து விழுந்த ஒரு துளி போலத் தெரிகிறது. கழுத்தில் உள்ள முத்துமாலையோ வெண்மையில் புன்னகையிடம் தோற்றுப் போய் ஏழை போல் அதன் கரங்களைப் பற்றிக் கொள்கிறது. சிவந்த உதடுகளோ தோழனைப் போல் அதற்கு அழகு சேர்க்கின்றன. அத்தகைய புன்னகைத் தளிர்கள் தமக்கு மங்களத்தை உண்டாக்க வேண்டும் என்கிறார்.
பொருள்
எந்தப் புன்னகைக் கதிர்களுக்கு மேலே தெறித்து விழுந்த ஒரு துளியைப் போல மூக்கு நுனியில் உள்ள முத்துமணி விளங்குகிறதோ (யேஷாம் உபரி ப்ரசலித: பி³ந்து³: இவ நாஸா-அக்³ர-முக்தா-மணி:); எவற்றின் வெண்மைக்கு முன்னால் கழுத்தில் உள்ள முத்துமாலையானது ஏழை போல ஆதரவுக் கரம் வேண்டி நிற்கிறதோ (யேஷாம் அதி⁴கண்ட²ம் ஹார: தீ³ன: இவ கர-ஆலம்ப³னம் அயதே); எவற்றுக்கு உதடுகளின் செந்நிறமானது ஓர் உற்ற தோழனைப் போலத் தானே முன்வந்து அழகு சேர்க்கிறதோ (யேஷாம் ஓஷ்ட²யோ: அருணிமா ப³ந்து⁴: இவ ஸ்வயம் ரஞ்ஜனம் த⁴த்தே), அன்னை காமாக்ஷியின் அந்தப் புன்னகைத் தளிர்கள் (காமாக்ஷ்யா: தே ஹாஸ-அங்குரா:) எனக்கு மங்களங்களின் பெருக்கத்தை அளிக்க வல்லதாக ஆகட்டும் (மம ஶிவ-உல்லாஸாய ப்ரப⁴வந்து)!
பதச்சேதம்
யேஷாம் | பி³ந்து³: | இவ | உபரி | ப்ரசலித: | நாஸா-அக்³ர-முக்தா-மணி:
யேஷாம் | தீ³ன: | இவ | அதி⁴கண்ட²ம் | அயதே | ஹார: | கர-ஆலம்ப³னம் ।
யேஷாம் | ப³ந்து⁴: | இவ | ஓஷ்ட²யோ: | அருணிமா | த⁴த்தே | ஸ்வயம் | ரஞ்ஜனம்
காமாக்ஷ்யா: | ப்ரப⁴வந்து | தே | மம | ஶிவ-உல்லாஸாய | ஹாஸ-அங்குரா: ॥
பதவுரை
புன்னகையின் துளியாய் மூக்குத்தி முத்து
யேஷாம் உபரி ப்ரசலித: பி³ந்து³: இவ
எவற்றிற்கு மேலே தெறித்து நின்ற ஒரு துளி போல
நாஸா-அக்³ர-முக்தா-மணி:
மூக்கு நுனியின் முத்துமணி விளங்குகிறதோ
முத்துமாலையின் ஆதரவு வேண்டுதல்
யேஷாம் ஹார: தீ³ன: இவ
எவற்றுக்கு முன்னால் முத்துமாலையானது ஏழை போல
அதி⁴கண்ட²ம் கர-ஆலம்ப³னம் அயதே
கழுத்தில் இருந்தபடி ஆதரவுக் கரம் பற்றுகிறதோ
தோழனாய் உதவும் செவ்விதழ்கள்
யேஷாம் ஓஷ்ட²யோ: அருணிமா
எவற்றிற்கு உதடுகளின் சிவப்பானது
ப³ந்து⁴: இவ ஸ்வயம் ரஞ்ஜனம் த⁴த்தே
உற்ற தோழன் போலத் தானே மனமுவந்து அழகூட்டுகிறதோ
மங்களம் பெருக்கும் புன்னகைத் தளிர்கள்
காமாக்ஷ்யா: தே ஹாஸ-அங்குரா:
காமாக்ஷியினுடைய அந்தப் புன்னகைத் தளிர்கள்
மம ஶிவ-உல்லாஸாய ப்ரப⁴வந்து
எனது மங்களப் பெருக்கத்திற்கு ஆற்றல் தருவனவாக ஆகட்டும்
யா ஜாட்³யாம்பு³னிதி⁴ம் க்ஷிணோதி பஜ⁴தாம் வைராயதே கைரவை:
நித்யம் யாம் நியமேன யா ச யததே கர்தும் த்ரிணேத்ரோத்ஸவம் ।
பி³ம்ப³ம் சாந்த்³ரமஸம் ச வஞ்சயதி யா க³ர்வேண ஸா தாத்³ருஶீ
காமாக்ஷி ஸ்மிதமஞ்ஜரீ தவ கத²ம் ஜ்யோத்ஸ்னேத்யஸௌ கீர்த்யதே ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் புன்னகையை "நிலவொளி" (ஜ்யோத்ஸ்னா) என்று சொல்வது தகாது என அழகான எதிர்மறை உவமையால் வாதிடுகிறார் கவிஞர். சாதாரண நிலவு குளிர்ச்சியை (ஜாட்யம்) உண்டாக்கும்; அல்லி மலர்களை (கைரவம்) மலரச் செய்யும்; சந்திர பிம்பத்தை ஆசிரயிக்கும். ஆனால் அன்னையின் புன்னகையோ பக்தர்களின் அறியாமை மற்றும் சோம்பலை (ஜாட்யம்) அழிக்கிறது; கைரவ மலர்களோடு விரோதம் பாராட்டுகிறது (அவற்றை வாடச் செய்கிறது); சந்திர பிம்பத்தையே தன் அழகால் ஏமாற்றி மிஞ்சுகிறது; முக்கண்ணனுக்குப் பேரின்பப் பெருவிழாவாக அமைகிறது. அப்படிப்பட்ட இதனை "நிலவொளி" என்று எப்படி அழைக்க முடியும் என வியக்கிறார்.
பொருள்
அம்மா காமாக்ஷி! தன்னை வழிபடுபவர்களின் அறியாமை/மந்தத்தன்மை என்னும் கடலை வற்றச் செய்வதும் (பஜ⁴தாம் ஜாட்³ய-அம்பு³னிதி⁴ம் யா க்ஷிணோதி); ஆம்பல் மலர்களோடு இடைவிடாது பகைமை கொள்வதும் (நித்யம் கைரவை: யாம் நியமேன வைராயதே); முக்கண்ணனான பரமசிவனுக்குப் பெருவிருந்தாக அமைய எப்போதும் முயல்வதும் (யா ச த்ரிணேத்ர-உத்ஸவம் கர்தும் யததே); சந்திர மண்டலத்தையே தன் கர்வத்தினால் புறந்தள்ளி ஏமாற்றுவதுமான (சாந்த்³ரமஸம் பி³ம்ப³ம் ச யா க³ர்வேண வஞ்சயதி), உன்னுடைய அத்தகைய புன்னகைக் கொத்து (ஸா தாத்³ருஶீ தவ ஸ்மித-மஞ்ஜரீ), "நிலவொளி" என்று எங்ஙனம் புகழப்பட முடியும் (கத²ம் ஜ்யோத்ஸ்னா இதி அஸௌ கீர்த்யதே)?
பதச்சேதம்
யா | ஜாட்³ய-அம்பு³னிதி⁴ம் | க்ஷிணோதி | பஜ⁴தாம் | வைராயதே | கைரவை:
நித்யம் | யாம் | நியமேன | யா | ச | யததே | கர்தும் | த்ரிணேத்ர-உத்ஸவம் ।
பி³ம்ப³ம் | சாந்த்³ரமஸம் | ச | வஞ்சயதி | யா | க³ர்வேண | ஸா | தாத்³ருஶீ
காமாக்ஷி | ஸ்மித-மஞ்ஜரீ | தவ | கத²ம் | ஜ்யோத்ஸ்னா | இதி | அஸௌ | கீர்த்யதே ॥
பதவுரை
மந்தத்தன்மையை அழிக்கும் ஆற்றல்
பஜ⁴தாம் ஜாட்³ய-அம்பு³னிதி⁴ம் யா க்ஷிணோதி
வழிபடுவோரின் அறியாமை/மந்தத்தன்மை என்ற பெருங்கடலை எது போக்குகிறதோ
நித்யம் நியமேன கைரவை: வைராயதே
எப்போதும் நியமமாக அல்லி மலர்களோடு எது விரோதம் பாராட்டுகிறதோ
முக்கண்ணனுக்குப் பேரானந்த விருந்து
யா ச த்ரிணேத்ர-உத்ஸவம் கர்தும் யததே
எது முக்கண்ணனான சிவபெருமானுக்குப் பெருவிழாவைச் செய்ய முயல்கிறதோ
சந்திரனையே மிஞ்சும் பெருமிதம்
சாந்த்³ரமஸம் பி³ம்ப³ம் ச யா க³ர்வேண வஞ்சயதி
சந்திர பிம்பத்தையுங்கூட எது தன் அழகின் கர்வத்தால் மிஞ்சி ஏமாற்றுகிறதோ
புன்னகையை நிலவெனல் பொருந்துமோ?
காமாக்ஷி தாத்³ருஶீ தவ ஸ்மித-மஞ்ஜரீ
காமாக்ஷியே! அத்தகைய பெருமை கொண்ட உனது புன்னகைக் கொத்து
கத²ம் அஸௌ ஜ்யோத்ஸ்னா இதி கீர்த்யதே
எப்படி 'நிலவொளி' என்று அழைக்கப்பட முடியும்?
ஆருடா⁴ ரப⁴ஸாத்புர: புரரிபோராஶ்லேஷணோபக்ரமே
யா தே மாதருபைதி தி³வ்யதடினீஶங்காகரீ தத்க்ஷணம் ।
ஓஷ்டௌ² வேபயதி ப்⁴ருவௌ குடிலயத்யானம்ரயத்யானனம்
தாம் வந்தே³ ம்ருது³ஹாஸபூரஸுஷமாமேகாம்ரனாத²ப்ரியே ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
ஏகாம்பரநாதனின் திருவுள்ளம் கவர்ந்த அன்னையின் ஊடல் நயத்தைப் படம் பிடிக்கிறார் மூககவி. திரிபுரங்களை எரித்த பரமசிவன் தன்னை ஆவலோடு தழுவ வரும்போது, அம்பிகையின் முகத்தில் மெல்லிய புன்னகை அலை வீசுகிறது. அதைச் சிவனது தலையிலுள்ள தேவகங்கை என நினைத்துச் சந்தேகப்படுகிறாள் அன்னை! உடனே உதடுகள் துடிக்கின்றன, புருவங்கள் வளைந்து கோபத்தைக் காட்டுகின்றன, தலை குனிகிறது. அத்தகைய பிரணாயக் கோபத்திற்கு (ஊடலுக்கு) வித்திட்ட அன்னையின் மெல்லிய புன்னகைப் பெருக்கை வணங்குகிறார்.
பொருள்
ஏகாம்பரநாதனின் பிரியத்திற்குரியவளே, அன்னையே (ஏகாம்ரனாத²-ப்ரியே மாத:)! திரிபுரங்களை அழித்த பரமேஸ்வரன் வேகத்தோடு உன்னைத் தழுவத் தொடங்கும் சமயத்தில் (புர-ரிபோ: ஆஶ்லேஷண-உபக்ரமே ரப⁴ஸாத் புர: ஆருடா⁴), உனது எந்தப் புன்னகைப் பெருக்கு உடனே தேவ கங்கையோ என்ற சந்தேகத்தை உனக்கே உண்டாக்கி (யா தே தத்க்ஷணம் தி³வ்ய-தடினீ-ஶங்கா-கரீ உபைதி), உதடுகளைத் துடிக்கச் செய்து (ஓஷ்டௌ² வேபயதி), புருவங்களை வளைக்கச் செய்து (ப்⁴ருவௌ குடிலயதி), முகத்தைத் தலைகுனியச் செய்கிறதோ (ஆனனம் ஆனம்ரயதி), அந்த மெல்லிய புன்னகைப் பெருவெள்ளத்தின் பேரழகை (தாம் ம்ருது³-ஹாஸ-பூர-ஸுஷமாம்) வணங்குகின்றேன் (வந்தே³)!
பதச்சேதம்
ஆருடா⁴ | ரப⁴ஸாத் | புர: | புர-ரிபோ: | ஆஶ்லேஷண-உபக்ரமே
யா | தே | மாத: | உபைதி | தி³வ்ய-தடினீ-ஶங்கா-கரீ | தத்க்ஷணம் ।
ஓஷ்டௌ² | வேபயதி | ப்⁴ருவௌ | குடிலயதி | ஆனம்ரயதி | ஆனனம்
தாம் | வந்தே³ | ம்ருது³-ஹாஸ-பூர-ஸுஷமாம் | ஏகாம்ரனாத²-ப்ரியே ॥
பதவுரை
ஈசனின் தழுவலில் தோன்றும் புன்னகை
ஏகாம்ரனாத²-ப்ரியே மாத:
ஏகாம்பரநாதனின் அன்புக்குரிய அன்னையே!
புர-ரிபோ: ஆஶ்லேஷண-உபக்ரமே
திரிபுரங்களை அழித்த ஈசன் தழுவத் தொடங்கும் வேளையில்
புர: ரப⁴ஸாத் ஆருடா⁴ யா
முன்னதாகவே விரைந்து முகத்தில் எழுகின்ற எந்தப் புன்னகையானது
கங்கையெனத் தோன்றும் ஊடல் சந்தேகம்
தத்க்ஷணம் தி³வ்ய-தடினீ-ஶங்கா-கரீ உபைதி
உடனே தலைமீதுள்ள தேவ கங்கையோ என்ற சந்தேகத்தை ஏற்படுத்துகிறதோ
உதடும் புருவமும் காட்டும் சினம்
ஓஷ்டௌ² வேபயதி
அதனால் உதடுகளை நடுங்கச் செய்கிறதோ
ப்⁴ருவௌ குடிலயதி
புருவங்களைக் கோபத்தால் வளைக்கச் செய்கிறதோ
ஆனனம் ஆனம்ரயதி
முகத்தைத் தலைகுனியச் செய்கிறதோ
ஊடல் புன்னகைக்கு வணக்கம்
தாம் ம்ருது³-ஹாஸ-பூர-ஸுஷமாம்
அந்த மெல்லிய புன்னகைப் பெருக்கின் அழகை
வந்தே³
நான் பணிந்து வணங்குகின்றேன்
வக்த்ரேந்தோ³ஸ்தவ சந்த்³ரிகா ஸ்மிதததிர்வல்கு³ ஸ்பு²ரந்தீ ஸதாம்
ஸ்யாச்சேத்³யுக்திமித³ம் சகோரமனஸாம் காமாக்ஷி கௌதூஹலம் ।
ஏதச்சித்ரமஹர்னிஶம் யத³தி⁴காமேஷா ருசிம் கா³ஹதே
பி³ம்போ³ஷ்ட²த்³யுமணிப்ரபா⁴ஸ்வபி ச யத்³பி³ப்³போ³கமாலம்ப³தே ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் முகச் சந்திரனின் புன்னகை நிலவு, சாதுக்களின் சகோரப் பறவை போன்ற மனங்களுக்குப் பெருமகிழ்ச்சி தருவது இயற்கைதான். ஆனால் அதில் உள்ள ஆச்சரியத்தை மூககவி வியக்கிறார்: சாதாரண நிலவு இரவில் மட்டுமே ஒளிரும், சூரியனைக் கண்டால் மறைந்துவிடும். ஆனால் அன்னையின் புன்னகை நிலவோ இரவும் பகலும் எப்போதும் மேலும் மேலும் பிரகாசிக்கிறது; அதுமட்டுமன்றித் தன் கொவ்வைக் கனி போன்ற உதடுகளென்ற சூரியனின் ஒளியைக் கண்டும் அஞ்சாமல் அதனிடம் சிருங்காரப் பெருமிதத்தோடு (பிப்போகம்) விளையாடுகிறது. இத்தகைய அற்புதப் புன்னகையை அவர் போற்றுகிறார்.
பொருள்
அம்மா காமாக்ஷி! உன்னுடைய முகமாகிய சந்திரனிலிருந்து அழகாக வெளிப்படும் புன்னகை வரிசை என்னும் நிலவொளியானது (காமாக்ஷி தவ வக்த்ர-இந்தோ³: வல்கு³ ஸ்பு²ரந்தீ ஸ்மித-ததி: சந்த்³ரிகா), நல்லோர்களுடைய சகோரப் பறவை போன்ற மனங்களுக்குப் பேரானந்தத்தை அளிப்பது பொருத்தமானதுதான் (ஸதாம் சகோர-மனஸாம் கௌதூஹலம் ஸ்யாத் சேத் இத³ம் யுக்திம்)! ஆனால், இந்த நிலவொளி இரவும் பகலும் எப்போதும் இடைவிடாது மேலும் மிகுந்த ஒளியைப் பெறுவதும் (ஏஷா அஹர்னிஶம் அதி⁴காம் ருசிம் கா³ஹதே யத்); கொவ்வைப்பழம் போன்ற சிவந்த உதடுகளாகிய சூரியனின் ஒளிகள் சூழ்ந்திருந்தாலும் அவற்றிடம் பெருமிதமும் நளினமும் காட்டுவதும் (பி³ம்ப³-ஓஷ்ட²-த்³யுமணி-ப்ரபா⁴ஸு அபி பி³ப்³போ³கம் ஆலம்ப³தே யத் ச), மிகவும் ஆச்சரியமான ஒன்றாகும் (ஏதத் சித்ரம்)!
பதச்சேதம்
வக்த்ர-இந்தோ³: | தவ | சந்த்³ரிகா | ஸ்மித-ததி: | வல்கு³ | ஸ்பு²ரந்தீ | ஸதாம்
ஸ்யாத் | சேத் | யுக்திம் | இத³ம் | சகோர-மனஸாம் | காமாக்ஷி | கௌதூஹலம் ।
ஏதத் | சித்ரம் | அஹர்னிஶம் | யத் | அதி⁴காம் | ஏஷா | ருசிம் | கா³ஹதே
பி³ம்ப³-ஓஷ்ட²-த்³யுமணி-ப்ரபா⁴ஸு | அபி | ச | யத் | பி³ப்³போ³கம் | ஆலம்ப³தே ॥
பதவுரை
முக நிலவில் மலரும் புன்னகை நிலவொளி
காமாக்ஷி தவ வக்த்ர-இந்தோ³:
காமாக்ஷியே! உனது முகமாகிய சந்திரனிடமிருந்து
வல்கு³ ஸ்பு²ரந்தீ ஸ்மித-ததி: சந்த்³ரிகா
அழகாகப் பிரகாசிக்கும் புன்னகை வரிசை என்ற நிலவொளியானது
சாதுக்களின் மனத்திற்குப் பேரானந்தம்
ஸதாம் சகோர-மனஸாம்
பெரியோர்களுடைய சகோரப் பறவை போன்ற உள்ளங்களுக்கு
கௌதூஹலம் ஸ்யாத் சேத் இத³ம் யுக்திம்
பரவசத்தைத் தருகிறது என்றால் அது மிகவும் பொருத்தமானதே
இரவும் பகலும் பெருகும் பேரொளி
ஏஷா அஹர்னிஶம் அதி⁴காம் ருசிம் கா³ஹதே யத்
இந்த நிலவொளி இரவும் பகலும் இடைவிடாது மிகுந்த ஒளியை அடைகிறதே என்பதும்
சூரியனைக் கண்டும் அஞ்சாத நளினம்
பி³ம்ப³-ஓஷ்ட²-த்³யுமணி-ப்ரபா⁴ஸு அபி
கொவ்வை உதடுகளென்ற சூரியனின் பேரொளிகளிலும்
பி³ப்³போ³கம் ஆலம்ப³தே யத் ச
சிருங்கார செருக்கு நளினத்தைக் கொள்கிறதே என்பதும்
ஏதத் சித்ரம்
மிகவும் வியக்கத்தக்க ஆச்சரியமாகும்
ஸாத்³ருஶ்யம் கலஶாம்பு³தே⁴ர்வஹதி யத்காமாக்ஷி மந்த³ஸ்மிதம்
ஶோபா⁴மோஷ்ட²ருசாம்ப³ வித்³ருமப⁴வாமேதாத்³பி⁴தா³ம் ப்³ரூமஹே ।
ஏகஸ்மாது³தி³தம் புரா கில பபௌ ஶர்வ: புராண: புமான்
ஏதன்மத்⁴யஸமுத்³ப⁴வம் ரஸயதே மாது⁴ர்யரூபம் ரஸம் ॥21॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னை காமாக்ஷியின் சிவந்த உதடுகளையும், அதில் தவழும் தூய வெண்ணிறப் புன்னகையையும் பவளக் கொடியும் பாற்கடலும் இணைந்த அற்புதக் காட்சியாகக் காண்கிறார் மூககவி. பாற்கடலிலிருந்து தோன்றிய நஞ்சை அருந்திய பரமேஸ்வரன், அன்னையின் திருவுதடுகளுக்கும் புன்னகைக்கும் நடுவே பிறக்கும் தனிப்பெரும் மதுரமான அமிர்த ரசத்தை மட்டுமே எப்போதும் விரும்பிச் சுவைக்கிறார் என்ற நயத்தை அவர் உள்ளம் சுவைத்துப் பாடுகிறது.
பொருள்
காமாக்ஷி தாயே! உன்னுடைய மெல்லிய புன்னகையானது பாற்கடலின் வெண்மையோடு ஒப்புமை கொண்டு திகழ்கிறது (யத் மந்த³ஸ்மிதம் கலஶாம்பு³தே⁴: ஸாத்³ருஶ்யம் வஹதி); உன் உதடுகளின் காந்தியோ பவழத்தின் செவ்வொளியைப் பெற்று விளங்குகிறது (ஓஷ்ட²ருசா வித்³ருமப⁴வாம் ஶோபா⁴ம் வஹதி). எனினும், இவ்விரண்டிற்கும் பாற்கடலுக்கும் உள்ள ஒரு பெரும் வேறுபாட்டை நாங்கள் கூறுகின்றோம் (ஏதாம் பி⁴தா³ம் ப்³ரூமஹே). ஆதிகாலத்துப் பாற்கடலிலிருந்து தோன்றிய ஆலகால விஷத்தை மட்டுமே ஆதிபுருஷனான பரமசிவன் குடித்தார் (ஏகஸ்மாத் உதி³தம் புரா புராண: புமான் ஶர்வ: பபௌ கில); ஆனால், உன் உதடுகளுக்கும் புன்னகைக்கும் நடுவே தோன்றுகின்ற பரம மாதுர்யமான ரசத்தையோ அவர் இடைவிடாது சுவைத்து மகிழ்கின்றார் (ஏதன்மத்⁴ய-ஸமுத்³ப⁴வம் மாது⁴ர்யரூபம் ரஸம் ரஸயதே)!
பதச்சேதம்
ஸாத்³ருஶ்யம் | கலஶ-அம்பு³தே⁴: | வஹதி | யத் | காமாக்ஷி | மந்த³ஸ்மிதம்
ஶோபா⁴ம் | ஓஷ்ட²-ருசா | அம்ப³ | வித்³ரும-ப⁴வாம் | ஏதாம் | பி⁴தா³ம் | ப்³ரூமஹே ।
ஏகஸ்மாத் | உதி³தம் | புரா | கில | பபௌ | ஶர்வ: | புராண: | புமான்
ஏதத்-மத்⁴ய-ஸமுத்³ப⁴வம் | ரஸயதே | மாது⁴ர்ய-ரூபம் | ரஸம் ॥
பதவுரை
பாற்கடலும் பவழமும் போன்ற புன்னகை
காமாக்ஷி அம்ப³
காமாக்ஷி அன்னையே!
யத் மந்த³ஸ்மிதம்
உன்னுடைய எந்த மந்தகாசப் புன்னகையானது
கலஶ-அம்பு³தே⁴: ஸாத்³ருஶ்யம் வஹதி
பாற்கடலின் தூய வெண்மையின் சாயலைத் தாங்கி நிற்கிறதோ
ஓஷ்ட²-ருசா
உதடுகளின் செவ்வொளியினால்
வித்³ரும-ப⁴வாம் ஶோபா⁴ம்
பவழக் கொடியின் அழகைப் பெறுகின்றதோ
ஏதாம் பி⁴தா³ம் ப்³ரூமஹே
(அப்பாற்கடலுக்கும் இதற்கும் உள்ள) இந்த வேறுபாட்டைக் கூறுகிறோம்
பரமசிவன் பருகிய ரசங்களின் வேறுபாடு
ஏகஸ்மாத் உதி³தம்
அந்த ஒரே பாற்கடலில் உதித்த நஞ்சை
புராண: புமான் ஶர்வ:
ஆதிபுருஷனான சிவபெருமான்
பபௌ கில
குடித்தார் அல்லவா!
ஏதத்-மத்⁴ய-ஸமுத்³ப⁴வம்
ஆனால் உன் உதடு மற்றும் புன்னகையின் நடுவே தோன்றுகின்ற
மாது⁴ர்ய-ரூபம் ரஸம்
தித்திக்கும் மதுர ரசத்தை
ரஸயதே
பேரானந்தத்தோடு சுவைக்கின்றார்
உத்துங்க³ஸ்தனகும்ப⁴ஶைலகடகே விஸ்தாரிகஸ்தூரிகா-
பத்ரஶ்ரீஜுஷி சஞ்சலா: ஸ்மிதருச: காமாக்ஷி தே கோமலா: ।
ஸந்த்⁴யாதீ³தி⁴திரஞ்ஜிதா இவ முஹு: ஸாந்த்³ராத⁴ரஜ்யோதிஷா
வ்யாலோலாமலஶாரதா³ப்⁴ரஶகலவ்யாபாரமாதன்வதே ॥22॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் உயர்ந்த மார்பகங்களை மலைகளாகவும், அதில் வரையப்பட்ட கஸ்தூரிப் பூச்சை மலையின் கரிய பாறைகளாகவும் உருவகிக்கிறார் கவிஞர். அதிலே பரவும் அன்னையின் வெண்ணிறப் புன்னகைக் கதிர்கள் உதட்டின் செவ்வொளியால் நனைந்து, மாலையங்காலச் செவ்வானத்தின் ஒளியில் மிதக்கும் சரத்கால வெண்மேகக் கூட்டங்களைப் போலக் காட்சியளிப்பதை அவர் வியக்கிறார்.
பொருள்
காமாக்ஷி! பருத்து உயர்ந்த உனது ஸ்தனங்களாகிய மலைச்சரிவுகளில் கஸ்தூரியால் எழுதப்பட்ட சித்திரங்களின் அழகு படர்ந்துள்ளது (உத்துங்க³-ஸ்தன-கும்ப⁴-ஶைல-கடகே விஸ்தாரி-கஸ்தூரிகா-பத்ர-ஶ்ரீஜுஷி). அவ்விடத்தில் உனது உதட்டின் அடர்ந்த செவ்வொளி படுவதால் (ஸாந்த்³ர-அத⁴ர-ஜ்யோதிஷா), மாலை நேரத்துச் செவ்வொளியால் சாயம் ஊட்டப்பட்டவை போல (ஸந்த்⁴யா-தீ³தி⁴தி-ரஞ்ஜிதா இவ), அசைந்தாடும் மென்மையான உன் புன்னகை ஒளிகள் (சஞ்சலா: தே கோமலா: ஸ்மிதருச:), சரத்காலத்தில் வானில் தவழும் தூய வெண்மேகங்களின் அழகிய இயக்கத்தை இடைவிடாது நிகழ்த்திக் காட்டுகின்றன (முஹு: வ்யாலோல-அமல-ஶாரதா³ப்⁴ர-ஶகல-வ்யாபாரமாதன்வதே).
பதச்சேதம்
உத்துங்க³-ஸ்தன-கும்ப⁴-ஶைல-கடகே | விஸ்தாரி-கஸ்தூரிகா-
பத்ர-ஶ்ரீ-ஜுஷி | சஞ்சலா: | ஸ்மித-ருச: | காமாக்ஷி | தே | கோமலா: ।
ஸந்த்⁴யா-தீ³தி⁴தி-ரஞ்ஜிதா: | இவ | முஹு: | ஸாந்த்³ர-அத⁴ர-ஜ்யோதிஷா
வ்யாலோல-அமல-ஶாரத³-அப்⁴ர-ஶகல-வ்யாபாரம்-ஆதன்வதே ॥
பதவுரை
கஸ்தூரி பூசிய மலைச்சரிவு
உத்துங்க³-ஸ்தன-கும்ப⁴-ஶைல-கடகே
உயர்ந்த கும்பங்கள் போன்ற ஸ்தனங்களாகிய மலைச்சரிவுகளில்
விஸ்தாரி-கஸ்தூரிகா-பத்ர-ஶ்ரீ-ஜுஷி
பரவிய கஸ்தூரிப் பொட்டுகளின் அழகைப் பூண்டிருக்கும் இடத்தில்
காமாக்ஷி
காமாக்ஷி அன்னையே!
தே சஞ்சலா: கோமலா: ஸ்மித-ருச:
உன்னுடைய அசைந்தாடும் மென்மையான புன்னகை ஒளிகள்
செவ்வானமும் சரத்கால மேகங்களும்
ஸாந்த்³ர-அத⁴ர-ஜ்யோதிஷா
உனது உதடுகளின் அடர்ந்த செவ்வொளியினால்
ஸந்த்⁴யா-தீ³தி⁴தி-ரஞ்ஜிதா: இவ
அந்தி மாலையின் செங்கதிர்களால் சாயமூட்டப்பட்டவை போலாகி
வ்யாலோல-அமல-ஶாரத³-அப்⁴ர-ஶகல
சஞ்சரிக்கும் தூய சரத்கால வெண்மேகத் துண்டுகளின்
வ்யாபாரம் முஹு: ஆதன்வதே
விசித்திரமான அசைவை மீண்டும் மீண்டும் பரப்புகின்றன
க்ஷீரம் தூ³ரத ஏவ திஷ்ட²து கத²ம் வைமல்யமாத்ராதி³த³ம்
மாதஸ்தே ஸஹபாட²வீதி²மயதாம் மந்த³ஸ்மிதைர்மஞ்ஜுலை: ।
கிம் சேயம் து பி⁴தா³ஸ்தி தோ³ஹனவஶாதே³கம் து ஸஞ்ஜாயதே
காமாக்ஷி ஸ்வயமர்தி²தம் ப்ரணமதாமன்யத்து தோ³து³ஹ்யதே ॥23॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
பால் வெண்மையானது என்பதற்காக அன்னையின் புன்னகையோடு அதைச் சமமாக எண்ணிவிட முடியுமா? பால் கரந்தால் மட்டுமே கிடைக்கும்; அன்னையின் புன்னகையோ, அவளை அடிபணியும் பக்தர்களுக்கு அவர்கள் வேண்டாமலே கேட்ட அனைத்தையும் அள்ளி வழங்கும் ஒப்பற்ற வள்ளல் தன்மை கொண்டது என்பதை உணர்ந்து, பாலைத் தூர விலகச் சொல்கிறார் கவிஞர்.
பொருள்
தாயே காமாக்ஷி! பால் வெண்மையாக இருக்கிறது என்ற ஒரே காரணத்திற்காக (வைமல்ய-மாத்ராத்), உனது அழகிய மந்தகாசப் புன்னகையோடு (தே மஞ்ஜுலை: மந்த³ஸ்மிதை:) அது எவ்வாறு சரிசமமான நிலையை அடைய முடியும் (கத²ம் ஸஹபாட²-வீதி²ம் அயதாம்)? அது தூரத்திலேயே நிற்கட்டும் (க்ஷீரம் தூ³ரத ஏவ திஷ்ட²து)! மேலும் இவ்விரண்டிற்கும் ஒரு பெரிய வேற்றுமையும் உண்டே (கிம் ச இயம் து பி⁴தா³ அஸ்தி); பாலானது கறப்பதனால் மட்டுமே கிடைக்கக் கூடியது (ஏகம் து தோ³ஹன-வஶாத் ஸஞ்ஜாயதே); ஆனால் உன் புன்னகையோ தன்னை வணங்கும் அன்பர்களுக்கு அவர்கள் வேண்டிய அனைத்தையும் தானே அள்ளிப் பொழிகின்றது (அன்யத் து ப்ரணமதாம் அர்தி²தம் ஸ்வயம் தோ³து³ஹ்யதே)!
பதச்சேதம்
க்ஷீரம் | தூ³ரத: | ஏவ | திஷ்ட²து | கத²ம் | வைமல்ய-மாத்ராத்-இத³ம்
மாத: | தே | ஸஹபாட²-வீதி²ம்-அயதாம் | மந்த³ஸ்மிதை: | மஞ்ஜுலை: ।
கிம் | ச | இயம் | து | பி⁴தா³-அஸ்தி | தோ³ஹன-வஶாத்-ஏகம் | து | ஸஞ்ஜாயதே
காமாக்ஷி | ஸ்வயம்-அர்தி²தம் | ப்ரணமதாம்-அன்யத்-து | தோ³து³ஹ்யதே ॥
பதவுரை
வெண்மையில் சமமாகாத பால்
மாத: காமாக்ஷி
அன்னையான காமாக்ஷியே!
க்ஷீரம் தூ³ரத: ஏவ திஷ்ட²து
பாலானது வெகு தொலைவிலேயே நிற்கட்டும்!
வைமல்ய-மாத்ராத் இத³ம்
வெண்மை என்ற ஒரே காரணத்திற்காக இது
தே மஞ்ஜுலை: மந்த³ஸ்மிதை:
உனது அழகிய புன்னகைகளோடு
கத²ம் ஸஹபாட²-வீதி²ம் அயதாம்
எவ்வாறு சமநிலையை அடைய முடியும்?
சுரந்து அளிக்கும் அருள் வேறுபாடு
கிம் ச இயம் து பி⁴தா³ அஸ்தி
மேலும் இவ்விரண்டிற்கும் ஒரு பெரும் பேதம் உள்ளது
ஏகம் து
ஒன்று (பசுவின் பால்)
தோ³ஹன-வஶாத் ஸஞ்ஜாயதே
கறந்தால் மட்டுமே சுரக்கின்றது
அன்யத் து
மற்றொன்றோ (உன் புன்னகை)
ப்ரணமதாம் அர்தி²தம்
அடிபணிபவர்கள் யாசிப்பதை
ஸ்வயம் தோ³து³ஹ்யதே
தானே வாரி வாரிச் சுரந்து தருகின்றது
கர்பூரைரம்ருதைர்ஜகஜ³்ஜனனி தே காமாக்ஷி சந்த்³ராதபை:
முக்தாஹாரகு³ணைர்ம்ருணாலவலயைர்முக்³த⁴ஸ்மிதஶ்ரீரியம் ।
ஶ்ரீகாஞ்சீபுரனாயிகே ஸமதயா ஸம்ஸ்தூயதே ஸஜ்ஜனை:
தத்தாத்³ருங்மம தாபஶாந்திவித⁴யே கிம் தே³வி மந்தா³யதே ॥24॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
பச்சைக்கற்பூரம், அமிர்தம், நிலவொளி, முத்துமாலை, தாமரைத்தண்டு என உலகின் அனைத்துக் குளிர்ச்சியான பொருட்களோடும் பெரியோர்கள் அன்னையின் புன்னகையை ஒப்பிட்டுப் புகழ்கின்றனர். அத்தனை குளிர்ச்சியும் சாந்தியும் கொண்ட அந்தப் புன்னகை, தன் உள்ளத்தின் சம்சாரத் தாபத்தைப் போக்குவதில் மட்டும் ஏன் தாமதிக்கிறது என்று உருக்கமாகக் கேட்கிறார் மூககவி.
பொருள்
அகில உலகங்களின் அன்னையே! காஞ்சீபுரத்தின் நாயகியே (ஜகஜ³்ஜனனி! ஶ்ரீகாஞ்சீபுர-னாயிகே)! உனது இந்த மனோகரமான புன்னகையின் சோபையானது (தே இயம் முக்³த⁴-ஸ்மித-ஶ்ரீ:), சான்றோர்களால் கற்பூரத்தோடும், அமிர்தத்தோடும், நிலவொளியோடும், முத்து மாலைகளோடும், தாமரைத் தண்டு வளையல்களோடும் சமமாக வைத்துப் போற்றப்படுகின்றது (ஸஜ்ஜனை: கர்பூரை: அம்ருதை: சந்த்³ராதபை: முக்தாஹார-கு³ணை: ம்ருணால-வலயை: ஸமதயா ஸம்ஸ்தூயதே). தேவி! அப்படிப்பட்ட உன் புன்னகை, எனது சம்சாரத் துன்பத் தீயைத் தணிக்கும் விஷயத்தில் மட்டும் ஏன் தாமதம் செய்கிறது (தத்-தாத்³ருக் மம தாப-ஶாந்தி-வித⁴யே கிம் மந்தா³யதே)?
பதச்சேதம்
கர்பூரை: | அம்ருதை: | ஜக³த்-ஜனனி | தே | காமாக்ஷி | சந்த்³ராதபை:
முக்தா-ஹார-கு³ணை: | ம்ருணால-வலயை: | முக்³த⁴-ஸ்மித-ஶ்ரீ:-இயம் ।
ஶ்ரீ-காஞ்சீபுர-னாயிகே | ஸமதயா | ஸம்ஸ்தூயதே | ஸஜ்ஜனை:
தத்-தாத்³ருக்-மம | தாப-ஶாந்தி-வித⁴யே | கிம் | தே³வி | மந்தா³யதே ॥
பதவுரை
சான்றோர்கள் போற்றும் குளிர்ச்சி
ஜக³த்-ஜனனி காமாக்ஷி
அகில உலக அன்னை காமாக்ஷியே!
ஶ்ரீ-காஞ்சீபுர-னாயிகே
காஞ்சி மாநகரின் தலைவியே!
தே இயம் முக்³த⁴-ஸ்மித-ஶ்ரீ:
உனது இந்த அழகிய புன்னகைச் செல்வம்
கர்பூரை: அம்ருதை: சந்த்³ராதபை:
கற்பூரங்கள், அமுதங்கள், நிலவொளிகள்
முக்தா-ஹார-கு³ணை: ம்ருணால-வலயை:
முத்து மாலைகள், தாமரைத் தண்டு வளையல்கள் ஆகியவற்றுடன்
ஸமதயா ஸம்ஸ்தூயதே
சரிசமமாகப் போற்றிப் புகழப்படுகின்றது
தாபம் தணிக்கத் தயங்குவதேன்?
தத்-தாத்³ருக்
அத்தகைய குளிர்ச்சி கொண்ட புன்னகை
மம தாப-ஶாந்தி-வித⁴யே
என்னுடைய பிறவித் துயரை ஆற்றுவதில்
கிம் மந்தா³யதே
ஏன் மந்தமாகத் தயங்கி நிற்கிறது?
மத்⁴யேக³ர்பி⁴தமஞ்ஜுவாக்யலஹரீமாத்⁴வீஜ²ரீஶீதலா
மந்தா³ரஸ்தப³காயதே ஜனனி தே மந்த³ஸ்மிதாம்ஶுச்ச²டா ।
யஸ்யா வர்த⁴யிதும் முஹுர்விகஸனம் காமாக்ஷி காமத்³ருஹோ
வல்கு³ர்வீக்ஷணவிப்⁴ரமவ்யதிகரோ வாஸந்தமாஸாயதே ॥25॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் புன்னகைக் கதிர்களைக் கல்பக மரத்தின் (மந்தார மலரின்) கொத்தாகக் காண்கிறார் கவிஞர். அதில் தேனாக வழிகிறது அவளது இனிய சொல். வசந்த காலம் வந்ததும் பூங்கொத்து மலர்வது போல, மன்மதனை எரித்த சிவபெருமானின் காதல் நிறைந்த கடைக்கண் பார்வைகளே வசந்த காலமாய் வந்து அன்னையின் புன்னகைக் கொத்தை மலரச் செய்கிறது என்ற பேரழகுச் சித்திரம் இதில் விரிகிறது.
பொருள்
தாயே காமாக்ஷி (ஜனனி காமாக்ஷி)! தனது நடுவே பொதிந்துள்ள அழகிய வாக்குகளின் பெருவெள்ளமாகிய தேன் நதியினால் குளிர்ச்சி பொருந்தியதாய் விளங்கும் உனது புன்னகைக் கதிர்களின் திரளானது (மத்⁴யே-க³ர்பி⁴த-மஞ்ஜு-வாக்ய-லஹரீ-மாத்⁴வீ-ஜ²ரீ-ஶீதலா தே மந்த³ஸ்மித-அம்ஶு-ச்ச²டா), தேவலோகத்து மந்தார மலர்க் கொத்தைப் போலத் திகழ்கிறது (மந்தா³ர-ஸ்தப³காயதே). அப்புன்னகைக் கொத்தின் மலர்ச்சியை மேலும் மேலும் பெருக்குவதற்கு (யஸ்யா: விகஸனம் முஹு: வர்த⁴யிதும்), மன்மதனை எரித்த சிவபெருமானுடைய (காமத்³ருஹ:) அழகிய கடைக்கண் பார்வைகளின் லீலா வினோதமானது வசந்த காலத்தைப் போல விளங்குகிறது (வல்கு³: வீக்ஷண-விப்⁴ரம-வ்யதிகர: வாஸந்த-மாஸாயதே)!
பதச்சேதம்
மத்⁴யே-க³ர்பி⁴த-மஞ்ஜு-வாக்ய-லஹரீ-மாத்⁴வீ-ஜ²ரீ-ஶீதலா
மந்தா³ர-ஸ்தப³காயதே | ஜனனி | தே | மந்த³ஸ்மித-அம்ஶு-ச்ச²டா ।
யஸ்யா: | வர்த⁴யிதும் | முஹு:-விகஸனம் | காமாக்ஷி | காமத்³ருஹ:
வல்கு³:-வீக்ஷண-விப்⁴ரம-வ்யதிகர: | வாஸந்த-மாஸாயதே ॥
பதவுரை
தேன் சிந்தும் மந்தாரக் கொத்து
தே மந்த³ஸ்மித-அம்ஶு-ச்ச²டா
உனது புன்னகைக் கதிர்களின் திரட்சியானது
மத்⁴யே-க³ர்பி⁴த
தன்னுள் கருவாகக் கொண்டுள்ள
மஞ்ஜு-வாக்ய-லஹரீ
இனிய மொழிப் பெருக்கின்
மாத்⁴வீ-ஜ²ரீ-ஶீதலா
தேன் பிரவாகத்தினால் குளிர்ந்ததாகி
மந்தா³ர-ஸ்தப³காயதே
மந்தார மலர்களின் கொத்தாக விளங்குகிறது
ஈசனின் பார்வை வசந்த காலம்
யஸ்யா: விகஸனம் முஹு: வர்த⁴யிதும்
எப்புன்னகைக் கொத்தின் மலர்ச்சியை மீண்டும் வளர்க்க
காமத்³ருஹ:
காமனை அழித்த ஈசனுடைய
வல்கு³: வீக்ஷண-விப்⁴ரம-வ்யதிகர:
அழகிய கடைக்கண் பார்வைகளின் விலாசம்
வாஸந்த-மாஸாயதே
வசந்த மாதத்தைப் போலச் செயல்படுகின்றது
பி³ம்போ³ஷ்ட²த்³யுதிபுஞ்ஜரஞ்ஜிதருசிஸ்த்வன்மந்த³ஹாஸச்ச²டா ।
கல்யாணம் கி³ரிஸார்வபௌ⁴மதனயே கல்லோலயத்வாஶு மே ।
பு²ல்லன்மல்லிபினத்³த⁴ஹல்லகமயீ மாலேவ யா பேஶலா
ஶ்ரீகாஞ்சீஶ்வரி மாரமர்தி³துருரோமத்⁴யே முஹுர்லம்ப³தே ॥26॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
கோவைப்பழம் போன்ற சிவந்த உதட்டின் ஒளி பட்ட அன்னையின் புன்னகையானது, மல்லிகைப் பூக்களோடு செங்கழுநீர் மலர்களைக் கலந்து கட்டிய மாலையைப் போல இருக்கிறது. அது காமனை எரித்த ஈசனின் திருமார்பில் தவழ்ந்து ஆடுவதை உள்ளத்தில் தரிசிக்கும் கவிஞர், அந்த அழகிய புன்னகை தமக்கு மங்களங்களை அலை அலையாகப் பெருக்க வேண்டும் என்று வேண்டுகிறார்.
பொருள்
மலைகளின் சக்கரவர்த்தியான இமவானின் மகளே! காஞ்சீபுரத்து ஈஸ்வரியே (கி³ரிஸார்வபௌ⁴ம-தனயே! ஶ்ரீகாஞ்சீஶ்வரி)! கொவ்வைக்கனி போன்ற சிவந்த உதடுகளின் ஒளித்திரளால் சாயமேற்றப்பட்டு விளங்குவதும் (பி³ம்போ³ஷ்ட²-த்³யுதி-புஞ்ஜ-ரஞ்ஜித-ருசி:), நன்கு மலர்ந்த மல்லிகைப் பூக்களோடு செங்கழுநீர் மலர்களைக் கோர்த்த மென்மையான மலர்மாலை போல (பு²ல்லத்-மல்லி-பினத்³த⁴-ஹல்லகமயீ பேஶலா மாலா இவ), மன்மதனை அழித்த பரமேஸ்வரனின் மார்பின் நடுவே எப்போதும் சாய்ந்து தவழ்கின்றதுமான (மாரமர்தி³து: உரோமத்⁴யே முஹு: லம்ப³தே) உனது மென்முறுவல் பேரொளி (த்வத்-மந்த³ஹாஸ-ச்ச²டா), அடியேனுக்கு மங்களப் பெருக்கை உடனே அலை அலையாகப் பொழியச் செய்யட்டும் (மே கல்யாணம் ஆஶு கல்லோலயது)!
பதச்சேதம்
பி³ம்ப³-ஓஷ்ட²-த்³யுதி-புஞ்ஜ-ரஞ்ஜித-ருசி:-த்வத்-மந்த³ஹாஸ-ச்ச²டா ।
கல்யாணம் | கி³ரி-ஸார்வபௌ⁴ம-தனயே | கல்லோலயது-ஆஶு | மே ।
பு²ல்லத்-மல்லி-பினத்³த⁴-ஹல்லகமயீ | மாலா-இவ | யா | பேஶலா
ஶ்ரீ-காஞ்சீஶ்வரி | மார-மர்தி³து:-உரோமத்⁴யே | முஹு:-லம்ப³தே ॥
பதவுரை
மலர்ந்த மல்லிகையும் செங்கழுநீரும்
கி³ரி-ஸார்வபௌ⁴ம-தனயே
பர்வத ராஜனின் மகளே!
ஶ்ரீ-காஞ்சீஶ்வரி
காஞ்சியின் தலைவியே!
பி³ம்ப³-ஓஷ்ட²-த்³யுதி-புஞ்ஜ-ரஞ்ஜித-ருசி:
கோவை போன்ற செவ்விதழ்களின் ஒளியால் நனைந்த
த்வத்-மந்த³ஹாஸ-ச்ச²டா
உனது மந்தகாசப் புன்னகைக் கற்றை
பு²ல்லத்-மல்லி
மலர்ந்த மல்லிகையோடு
பினத்³த⁴-ஹல்லகமயீ
இணைத்துக் கட்டப்பட்ட செங்கழுநீர் மலர்
பேஶலா மாலா இவ
மென்மையான மாலை போல
சிவபெருமான் மார்பில் தவழும் மங்களம்
மார-மர்தி³து: உரோமத்⁴யே
காமதகனனான சிவனின் திருமார்பில்
முஹு: லம்ப³தே
எப்போதும் தொங்கித் தவழ்கிறதோ
மே கல்யாணம்
எனக்கு நன்மைகளை
ஆஶு கல்லோலயது
உடனே அலைகளாய்ப் பெருக்கட்டும்
பி³ப்⁴ராணா ஶரத³ப்⁴ரவிப்⁴ரமத³ஶாம் வித்³யோதமானாப்யஸோ
காமாக்ஷி ஸ்மிதமஞ்ஜரீ கிரதி தே காருண்யதா⁴ராரஸம் ।
ஆஶ்சர்யம் ஶிஶிரீகரோதி ஜக³தீஶ்சாலோக்ய சைனாமஹோ
காமம் கே²லதி நீலகண்ட²ஹ்ருத³யம் கௌதூஹலாந்தோ³லிதம் ॥27॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
சரத்கால மேகங்கள் மழை பொழிவதில்லை என்பது உலக இயற்கை. ஆனால் சரத்கால வெண்மேகத்தைப் போன்ற காமாக்ஷியின் புன்னகையோ கருணை மழையைப் பொழிந்து உலகைக் குளிரச் செய்கிறது! மேலும், மழையைக் கண்டு மகிழ்ந்து ஆடும் மயிலைப் போல, இந்தக் கருணை மழையைக் கண்டு நீலகண்டனின் (சிவனின்) உள்ளம் ஆனந்தக் கூத்தாடுகிறது என்ற கவிநயத்தை மூககவி ஆச்சரியத்தோடு வெளிப்படுத்துகிறார்.
பொருள்
காமாக்ஷி! சரத்கால வெண்மேகத்தின் விலாசத்தைத் தாங்கிப் பிரகாசிக்கின்ற உனது புன்னகைப் பூங்கொத்தானது (ஶரத்³-அப்⁴ர-விப்⁴ரம-த³ஶாம் பி³ப்⁴ராணா வித்³யோதமானா அபி அஸௌ தே ஸ்மித-மஞ்ஜரீ), கருணையாகிய அமிர்த தாரையை எங்கும் வாரிப் பொழிகிறது (காருண்ய-தா⁴ரா-ரஸம் கிரதி); உலகங்களையெல்லாம் குளிர்ச்சியடையச் செய்கிறது (ஜக³தீ: ஶிஶிரீகரோதி); என்னே ஆச்சரியம் (ஆஶ்சர்யம்)! அதனைக் கண்டு (சைனாம் ஆலோக்ய), நீலகண்டனான சிவபெருமானின் திருவுள்ளமானது பேரார்வத்தால் ஊசலாடப்பட்டு (நீலகண்ட²-ஹ்ருத³யம் கௌதூஹல-ஆந்தோ³லிதம்), மயில் போல உள்ளம் குளிர்ந்து விருப்பம்போல் ஆனந்தக் கூத்தாடுகின்றது (அஹோ காமம் கே²லதி)!
பதச்சேதம்
பி³ப்⁴ராணா | ஶரத்³-அப்⁴ர-விப்⁴ரம-த³ஶாம் | வித்³யோதமானா-அபி-அஸௌ
காமாக்ஷி | ஸ்மித-மஞ்ஜரீ | கிரதி | தே | காருண்ய-தா⁴ரா-ரஸம் ।
ஆஶ்சர்யம் | ஶிஶிரீகரோதி | ஜக³தீ:-ச-ஆலோக்ய | ச-ஏனாம்-அஹோ
காமம் | கே²லதி | நீலகண்ட²-ஹ்ருத³யம் | கௌதூஹல-ஆந்தோ³லிதம் ॥
பதவுரை
மழை பொழியும் சரத்கால மேகம்
ஶரத்³-அப்⁴ர-விப்⁴ரம-த³ஶாம் பி³ப்⁴ராணா
சரத்கால மேகத்தின் அழகைத் தாங்கி
வித்³யோதமானா அபி அஸௌ
ஒளிவீசுகின்ற போதிலும் இந்த
தே ஸ்மித-மஞ்ஜரீ
உனது புன்னகைப் பூங்கொத்து
காருண்ய-தா⁴ரா-ரஸம் கிரதி
கருணைப் பெருவெள்ளத்தைப் பொழிகிறது
ஜக³தீ: ஶிஶிரீகரோதி
உலகங்களைக் குளிர்விக்கிறது, என்னே விந்தை!
நீலகண்டனின் ஆனந்தக் கூத்து
ஏனாம் ஆலோக்ய
இந்தப் புன்னகை மழையைக் கண்டு
கௌதூஹல-ஆந்தோ³லிதம்
எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியால் அலைக்கழிக்கப்பட்ட
நீலகண்ட²-ஹ்ருத³யம்
நீலகண்டனின் உள்ளம் (மயில் போல)
காமம் கே²லதி அஹோ
தடையின்றி ஆனந்த விளையாட்டுப் புரிகிறது, ஆச்சரியம்!
ப்ரேங்க²த்ப்ரௌட⁴கடாக்ஷகுஞ்ஜகுஹரேஷ்வத்யச்ச²கு³ச்சா²யிதம்
வக்த்ரேந்து³ச்ச²விஸிந்து⁴வீசினிசயே பே²னப்ரதானாயிதம் ।
நைரந்தர்யவிஜ்ரும்பி⁴தஸ்தனதடே நைசோலபட்டாயிதம்
காலுஷ்யம் கப³லீகரோது மம தே காமாக்ஷி மந்த³ஸ்மிதம் ॥28॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் புன்னகையை மூன்று இடங்களில் மூன்று விதமாக அனுபவிக்கிறார் கவிஞர்: அவளது கடைக்கண் பார்வை என்னும் புதர்களில் பூத்த வெள்ளைப் பூங்கொத்தாகவும், முகச்சந்திரன் என்னும் பெருங்கடலின் அலைகளில் நுரைத்திரளாகவும், திருமார்வில் அணிந்த மெல்லிய மேலாடையாகவும் திகழும் அந்தப் புன்னகை, தன் மனத்தின் அழுக்குகளை அடியோடு விழுங்கிவிட வேண்டும் என வேண்டுகிறார்.
பொருள்
காமாக்ஷி! சஞ்சரிக்கும் உனது நீண்ட கடைக்கண் பார்வைகளாகிய புதர்ச் செறிவுகளில் மிகத் தூய வெண்மலர்க் கொத்தாகத் திகழ்வதும் (ப்ரேங்க²த்-ப்ரௌட⁴-கடாக்ஷ-குஞ்ஜ-குஹரேஷு அத்யச்ச²-கு³ச்சா²யிதம்); திருமுக மண்டலமாகிய சந்திரனின் ஒளிக்கடலில் எழும் அலைவரிசைகளில் நுரைத்திரளாகத் தோன்றுவதும் (வக்த்ர-இந்து³-ச்ச²வி-ஸிந்து⁴-வீசி-னிசயே பே²ன-ப்ரதானாயிதம்); இடைவெளியின்றிப் பூரித்த மார்பகங்களின் மீது வெண்மையான மேலாடை போல விளங்குவதுமான (நைரந்தர்ய-விஜ்ரும்பி⁴த-ஸ்தன-தடே நைசோல-பட்டாயிதம்) உனது மந்தகாசப் புன்னகையானது (தே மந்த³ஸ்மிதம்), எனது மனக் கசடுகளையும் பாவங்களையும் முற்றிலுமாக விழுங்கி அழிக்கட்டும் (மம காலுஷ்யம் கப³லீகரோது)!
பதச்சேதம்
ப்ரேங்க²த்-ப்ரௌட⁴-கடாக்ஷ-குஞ்ஜ-குஹரேஷு-அத்யச்ச²-கு³ச்சா²யிதம்
வக்த்ர-இந்து³-ச்ச²வி-ஸிந்து⁴-வீசி-னிசயே | பே²ன-ப்ரதானாயிதம் ।
நைரந்தர்ய-விஜ்ரும்பி⁴த-ஸ்தன-தடே | நைசோல-பட்டாயிதம்
காலுஷ்யம் | கப³லீகரோது | மம | தே | காமாக்ஷி | மந்த³ஸ்மிதம் ॥
பதவுரை
கடைக்கண் மலரும் முகக்கடல் நுரையும்
ப்ரேங்க²த்-ப்ரௌட⁴-கடாக்ஷ-குஞ்ஜ-குஹரேஷு
அலைபாயும் கடைக்கண் பார்வை என்ற புதர்களின் உள்ளே
அத்யச்ச²-கு³ச்சா²யிதம்
மிகத் தூய வெண்மலர்க் கொத்தாக விளங்குவதும்
வக்த்ர-இந்து³-ச்ச²வி-ஸிந்து⁴-வீசி-னிசயே
முகச் சந்திரனின் ஒளிக்கடல் அலைக்கூட்டங்களில்
பே²ன-ப்ரதானாயிதம்
வெண்மையான நுரைப் பெருக்காய் அமைந்ததும்
மார்பின் வெண்துகிலும் மனத்தூய்மையும்
நைரந்தர்ய-விஜ்ரும்பி⁴த-ஸ்தன-தடே
இடைவெளியின்றிப் பருத்த மார்பகத் தடத்தில்
நைசோல-பட்டாயிதம்
வெண்ணிற மேலாடையாய்த் திகழ்வதுமான
தே மந்த³ஸ்மிதம்
உனது மென்சிரிப்பு
மம காலுஷ்யம்
என்னுடைய மன மாசுகளை
கப³லீகரோது
அடியோடு விழுங்கிப் போக்கட்டும்
பீயூஷம் தவ மந்த²ரஸ்மிதமிதி வ்யர்தை²வ ஸாபப்ரதா²
காமாக்ஷி த்⁴ருவமீத்³ருஶம் யதி³ ப⁴வேதே³தத்கத²ம் வா ஶிவே ।
மந்தா³ரஸ்ய கதா²லவம் ந ஸஹதே மத்²னாதி மந்தா³கினீ-
மிந்து³ம் நிந்த³தி கீர்திதேபி கலஶீபாதோ²தி⁴மீர்ஷ்யாயதே ॥29॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் புன்னகையை அமிர்தம் என்று உலகத்தார் சொல்வது வீண் பழி என்கிறார் கவிஞர். ஏனெனில், அமிர்தம் சாந்தமானது; ஆனால் அன்னையின் புன்னகையோ கல்பக மரத்தின் பேச்சைச் சகிப்பதில்லை, கங்கையைக் கலக்குகிறது, சந்திரனைப் பழிக்கிறது, பாற்கடலின் பெயர் சொன்னாலே பொறாமை கொள்கிறது! பிற வெண்பொருட்களைத் தன் ஒப்பற்ற அழகால் புறந்தள்ளும் அதன் மேன்மையை இங்குக் குறும்பாகப் பாடுகிறார்.
பொருள்
மங்கள வடிவினளான காமாக்ஷி (ஶிவே காமாக்ஷி)! உனது புன்னகையானது அமிர்தம் போன்றது என்று உலகம் சொல்வது முற்றிலும் வீணான ஒரு வதந்தியே ஆகும் (தவ மந்த²ரஸ்மிதம் பீயூஷம் இதி ஸா அபப்ரதா² வ்யர்தா² ஏவ). அவ்வாறு இது உண்மையாகவே அமிர்தமாக இருக்குமானால் (ஈத்³ருஶம் த்⁴ருவம் யதி³ ப⁴வேத்), இது எவ்வாறு இப்படி நடந்துகொள்ளும் (ஏதத் கத²ம் வா)? இது கல்பக மரத்தைப் பற்றிய ஒரு சிறு புகழ்ச்சியைக் கூடப் பொறுத்துக் கொள்வதில்லை (மந்தா³ரஸ்ய கதா²லவம் ந ஸஹதே); ஆகாய கங்கையைக் கலங்கடிக்கிறது (மந்தா³கினீம் மத்²னாதி); சந்திரனைப் பழித்துரைக்கிறது (இந்து³ம் நிந்த³தி); பாற்கடலின் பெயரைப் பிறர் புகழ்ந்து பேசினால் கூட அதன்மீது பொறாமை கொள்கிறதே (கலஶீ-பாதோ²தி⁴ம் கீர்திதே அபி ஈர்ஷ்யாயதே)!
பதச்சேதம்
பீயூஷம் | தவ | மந்த²ர-ஸ்மிதம்-இதி | வ்யர்தா²-ஏவ | ஸா-அபப்ரதா²
காமாக்ஷி | த்⁴ருவம்-ஈத்³ருஶம் | யதி³ | ப⁴வேத்-ஏதத்-கத²ம் | வா | ஶிவே ।
மந்தா³ரஸ்ய | கதா²-லவம் | ந | ஸஹதே | மத்²னாதி | மந்தா³கினீம்
இந்து³ம் | நிந்த³தி | கீர்திதே-அபி | கலஶீ-பாதோ²தி⁴ம்-ஈர்ஷ்யாயதே ॥
பதவுரை
அமிர்தம் என்பது வெறும் வதந்தி
ஶிவே காமாக்ஷி
மங்களவடிவான காமாக்ஷியே!
தவ மந்த²ர-ஸ்மிதம் பீயூஷம் இதி
உனது புன்னகை அமிர்தம் என்பது
ஸா அபப்ரதா² வ்யர்தா² ஏவ
வீணான அபவாதமே (தவறான புகழே)!
ஈத்³ருஶம் த்⁴ருவம் யதி³ ப⁴வேத்
இது நிச்சயமாக அமிர்தமாய் இருக்குமானால்
ஏதத் கத²ம் வா
இது எவ்வாறு இப்படிச் செய்யும்?
பிற வெண்பொருட்களைப் புறந்தள்ளுதல்
மந்தா³ரஸ்ய கதா²-லவம் ந ஸஹதே
மந்தார மரத்தின் சிறு பேச்சையும் பொறுக்காது
மந்தா³கினீம் மத்²னாதி
தேவ கங்கையைக் கலக்கி விடுகிறது
இந்து³ம் நிந்த³தி
முழுமதியைப் பழித்துப் புறந்தள்ளுகிறது
கலஶீ-பாதோ²தி⁴ம் கீர்திதே அபி
பாற்கடலைப் போற்றிப் பேசினாலும்
ஈர்ஷ்யாயதே
அதன்மீது பொறாமைப்படுகிறதே!
விஶ்வேஷாம் நயனோத்ஸவம் விதனுதாம் வித்³யோததாம் சந்த்³ரமா
விக்²யாதோ மத³னாந்தகேன முகுடீமத்⁴யே ச ஸம்மான்யதாம் ।
ஆ: கிம் ஜாதமனேன ஹாஸஸுஷமாமாலோக்ய காமாக்ஷி தே
காலங்கீமவலம்ப³தே க²லு த³ஶாம் கல்மாஷஹீனோப்யஸௌ ॥30॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
சந்திரன் உலகிற்கெல்லாம் கண்கொள்ளாக் காட்சியாக இருக்கலாம், பரமசிவனின் தலையிலேயே இடம்பிடித்திருக்கலாம். ஆனால், காமாக்ஷியின் புன்னகை அழகைக் கண்ட மாத்திரத்தில், அந்தக் களங்கமற்ற சந்திரனும் கூடத் தன் அழகிழந்த வெட்கத்தால் களங்கத்தை (மறுவை) அடைந்துவிட்டான் என்று அன்னையின் புன்னகையின் ஈடுஇணையற்ற அழகை வியக்கிறார்.
பொருள்
காமாக்ஷி! சந்திரன் அனைத்து உலகத்தாருக்கும் கண்களுக்குப் பெருவிருந்தளிக்கட்டும் (சந்த்³ரமா: விஶ்வேஷாம் நயனோத்ஸவம் விதனுதாம்); பேரொளியுடன் விளங்கட்டும் (வித்³யோததாம்); காமனை எரித்த பரமசிவனால் தனது திருமுடியின் நடுவிலேயே வைத்துப் போற்றப்படவும் செய்யட்டும் (மத³னாந்தகேன முகுடீ-மத்⁴யே விக்²யாத: ஸம்மான்யதாம் ச)! அதனால் என்ன பயன் உண்டாயிற்று (அனேன கிம் ஜாதம்)? ஐயோ (ஆ:)! உனது புன்னகையின் உன்னதப் பேரழகைக் கண்டவுடனே (தே ஹாஸ-ஸுஷமாம் ஆலோக்ய), எந்தக் களங்கமும் இல்லாதிருந்த அந்தச் சந்திரனும் கூட (கல்மாஷ-ஹீன: அபி அஸௌ), நாணமுற்றுத் தன் மேனியில் களங்கத்தை உடைய நிலையை அடைந்துவிட்டானே (காலங்கீம் த³ஶாம் அவலம்ப³தே க²லு)!
பதச்சேதம்
விஶ்வேஷாம் | நயன-உத்ஸவம் | விதனுதாம் | வித்³யோததாம் | சந்த்³ரமா:
விக்²யாத: | மத³ன-அந்தகேன | முகுடீ-மத்⁴யே | ச | ஸம்மான்யதாம் ।
ஆ: | கிம் | ஜாதம்-அனேன | ஹாஸ-ஸுஷமாம்-ஆலோக்ய | காமாக்ஷி | தே
காலங்கீம்-அவலம்ப³தே | க²லு | த³ஶாம் | கல்மாஷ-ஹீன:-அபி-அஸௌ ॥
பதவுரை
சந்திரனின் சிறப்பு
விஶ்வேஷாம் நயன-உத்ஸவம் விதனுதாம்
உலகத்தார் கண்களுக்கு உற்சவம் அளிக்கட்டும்
வித்³யோததாம்
பிரகாசித்து விளங்கட்டும்
மத³ன-அந்தகேன
காமதகன மூர்த்தியால்
முகுடீ-மத்⁴யே விக்²யாத: ஸம்மான்யதாம் ச
திருமுடி நடுவில் பெருமையோடு ஏற்கப்படட்டும்
புன்னகையைக் கண்டு களங்கமுறுதல்
ஆ: அனேன கிம் ஜாதம்
அந்தோ! இதனால் என்னவாயிற்று?
தே ஹாஸ-ஸுஷமாம் ஆலோக்ய
உனது சிரிப்பின் பேரழகைக் கண்டு
கல்மாஷ-ஹீன: அபி அஸௌ
குற்றமற்றவனாக இருந்த இந்தச் சந்திரனும் கூட
காலங்கீம் த³ஶாம் அவலம்ப³தே க²லு
களங்கம் பொருந்திய நிலையை அடைந்துவிட்டானே!
சேத: ஶீதலயந்து ந: பஶுபதேரானந்தஜ³ீவாதவோ
நம்ராணாம் நயனாத்⁴வஸீமஸு ஶரச்சந்த்³ராதபோபக்ரமா: ।
ஸம்ஸாராக்²யஸரோருஹாகரக²லீகாரே துஷாரோத்கரா:
காமாக்ஷி ஸ்மரகீர்திபீ³ஜனிகராஸ்த்வன்மந்த³ஹாஸாங்குரா: ॥31॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் முறுவலின் நுனிகள் பரமேஸ்வரனின் ஆனந்தத்தை உயிர்ப்பிக்கும் சஞ்சீவி மருந்தாகவும், பக்தர்களின் கண்களுக்குச் சரத்கால நிலவொளியாகவும், சம்சாரமாகிய தாமரைக் குளத்தைப் பொசுக்கும் பனித்துளிகளாகவும், மன்மதனின் புகழை விளைவிக்கும் வித்துக்களாகவும் விளங்குவதைக் கண்டு, அவை தங்களின் மனதைக் குளிரவிக்க வேண்டும் என வேண்டுகிறார்.
பொருள்
காமாக்ஷி! பரமசிவனின் பேரானந்தத்தை நிலைநிறுத்தும் சஞ்சீவி மூலிகையாய் விளங்குபவையும் (பஶுபதே: ஆனந்த³-ஜீவாதவ:); தன்னை வணங்கும் பக்தர்களின் பார்வைப் பாதைகளில் சரத்கால நிலவொளியின் பரவலாய் அமைபவையும் (நம்ராணாம் நயன-அத்⁴வ-ஸீமஸு ஶரத்-சந்த்³ராதப-உபக்ரமா:); சம்சாரம் என்று சொல்லப்படும் தாமரைத் தடாகத்தை அழித்தொழிக்கும் பனிப்பொழிவாய் இருப்பவையும் (ஸம்ஸார-ஆக்²ய-ஸரோருஹாகர-க²லீகாரே துஷார-உத்கரா:); மன்மதனின் வெற்றிப் புகழை நாட்டும் விதைகளின் தொகுதியாய் இருப்பவையுமான (ஸ்மர-கீர்தி-பீ³ஜ-னிகரா:) உனது புன்னகை அரும்புகள் (த்வத்-மந்த³ஹாஸ-அங்குரா:), எங்களது உள்ளங்களைக் குளிரச் செய்யட்டும் (ந: சேத: ஶீதலயந்து)!
பதச்சேதம்
சேத: | ஶீதலயந்து | ந: | பஶுபதே:-ஆனந்த³-ஜீவாதவ:
நம்ராணாம் | நயன-அத்⁴வ-ஸீமஸு | ஶரத்-சந்த்³ராதப-உபக்ரமா: ।
ஸம்ஸார-ஆக்²ய-ஸரோருஹாகர-க²லீகாரே | துஷார-உத்கரா:
காமாக்ஷி | ஸ்மர-கீர்தி-பீ³ஜ-னிகரா:-த்வத்-மந்த³ஹாஸ-அங்குரா: ॥
பதவுரை
ஈசனின் சஞ்சீவியும் பக்தர்களின் நிலவொளியும்
பஶுபதே: ஆனந்த³-ஜீவாதவ:
பசுபதியான சிவனின் ஆனந்தத்திற்கு உயிர் மருந்தானவையும்
நம்ராணாம் நயன-அத்⁴வ-ஸீமஸு
சரணடைந்தோரின் கண்களின் எல்லைப் பாதையில்
ஶரத்-சந்த்³ராதப-உபக்ரமா:
சரத்கால நிலவொளியின் தொடக்கமாய் விளங்குபவையும்
சம்சாரப் பனியும் உள்ளக் குளிர்ச்சியும்
ஸம்ஸார-ஆக்²ய-ஸரோருஹாகர-க²லீகாரே
சம்சாரம் என்ற தாமரைப் பொய்கையை அழிப்பதில்
துஷார-உத்கரா:
பனிக்கட்டிகளின் திரட்சியாகத் திகழ்பவையும்
ஸ்மர-கீர்தி-பீ³ஜ-னிகரா:
மன்மதனின் கீர்த்தியை வளர்க்கும் விதைக்கூட்டங்களுமான
த்வத்-மந்த³ஹாஸ-அங்குரா:
உனது மென்முறுவல் அரும்புகள்
ந: சேத: ஶீதலயந்து
எமது மனங்களைக் குளிரச் செய்யட்டும்
கர்மௌகா⁴க்²யதம:கசாகசிகரான்காமாக்ஷி ஸஞ்சிந்தயே
த்வன்மந்த³ஸ்மிதரோசிஷாம் த்ரிபு⁴வனக்ஷேமங்கரானங்குரான் ।
யே வக்த்ரம் ஶிஶிரஶ்ரியோ விகஸிதம் சந்த்³ராதபாம்போ⁴ருஹ-
த்³வேஷோத்³தே⁴ஷோணசாதுரீமிவ திரஸ்கர்தும் பரிஷ்குர்வதே ॥32॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
நிலவொளி பட்டால் தாமரை குவியும்; தாமரை மலர்ந்தால் நிலவு இருக்காது. நிலவிற்கும் தாமரைக்கும் உள்ள இந்த இயற்கைப் பகையைத் தகர்த்து, முகத்தாமரையில் புன்னகை நிலவை ஒருசேர மலரச் செய்து அழகுபடுத்தும் அன்னையின் புன்னகைக் கதிர்கள், நம் கர்மவினைகளாகிய இருளைக் கூந்தலைப் பிடித்து இழுத்து அழித்துவிடும் என்று தியானிக்கிறார்.
பொருள்
காமாக்ஷி! மூவுலகிற்கும் சகல நன்மைகளையும் மங்களங்களையும் அருள்பவையும் (த்ரிபு⁴வன-க்ஷேமங்கரான்); நிலவொளிக்கும் தாமரை மலருக்கும் இடையே உள்ள பரஸ்பரப் பகைமையைத் தடுத்து அழிக்கும் சாமர்த்தியத்தைக் காட்டுவது போல (சந்த்³ராதப-அம்போ⁴ருஹ-த்³வேஷ-உத்³தே⁴ஷோண-சாதுரீம் திரஸ்கர்தும் இவ), குளிர்ந்த அழகோடு மலர்ந்துள்ள உனது திருமுகத்தை அலங்கரிப்பவையுமான (ஶிஶிர-ஶ்ரிய: விகஸிதம் வக்த்ரம் பரிஷ்குர்வதே யே) உனது மென்முறுவல் ஒளிகளின் தளிர்களை (த்வத்-மந்த³ஸ்மித-ரோசிஷாம் அங்குரான்), வினைகளின் பெருக்கம் என்னும் இருளைக் கூந்தலைப் பிடித்து இழுத்து மாய்ப்பவையாக நான் இடைவிடாது தியானிக்கின்றேன் (கர்ம-ஓக⁴-ஆக்²ய-தம:-கசாகசிகரான் ஸஞ்சிந்தயே)!
பதச்சேதம்
கர்ம-ஓக⁴-ஆக்²ய-தம:-கசாகசிகரான் | காமாக்ஷி | ஸஞ்சிந்தயே
த்வத்-மந்த³ஸ்மித-ரோசிஷாம் | த்ரிபு⁴வன-க்ஷேமங்கரான்-அங்குரான் ।
யே | வக்த்ரம் | ஶிஶிர-ஶ்ரிய: | விகஸிதம் | சந்த்³ராதப-அம்போ⁴ருஹ-
த்³வேஷ-உத்³தே⁴ஷோண-சாதுரீம்-இவ | திரஸ்கர்தும் | பரிஷ்குர்வதே ॥
பதவுரை
வினையிருளை வேரறுக்கும் புன்னகை
த்வத்-மந்த³ஸ்மித-ரோசிஷாம் அங்குரான்
உனது புன்னகை ஒளியின் முளைகளை
த்ரிபு⁴வன-க்ஷேமங்கரான்
மூவுலகிற்கும் மங்களம் தருபவையும்
கர்ம-ஓக⁴-ஆக்²ய-தம:
பாப வினைகளின் கூட்டமாகிய இருளினை
கசா-கசி-கரான்
தலைமயிரைப் பிடித்துச் சண்டையிட்டு அழிப்பவையுமாக
ஸஞ்சிந்தயே
உள்ளத்தில் தியானிக்கின்றேன்
நிலவும் தாமரையும் இணைந்த திருமுகம்
சந்த்³ராதப-அம்போ⁴ருஹ-த்³வேஷ
நிலவொளிக்கும் தாமரைக்கும் உள்ள பகையை
உத்³தே⁴ஷோண-சாதுரீம் திரஸ்கர்தும் இவ
நீக்கிப் பரிகரிக்கும் திறமை போல
ஶிஶிர-ஶ்ரிய: விகஸிதம் வக்த்ரம்
குளிர்ந்த அழகுடன் மலர்ந்த திருமுகத்தை
பரிஷ்குர்வதே
அழகு செய்கின்றனவோ (அவற்றைத் தியானிக்கிறேன்)
குர்யுர்ன: குலஶைலராஜதனயே கூலங்கஷம் மங்க³லம்
குந்த³ஸ்பர்த⁴னசுஞ்சவஸ்தவ ஶிவே மந்த³ஸ்மிதப்ரக்ரமா: ।
யே காமாக்ஷி ஸமஸ்தஸாக்ஷினயனம் ஸந்தோஷயந்தீஶ்வரம்
கர்பூரப்ரகரா இவ ப்ரஸ்ருமரா: பும்ஸாமஸாதா⁴ரணா: ॥33॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் புன்னகை முல்லை மொட்டுகளோடு போட்டியிடுகிறது; கற்பூரத் துகள்களைப் போல எங்கும் பரவி, எல்லாவற்றிற்கும் சாட்சியான முக்கண்ணனின் கண்களுக்குப் பரமானந்தத்தை அளிக்கிறது. சாதாரண மானுடருக்குக் கிட்டாத அந்தப் புன்னகைக் கதிர்கள் கரைகடந்த மங்களங்களை அளிக்க வேண்டும் எனப் பணிகிறார் கவிஞர்.
பொருள்
இமயமலை அரசனின் மகளே! மங்கள வடிவினளே (குலஶைலராஜ-தனயே! ஶிவே)! காமாக்ஷி! முல்லை மலர்களின் வெண்மையோடு போட்டியிடுவதில் வல்லவையும் (குந்த³-ஸ்பர்த⁴ன-சுஞ்சவ:); கற்பூரத் துகள்களைப் போல எங்கும் பரவி விரிபவையும் (கர்பூர-ப்ரகரா: இவ ப்ரஸ்ருமரா:); சாதாரண மனிதர்களால் உணர முடியாதவையும் (பும்ஸாம் அஸாதா⁴ரணா:); எல்லாவற்றையும் அறியும் சாட்சியான திருக்கண்களைக் கொண்ட சிவபெருமானை எப்போதும் ஆனந்தக் கடலில் ஆழ்த்துபவையுமான (ஸமஸ்த-ஸாக்ஷி-நயனம் ஈஶ்வரம் ஸந்தோஷயந்தி) உனது புன்னகைப் பிரவாகங்கள் (தவ மந்த³ஸ்மித-ப்ரக்ரமா:), எங்களுக்குக் கரைகடந்த பேரானந்த மங்களங்களை உண்டாக்கட்டும் (ந: கூலங்கஷம் மங்க³லம் குர்யு:)!
பதச்சேதம்
குர்யு:-ந: | குல-ஶைல-ராஜ-தனயே | கூலங்கஷம் | மங்க³லம்
குந்த³-ஸ்பர்த⁴ன-சுஞ்சவ:-தவ | ஶிவே | மந்த³ஸ்மித-ப்ரக்ரமா: ।
யே | காமாக்ஷி | ஸமஸ்த-ஸாக்ஷி-நயனம் | ஸந்தோஷயந்தி-ஈஶ்வரம்
கர்பூர-ப்ரகரா: | இவ | ப்ரஸ்ருமரா: | பும்ஸாம்-அஸாதா⁴ரணா: ॥
பதவுரை
முல்லையோடு போட்டியிடும் வெண்மை
குல-ஶைல-ராஜ-தனயே ஶிவே
மலைவேந்தன் மகளே, மங்கள நாயகியே!
தவ மந்த³ஸ்மித-ப்ரக்ரமா:
உனது புன்னகையின் பிரவாகங்கள்
குந்த³-ஸ்பர்த⁴ன-சுஞ்சவ:
முல்லை மலர்களோடு போட்டியிடுவதில் தேர்ச்சி பெற்றவை
ந: கூலங்கஷம் மங்க³லம் குர்யு:
நமக்குக் கரைகளை உடைக்கும் பெருமங்களத்தைச் செய்யட்டும்
முக்கண்ணனை மகிழ்விக்கும் கற்பூரம்
கர்பூர-ப்ரகரா: இவ ப்ரஸ்ருமரா:
கற்பூரத் தூவல்களைப் போல எங்கும் பரவுபவையும்
பும்ஸாம் அஸாதா⁴ரணா:
மனிதர்களுக்கு எளிதில் எட்டாத தெய்வீகமானவையும்
ஸமஸ்த-ஸாக்ஷி-நயனம் ஈஶ்வரம்
அனைத்தையும் பார்க்கும் முக்கண்ணனான ஈசனை
ஸந்தோஷயந்தி
ஆனந்தமடையச் செய்கின்றனவோ (அவை அருளட்டும்)
கம்ரேண ஸ்னபயஸ்வ கர்மகுஹனாசோரேண மாராக³ம-
வ்யாக்²யாஶிக்ஷணதீ³க்ஷிதேன விது³ஷாமக்ஷீணலக்ஷ்மீபுஷா ।
காமாக்ஷி ஸ்மிதகந்த³லேன கலுஷஸ்போ²டக்ரியாசுஞ்சுனா
காருண்யாம்ருதவீசிகாவிஹரணப்ராசுர்யது⁴ர்யேண மாம் ॥34॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
வஞ்சக வினைகளைத் திருடி அழிப்பதும், காம சாஸ்திரங்களை ஈசனுக்குக் கற்பிப்பதும், அறிஞர்களுக்கு வற்றாத செல்வத்தை அளிப்பதும், கருணை அமுத அலைகளில் திளைப்பதுமான தன் புன்னகைத் தளிரினால் தன்னை முழுமையாக நீராட்டி அருள வேண்டும் என்று அன்னை காமாக்ஷியிடம் சரணடைகிறார் கவிஞர்.
பொருள்
காமாக்ஷி! மிகவும் அழகியதும் (கம்ரேண); மாய வினைகளாகிய கள்ளத்தனத்தைத் திருடி அழிப்பதும் (கர்ம-குஹனா-சோரேண); மன்மத சாஸ்திரத்தின் உட்பொருளைப் பரமசிவனுக்கு உபதேசிப்பதில் தீட்சை பெற்றதும் (மார-ஆக³ம-வ்யாக்²யா-ஶிக்ஷண-தீ³க்ஷிதேன); தன்னை உபாசிக்கும் ஞானிகளுக்கு அழியாத மோட்சச் செல்வத்தை வளர்ப்பதும் (விது³ஷாம் அக்ஷீண-லக்ஷ்மீ-புஷா); பாவங்களை வெடித்து அழியச் செய்வதில் வல்லமையும் (கலுஷ-ஸ்போ²ட-க்ரியா-சுஞ்சுனா); கருணையாகிய அமிர்த அலைகளில் விளையாடும் பெருமிதம் கொண்டிருப்பதுமான (காருண்ய-அம்ருத-வீசிகா-விஹரண-ப்ராசுர்ய-து⁴ர்யேண) உனது மெல்லிய புன்னகைத் தளிரினால் (ஸ்மித-கந்த³லேன), அடியேனை முழுமையாக நீராட்டியருள வேண்டும் (மாம் ஸ்னபயஸ்வ)!
பதச்சேதம்
கம்ரேண | ஸ்னபயஸ்வ | கர்ம-குஹனா-சோரேண | மார-ஆக³ம-
வ்யாக்²யா-ஶிக்ஷண-தீ³க்ஷிதேன | விது³ஷாம்-அக்ஷீண-லக்ஷ்மீ-புஷா ।
காமாக்ஷி | ஸ்மித-கந்த³லேன | கலுஷ-ஸ்போ²ட-க்ரியா-சுஞ்சுனா
காருண்ய-அம்ருத-வீசிகா-விஹரண-ப்ராசுர்ய-து⁴ர்யேண | மாம் ॥
பதவுரை
கர்மத்தை அழிக்கும் ஞானோபதேசம்
கர்ம-குஹனா-சோரேண
கர்மங்களின் வஞ்சனையைத் திருடி அழிப்பதும்
மார-ஆக³ம-வ்யாக்²யா-ஶிக்ஷண-தீ³க்ஷிதேன
காம சாஸ்திர விளக்கத்தை ஈசனுக்குக் கற்பிக்கும் தீட்சை பூண்டதும்
விது³ஷாம் அக்ஷீண-லக்ஷ்மீ-புஷா
வித்வான்களுக்குக் குறையாத செல்வத்தைப் பெருக்குவதும்
கருணை அமுதத்தில் நீராட்டல்
கலுஷ-ஸ்போ²ட-க்ரியா-சுஞ்சுனா
பாவங்களை உடைத்துத் தகர்ப்பதில் சாமர்த்தியம் கொண்டதும்
காருண்ய-அம்ருத-வீசிகா
கருணை அமுத அலைகளின்
விஹரண-ப்ராசுர்ய-து⁴ர்யேண
விளையாட்டின் மிகுதியைத் தாங்கியதுமான
ஸ்மித-கந்த³லேன
புன்னகைத் தளிரினால்
மாம் ஸ்னபயஸ்வ
என்னை நீராட்டியருள்வாயாக!
த்வன்மந்த³ஸ்மிதகந்த³லஸ்ய நியதம் காமாக்ஷி ஶங்காமஹே
பி³ம்ப:³ கஶ்சன நூதன: ப்ரசலிதோ நைஶாகர: ஶீகர: ।
கிஞ்ச க்ஷீரபயோனிதி⁴: ப்ரதினிதி⁴: ஸ்வர்வாஹினீவீசிகா-
பி³ப்³வோகோபி விட³ம்ப³ ஏவ குஹனா மல்லீமதல்லீருச: ॥35॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் புன்னகையை ஒரு புதுமையான சந்திர மண்டலமோ என்று எண்ணுகிறார் மூககவி. ஏனெனில், பாற்கடலும், ஆகாய கங்கையின் சிணுங்கல்களும், மல்லிகைப் பூக்களின் வெண்மையும் கூட அன்னையின் புன்னகைக்கு முன்னால் வெறும் போலி வேஷங்களாகவும் போலியான சாயல்களாகவுமே காட்சியளிக்கின்றன.
பொருள்
காமாக்ஷி! உனது மந்தகாசப் புன்னகைக் குருத்திற்கு (த்வத்-மந்த³ஸ்மித-கந்த³லஸ்ய) உவமையாக, ஆகாயத்தில் ஏதோ ஒரு புதிய சந்திர மண்டலம் குளிர்ந்த துளிகளுடன் உதித்து உலா வருகின்றதோ என்று நாம் நிச்சயமாகச் சந்தேகிக்கின்றோம் (நூதன: நைஶாகர: ஶீகர: பி³ம்ப:³ ப்ரசலித: கஶ்சன நியதம் ஶங்காமஹே)! மேலும் சொல்லப்போனால் (கிஞ்ச), பாற்கடலானது இதன் ஒரு சிறு பிரதிநிதியே அன்றி வேறில்லை (க்ஷீர-பயோனிதி⁴: ப்ரதினிதி⁴:); தேவ கங்கையின் அலைகளின் நளினமும் ஒரு வீண் பகட்டே (ஸ்வர்வாஹினீ-வீசிகா-பி³ப்³வோக: அபி விட³ம்ப³: ஏவ); மிகச் சிறந்த மல்லிகைப் பூக்களின் வெண்மையோ வெறும் வேஷமேயாகும் (மல்லீ-மதல்லீ-ருச: குஹனா ஏவ)!
பதச்சேதம்
த்வத்-மந்த³ஸ்மித-கந்த³லஸ்ய | நியதம் | காமாக்ஷி | ஶங்காமஹே
பி³ம்ப:³ | கஶ்சன | நூதன: | ப்ரசலித: | நைஶாகர: | ஶீகர: ।
கிஞ்ச | க்ஷீர-பயோனிதி⁴: | ப்ரதினிதி⁴: | ஸ்வர்வாஹினீ-வீசிகா-
பி³ப்³வோக:-அபி | விட³ம்ப³: | ஏவ | குஹனா | மல்லீ-மதல்லீ-ருச: ॥
பதவுரை
புதுமைச் சந்திரனின் உதயம்
காமாக்ஷி
காமாக்ஷி அன்னையே!
த்வத்-மந்த³ஸ்மித-கந்த³லஸ்ய
உனது மென்சிரிப்புத் தளிரைக் குறித்து
நூதன: ஶீகர: நைஶாகர: கஶ்சன பி³ம்ப:³
குளிர்ந்த துளிகள் கொண்ட புதியதொரு சந்திர பிம்பம்
ப்ரசலித:
கிளம்பி உலாவுகிறதோ என்று
நியதம் ஶங்காமஹே
நிச்சயமாக ஐயுறுகின்றோம்
மற்ற வெண்பொருட்களின் போலித்தனம்
க்ஷீர-பயோனிதி⁴: ப்ரதினிதி⁴:
பாற்கடல் இதற்கு வெறும் பிரதிநிதி மட்டுமே
ஸ்வர்வாஹினீ-வீசிகா-பி³ப்³வோக: அபி
ஆகாய கங்கை அலைகளின் அழகிய அசைவும்
விட³ம்ப³: ஏவ
பரிகாசத்திற்குரிய போலிப் பாவனையே
மல்லீ-மதல்லீ-ருச: குஹனா ஏவ
சிறந்த மல்லிகையின் வெண்ணிற ஒளியும் வெறும் மாயையே!
து³ஷ்கர்மார்கனிஸர்க³கர்கஶமஹஸ்ஸம்பர்கதபதம் மில-
த்பங்கம் ஶங்கரவல்லபே⁴ மம மன: காஞ்சீபுராலங்க்ரியே ।
அம்ப³ த்வன்ம்ருது³லஸ்மிதாம்ருதரஸே மங்க்த்வா விதூ⁴ய வ்யதா²-
மானந்தோ³த³யஸௌத⁴ஶ்ருங்க³பத³வீமாரோடு⁴மாகாங்க்ஷதி ॥36॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
பாவ வினைகளாகிய கொடிய வெயிலில் வெந்து, உலகப் பற்றுகளாகிய சேற்றில் புதைந்து கிடக்கும் தன் மனதை, அன்னையின் புன்னகை என்னும் அமுதக் குளத்தில் மூழ்கச் செய்து, அதன் துயரங்களை முற்றாகக் கழுவி, பரமானந்தம் என்னும் மாளிகையின் உச்சிக்கு அழைத்துச் செல்ல விரும்புகிறார் கவிஞர்.
பொருள்
சங்கரரின் பிரிய நாயகியே! காஞ்சிபுரத்தின் ஆபரணமாய் விளங்குபவளே (ஶங்கர-வல்லபே⁴! காஞ்சீபுர-அலங்க்ரியே)! கொடிய வினைகள் என்னும் சூரியனின் இயல்பான உக்கிரமான வெப்பக் கதிர்களின் சேர்க்கையால் வாடித் தவிப்பதும், ஆசைப் பற்றுக்கள் என்ற சேற்றில் உழல்வதுமான (து³ஷ்கர்ம-அர்க-னிஸர்க³-கர்கஶ-மஹஸ்-ஸம்பர்க-தப்தம் மிலத்-பங்கம்) எனது மனமானது (மம மன:); தாயே (அம்ப³)! உனது மென்மையான புன்னகை அமுத ரசத்திலே மூழ்கி (த்வத்-ம்ருது³ல-ஸ்மித-அம்ருத-ரஸே மங்க்த்வா), தன் சம்சாரத் துன்பங்களையெல்லாம் உதறித் தள்ளிவிட்டு (வ்யதா²ம் விதூ⁴ய), எல்லையற்ற ஆனந்தம் உதயமாகும் உப்பரிகையின் உச்சி நிலையை அடைவதற்குப் பேராவல் கொள்கின்றது (ஆனந்த³-உத³ய-ஸௌத⁴-ஶ்ருங்க³-பத³வீம் ஆரோடு⁴ம் ஆகாங்க்ஷதி)!
பதச்சேதம்
து³ஷ்கர்ம-அர்க-னிஸர்க³-கர்கஶ-மஹஸ்-ஸம்பர்க-தப்தம் | மிலத்-
பங்கம் | ஶங்கர-வல்லபே⁴ | மம | மன: | காஞ்சீபுர-அலங்க்ரியே ।
அம்ப³ | த்வத்-ம்ருது³ல-ஸ்மித-அம்ருத-ரஸே | மங்க்த்வா | விதூ⁴ய | வ்யதா²ம்-
ஆனந்த³-உத³ய-ஸௌத⁴-ஶ்ருங்க³-பத³வீம்-ஆரோடு⁴ம்-ஆகாங்க்ஷதி ॥
பதவுரை
கர்ம வெயிலில் தவித்த மனம்
ஶங்கர-வல்லபே⁴
சங்கரனின் நாயகியே!
காஞ்சீபுர-அலங்க்ரியே
காஞ்சி நகரின் அழகே!
து³ஷ்கர்ம-அர்க
பாப வினைகள் என்ற சூரியனின்
னிஸர்க³-கர்கஶ-மஹஸ்-ஸம்பர்க-தப்தம்
கொடிய வெப்பக் கதிர் பட்டு வெந்ததும்
மிலத்-பங்கம்
சேற்றில் மூழ்கிக் கிடப்பதுமான
அமுதப் புன்னகையும் பேரின்ப மாளிகையும்
த்வத்-ம்ருது³ல-ஸ்மித-அம்ருத-ரஸே மங்க்த்வா
உனது மென்சிரிப்பு அமுத ரசத்தில் மூழ்கி
வ்யதா²ம் விதூ⁴ய
துயரங்களை உதறி எறிந்து
ஆனந்த³-உத³ய-ஸௌத⁴-ஶ்ருங்க³-பத³வீம்
ஆனந்தம் பெருகும் மாளிகையின் உச்சிப் பதவியை
ஆரோடு⁴ம் ஆகாங்க்ஷதி
ஏறி அடைய விரும்புகின்றது
நம்ராணாம் நக³ராஜஶேக²ரஸுதே நாகாலயானாம் புர:
காமாக்ஷி த்வரயா விபத்ப்ரஶமேன காருண்யதா⁴ரா: கிரன் ।
ஆக³ச்ச²ந்தமனுக்³ரஹம் ப்ரகடயன்னானந்த³பீ³ஜானி தே
நாஸீரே ம்ருது³ஹாஸ ஏவ தனுதே நாதே² ஸுதா⁴ஶீதல: ॥37॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
தேவர்களும் பக்தர்களும் தன்னை வணங்கும் போது, அவர்களின் துன்பங்களை உடனே போக்க அன்னையின் அருள் புறப்பட்டு வருகிறது. அந்த அருட்படைக்கு முன்னால் செல்லும் தளபதியைப் போல (முன்னோடியாக), அவளது அமிர்தக் குளிர்ச்சி பொருந்திய புன்னகை முதலில் வந்து ஆனந்த விதைகளைத் தூவுகிறது என்று கவிஞர் காட்சிப்படுத்துகிறார்.
பொருள்
பர்வத ராஜனின் மணிமுடியனைய தவப்புதல்வியே! தலைவியான காமாக்ஷி (நக³ராஜ-ஶேக²ர-ஸுதே! நாதே² காமாக்ஷி)! உன்னை வணங்கி நிற்கும் தேவர்களுக்கும் பக்தர்களுக்கும் முன்னே (நம்ராணாம் நாகாலயானாம் புர:), அவர்களின் ஆபத்துக்களை உடனே அழிக்கும் பொருட்டு (த்வரயா விபத்-ப்ரஶமனேன), கருணைப் பெருவெள்ளத்தைப் பொழிந்து கொண்டு (காருண்ய-தா⁴ரா: கிரன்), பின்னால் வரவிருக்கும் உனது பேரருளை வெளிப்படுத்தியவாறு (ஆக³ச்ச²ந்தம் அனுக்³ரஹம் ப்ரகடயன்), அவர்களுக்கு ஆனந்தத்தின் வித்துக்களைத் தெளிக்கும் முன்னணிப் படையாக (நாஸீரே ஆனந்த³-பீ³ஜானி தனுதே), அமுதத்தைப் போல் குளிர்ந்த உனது மென்முறுவலே திகழ்கின்றது (தே ஸுதா⁴-ஶீதல: ம்ருது³ஹாஸ: ஏவ)!
பதச்சேதம்
நம்ராணாம் | நக³-ராஜ-ஶேக²ர-ஸுதே | நாக-ஆலயானாம் | புர:
காமாக்ஷி | த்வரயா | விபத்-ப்ரஶமனேன | காருண்ய-தா⁴ரா: | கிரன் ।
ஆக³ச்ச²ந்தம்-அனுக்³ரஹம் | ப்ரகடயன்-ஆனந்த³-பீ³ஜானி | தே
நாஸீரே | ம்ருது³-ஹாஸ: | ஏவ | தனுதே | நாதே² | ஸுதா⁴-ஶீதல: ॥
பதவுரை
துன்பம் போக்கும் கருணை மழை
நக³-ராஜ-ஶேக²ர-ஸுதே
பர்வத ராஜனின் தலைசிறந்த மகளே!
நாதே² காமாக்ஷி
தலைவியான காமாக்ஷியே!
நம்ராணாம் நாக-ஆலயானாம் புர:
அடிபணியும் தேவர்களுக்கு முன்னால்
த்வரயா விபத்-ப்ரஶமனேன
விரைவாகத் துயரங்களைத் தீர்ப்பதற்காக
காருண்ய-தா⁴ரா: கிரன்
கருணை மழையைப் பொழிந்தபடி
அருளின் முன்னோடியான புன்னகை
ஆக³ச்ச²ந்தம் அனுக்³ரஹம் ப்ரகடயன்
பின்னே வரும் பேரருளை முன்னறிவித்து
நாஸீரே
முன்னணிப் படையில் நின்று
ஆனந்த³-பீ³ஜானி தனுதே
ஆனந்த விதைகளை விதைக்கின்ற
தே ஸுதா⁴-ஶீதல: ம்ருது³ஹாஸ: ஏவ
அமுதம் போலக் குளிர்ந்த உனது மென்சிரிப்பே ஆகும்!
காமாக்ஷி ப்ரத²மானவிப்⁴ரமனிதி⁴: கந்த³ர்பத³ர்பப்ரஸூ:
முக்³த⁴ஸ்தே ம்ருது³ஹாஸ ஏவ கி³ரிஜே முஷ்ணாது மே கில்பி³ஷம் ।
யம் த்³ரஷ்டும் விஹிதே கரக்³ரஹ உமே ஶம்பு⁴ஸ்த்ரபாமீலிதம்
ஸ்வைரம் காரயதி ஸ்ம தாண்ட³வவினோதா³னந்தி³னா தண்டு³னா ॥38॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
திருமணத்தின் போது நாணத்தால் தலைகுனிந்த பார்வதியின் புன்னகையைக் காண முடியாமல் சிவபெருமான் தவித்தார். உடனே, அவளது கவனத்தைத் திருப்பி அவளைச் சிரிக்க வைக்க, நந்தியின் சீடனான தண்டு முனிவரைக் கொண்டு வினோதத் தாண்டவங்களை ஆடச் செய்தார். ஈசனையே ஏங்க வைத்த அந்த மோகனப் புன்னகை என் பாவங்களைப் போக்கட்டும் என்று மூககவி வேண்டுகிறார்.
பொருள்
இமவான் மகளே, உமையே, காமாக்ஷி (கி³ரிஜே! உமே! காமாக்ஷி)! விரிந்து பரவும் அழகு விலாசங்களின் கருவூலமாய் விளங்குவதும் (ப்ரத²மான-விப்⁴ரம-னிதி⁴:); மன்மதனின் கர்வத்தைப் பெற்றெடுத்த அன்னையாய் இருப்பதும் (கந்த³ர்ப-த³ர்ப-ப்ரஸூ:); திருமணத்தின் போது நாணத்தால் மூடிக்கிடந்த (விஹிதே கரக்³ரஹே த்ரபா-மீலிதம் யம்), உனது எந்தப் புன்னகையைக் காண்பதற்காக, சிவபெருமான் நடன விநோதங்களில் திளைக்கும் தண்டு முனிவரைக் கொண்டு விருப்பப்படி தாண்டவங்களை ஆடச் செய்தாரோ (த்³ரஷ்டும் ஶம்பு⁴: தாண்ட³வ-வினோத³-ஆனந்தி³னா தண்டு³னா ஸ்வைரம் காரயதி ஸ்ம), அத்தகைய பேரழகு வாய்ந்த உனது மென்முறுவலே எனது சகல பாபங்களையும் அடியோடு போக்கடித்தருள வேண்டும் (முக்³த⁴: தே ம்ருது³ஹாஸ: ஏவ மே கில்பி³ஷம் முஷ்ணாது)!
பதச்சேதம்
காமாக்ஷி | ப்ரத²மான-விப்⁴ரம-னிதி⁴: | கந்த³ர்ப-த³ர்ப-ப்ரஸூ:
முக்³த⁴:-தே | ம்ருது³-ஹாஸ: | ஏவ | கி³ரிஜே | முஷ்ணாது | மே | கில்பி³ஷம் ।
யம் | த்³ரஷ்டும் | விஹிதே | கரக்³ரஹே | உமே | ஶம்பு⁴:-த்ரபா-மீலிதம்
ஸ்வைரம் | காரயதி | ஸ்ம | தாண்ட³வ-வினோத³-ஆனந்தி³னா | தண்டு³னா ॥
பதவுரை
நாணமும் தண்டு முனிவரின் தாண்டவமும்
உமே கி³ரிஜே
உமையே, மலைமகளே!
விஹிதே கரக்³ரஹே
பாணிக்கிரகணம் நிகழ்ந்த திருமண வேளையில்
த்ரபா-மீலிதம் யம் த்³ரஷ்டும்
நாணத்தால் மூடிய எப்புன்னகையைக் காண
தாண்ட³வ-வினோத³-ஆனந்தி³னா தண்டு³னா
நடனக் கூத்தில் வல்ல தண்டு முனிவரால்
ஸ்வைரம் காரயதி ஸ்ம
விருப்பம்போல் கூத்தாடச் செய்தாரோ
பாவம் போக்கும் புன்னகை
ப்ரத²மான-விப்⁴ரம-னிதி⁴:
பெருகும் நளினங்களின் இருப்பிடமும்
கந்த³ர்ப-த³ர்ப-ப்ரஸூ:
மன்மதனின் கர்வத்தை ஈன்றெடுத்ததுமான
தே முக்³த⁴: ம்ருது³-ஹாஸ: ஏவ
உனது அந்த அழகிய புன்னகையே
மே கில்பி³ஷம் முஷ்ணாது
என் பாவங்களைத் திருடி அழிக்கட்டும்
க்ஷுண்ணம் கேனசிதே³வ தீ⁴ரமனஸா குத்ராபி நானாஜனை:
கர்மக்³ரந்தி²னியந்த்ரிதைரஸுக³மம் காமாக்ஷி ஸாமான்யத: ।
முக்³தை⁴ர்த்³ருஷ்டுமஶக்யமேவ மனஸா மூட⁴ஸய மே மௌக்திகம்
மார்க³ம் த³ர்ஶயது ப்ரதீ³ப இவ தே மந்த³ஸ்மிதஶ்ரீரியம் ॥39॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
வினை முடிச்சுகளால் பிணிக்கப்பட்ட மனிதர்களால் முக்தி நெறியைக் காண முடிவதில்லை; எவனோ ஒரு ஞானி மட்டுமே அரிதாக அதை உணர்கிறான். மந்த புத்தியுடைய தனக்கு, முக்திக்குச் செல்லும் அந்த வெண்முத்து போன்ற நல்வழியை, ஒரு திருவிளக்கைப் போல நின்று வழிகாட்ட வேண்டும் என்று அன்னையின் புன்னகையை வேண்டுகிறார்.
பொருள்
காமாக்ஷி! கர்ம முடிச்சுகளால் பிணைக்கப்பட்ட எண்ணற்ற சம்சாரிகளால் சாதாரணமாக அடைய முடியாததும் (கர்ம-க்³ரந்தி²-னியந்த்ரிதை: நானா-ஜனை: ஸாமான்யத: அஸுக³மம்); எங்கேனும் எப்போதோ ஒரு தீர நெஞ்சம் படைத்த ஞானியால் மட்டுமே கடந்து செல்லப்பட்டதுமான (குத்ராபி கேனசித் ஏவ தீ⁴ர-மனஸா க்ஷுண்ணம்); அறியாமை கொண்ட மனதினால் சற்றும் பார்க்கவே இயலாததுமான முக்தி மார்க்கத்தை (முக்³தை⁴: மனஸா த்³ரஷ்டும் அஶக்யம் ஏவ மௌக்திகம் மார்க³ம்), மூடனாகிய எனக்கு (மூட⁴ஸ்ய மே), உனது இந்த மந்தகாசப் புன்னகையின் பேரொளியானது ஒரு தீபத்தைப் போல நின்று வழி காட்டட்டும் (தே இயம் மந்த³ஸ்மித-ஶ்ரீ: ப்ரதீ³ப: இவ த³ர்ஶயது)!
பதச்சேதம்
க்ஷுண்ணம் | கேனசித்-ஏவ | தீ⁴ர-மனஸா | குத்ராபி | நானா-ஜனை:
கர்ம-க்³ரந்தி²-னியந்த்ரிதை:-அஸுக³மம் | காமாக்ஷி | ஸாமான்யத: ।
முக்³தை⁴:-த்³ருஷ்டும்-அஶக்யம்-ஏவ | மனஸா | மூட⁴ஸ்ய | மே | மௌக்திகம்
மார்க³ம் | த³ர்ஶயது | ப்ரதீ³ப: | இவ | தே | மந்த³ஸ்மித-ஶ்ரீ:-இயம் ॥
பதவுரை
அடைய முடியாத முக்தி நெறி
கர்ம-க்³ரந்தி²-னியந்த்ரிதை:
பாப வினைகளின் முடிச்சுகளால் கட்டப்பட்ட
நானா-ஜனை: ஸாமான்யத: அஸுக³மம்
பலதரப்பட்ட மனிதர்களால் சாதாரணமாகச் செல்ல முடியாததும்
குத்ராபி கேனசித் ஏவ தீ⁴ர-மனஸா க்ஷுண்ணம்
எப்போதோ ஒரு சில ஞானிகளால் மட்டுமே கடக்கப்பட்டதும்
முக்³தை⁴: மனஸா த்³ரஷ்டும் அஶக்யம் ஏவ
மூட மனங்களால் பார்க்கவும் இயலாததுமான
தீபமாய் வழிகாட்டும் ஒளி
மௌக்திகம் மார்க³ம்
முக்தி என்ற தூய முத்து மார்க்கத்தை
மூட⁴ஸ்ய மே
அறிவிலியான எனக்கு
தே இயம் மந்த³ஸ்மித-ஶ்ரீ:
உனது இந்த புன்னகைச் செல்வம்
ப்ரதீ³ப: இவ த³ர்ஶயது
கைவிளக்கு போல வழிகாட்டிக் காட்டட்டும்
ஜ்யோத்ஸ்னாகாந்திபி⁴ரேவ நிர்மலதரம் நைஶாகரம் மண்ட³லம்
ஹம்ஸைரேவ ஶரத்³விலாஸஸமயே வ்யாகோசமம்போ⁴ருஹம் ।
ஸ்வச்சை²ரேவ விகஸ்வரைருடு³கு³ணை: காமாக்ஷி பி³ம்ப³ம் தி³வ:
புண்யைரேவ ம்ருது³ஸ்மிதைஸ்தவ முக²ம் புஷ்ணாதி ஶோபா⁴ப⁴ரம் ॥40॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
சந்திரனுக்கு நிலவொளியாலும், குளத்துத் தாமரைக்கு அன்னப் பறவைகளாலும், ஆகாயத்திற்கு விண்மீன்களாலும் மட்டுமே பூரண அழகு உண்டாகிறது. அதுபோல, காமாக்ஷி அன்னையின் திவ்ய திருமுகமானது, பக்தர்களின் தவப்பயனாய் விளங்கும் அவளது தூய புன்னகையினால் மட்டுமே ஒப்பற்ற பேரழகைப் பெறுகின்றது என்று அழகுற வர்ணிக்கிறார்.
பொருள்
காமாக்ஷி! சந்திர மண்டலமானது நிலவின் ஒளிகளினாலேயே மிகத் தூய அழகைப் பெறுகிறது (நைஶாகரம் மண்ட³லம் ஜ்யோத்ஸ்னா-காந்திபி⁴: ஏவ நிர்மலதரம் ப⁴வதி); சரத்காலத்தில் தாமரை மலரானது அன்னப் பறவைகளின் சேர்க்கையினாலேயே மலர்ச்சி கொள்கிறது (ஶரத்³-விலாஸ-ஸமயே அம்போ⁴ருஹம் ஹம்ஸை: ஏவ வ்யாகோசம் ப⁴வதி); ஆகாய மண்டலமானது தூய விரிந்த விண்மீன்களாலேயே பிரகாசிக்கிறது (தி³வ: பி³ம்ப³ம் ஸ்வச்சை²: விகஸ்வரை: உடு³-கு³ணை: ஏவ); அதுபோல உனது திருமுகமானது, நாங்கள் செய்த புண்ணியத்தின் வடிவான மென்மையான புன்னகையினாலேயே தன் பூரண அழகுப் பொலிவை அடைகின்றது (தவ முக²ம் புண்யை: ம்ருது³ஸ்மிதை: ஏவ ஶோபா⁴-ப⁴ரம் புஷ்ணாதி)!
பதச்சேதம்
ஜ்யோத்ஸ்னா-காந்திபி⁴:-ஏவ | நிர்மலதரம் | நைஶாகரம் | மண்ட³லம்
ஹம்ஸை:-ஏவ | ஶரத்³-விலாஸ-ஸமயே | வ்யாகோசம்-அம்போ⁴ருஹம் ।
ஸ்வச்சை²:-ஏவ | விகஸ்வரை:-உடு³-கு³ணை: | காமாக்ஷி | பி³ம்ப³ம் | தி³வ:
புண்யை:-ஏவ | ம்ருது³-ஸ்மிதை:-தவ | முக²ம் | புஷ்ணாதி | ஶோபா⁴-ப⁴ரம் ॥
பதவுரை
இயற்கைப் பொருட்களின் பேரழகு
நைஶாகரம் மண்ட³லம்
சந்திர மண்டலமானது
ஜ்யோத்ஸ்னா-காந்திபி⁴: ஏவ நிர்மலதரம்
நிலவொளிகளாலேயே தூய்மையடைகிறது
ஶரத்³-விலாஸ-ஸமயே
சரத்காலப் பொழுதில்
அம்போ⁴ருஹம் ஹம்ஸை: ஏவ வ்யாகோசம்
தாமரையானது அன்னங்களாலேயே மலர்கிறது
தி³வ: பி³ம்ப³ம்
ஆகாய வெளியானது
ஸ்வச்சை²: விகஸ்வரை: உடு³-கு³ணை: ஏவ
தூய மலர்ந்த விண்மீன்களாலேயே திகழ்கிறது
புன்னகையால் மிளிரும் திருமுகம்
தவ முக²ம்
உனது திருமுகமும்
புண்யை: ம்ருது³-ஸ்மிதை: ஏவ
புண்ணிய வடிவான மென்முறுவல்களாலேயே
ஶோபா⁴-ப⁴ரம் புஷ்ணாதி
அழகின் மிகுதியைப் பூரணமாகப் பெறுகின்றது
மானக்³ரந்தி²விது⁴ந்துதே³ன ரப⁴ஸாதா³ஸ்வாத்³யமானே நவ-
ப்ரேமாட³ம்ப³ரபூர்ணிமாஹிமகரே காமாக்ஷி தே தத்க்ஷணம் ।
ஆலோக்ய ஸ்மிதசந்த்³ரிகாம் புனரிமாமுன்மீலனம் ஜக்³முஷீம்
சேத: ஶீலயதே சகோரசரிதம் சந்த்³ரார்த⁴சூடா³மணே: ॥41॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
ஊடல் என்னும் ராகுவினால் அன்னையின் முகச்சந்திரன் மறைக்கப்பட்ட போது தவித்த சிவபெருமான், ஊடல் தீர்ந்து அங்கே புன்னகை என்னும் நிலவொளி மீண்டும் தோன்றிய அந்த கணத்திலேயே, சந்திரனைத் தலையில் சூடியிருந்தும் கூட, அதை விடுத்து அன்னையின் புன்னகை நிலவை அருந்தும் சகோரப் பறவையாக மாறிவிடுகிறார் என்ற அற்புத ரசவாதத்தை நயம்பட உரைக்கிறார்.
பொருள்
காமாக்ஷி! புதிய காதல் பெருக்கால் பூரண சந்திரனைப் போல விளங்கும் உனது திருமுகம் (தே நவ-ப்ரேம-ஆட³ம்ப³ர-பூர்ணிமா-ஹிமகரே), ஊடல் என்ற முடிச்சாகிய ராகுவினால் ஆவலுடன் விழுங்கப்பட்ட போது (மான-க்³ரந்தி²-விது⁴ந்துதே³ன ரப⁴ஸாத் ஆஸ்வாத்³யமானே); ஊடல் தீர்ந்து அந்த கணத்திலேயே மீண்டும் வெளிப்பட்டுப் பிரகாசித்த உனது புன்னகை நிலவொளியைக் கண்டு (தத்க்ஷணம் புன: இமாம் உன்மீலனம் ஜக்³முஷீம் ஸ்மித-சந்த்³ரிகாம் ஆலோக்ய), பிறைச் சந்திரனைத் தலையில் சூடிய பரமேஸ்வரனின் மனமானது (சந்த்³ரார்த⁴-சூடா³மணே: சேத:), நிலவை மட்டுமே குடித்து வாழும் சகோரப் பறவையின் தன்மையை மேற்கொள்கின்றது (சகோர-சரிதம் ஶீலயதே)!
பதச்சேதம்
மான-க்³ரந்தி²-விது⁴ந்துதே³ன | ரப⁴ஸாத்-ஆஸ்வாத்³யமானே | நவ-
ப்ரேம-ஆட³ம்ப³ர-பூர்ணிமா-ஹிமகரே | காமாக்ஷி | தே | தத்க்ஷணம் ।
ஆலோக்ய | ஸ்மித-சந்த்³ரிகாம் | புன:-இமாம்-உன்மீலனம் | ஜக்³முஷீம்
சேத: | ஶீலயதே | சகோர-சரிதம் | சந்த்³ர-அர்த⁴-சூடா³மணே: ॥
பதவுரை
ஊடலாகிய ராகுவின் பிடி
தே நவ-ப்ரேம-ஆட³ம்ப³ர
உனது புதுக்காதல் பொலிவு கொண்ட
பூர்ணிமா-ஹிமகரே
முழுமதி போன்ற திருமுகம்
மான-க்³ரந்தி²-விது⁴ந்துதே³ன
ஊடல் என்ற ராகுவினால்
ரப⁴ஸாத் ஆஸ்வாத்³யமானே
வேகமாய் விழுங்கப்பட்ட போது
சகோரப் பறவையான முக்கண்ணன்
தத்க்ஷணம் புன:
அக்கணமே மீண்டும்
உன்மீலனம் ஜக்³முஷீம்
வெளிப்பட்டுப் பிரகாசித்த
இமாம் ஸ்மித-சந்த்³ரிகாம் ஆலோக்ய
இந்த புன்னகை நிலவைக் கண்டு
சந்த்³ர-அர்த⁴-சூடா³மணே: சேத:
பிறைச்சந்திரனைச் சூடிய சிவனின் உள்ளமானது
சகோர-சரிதம் ஶீலயதே
சகோரப் பறவையின் இயல்பை அடைகின்றது
காமாக்ஷி ஸ்மிதமஞ்ஜரீம் தவ பஜ⁴ே யஸ்யாஸ்த்விஷாமங்குரா-
நாபீனஸ்தனபானலாலஸதயா நிஶ்ஶங்கமங்கேஶய: ।
ஊர்த்⁴வம் வீக்ஷ்ய விகர்ஷதி ப்ரஸ்ருமரானுத்³தா³மயா ஶுண்ட³யா
ஸூனுஸுதே பி³ஸஶங்கயாஶு குஹனாத³ந்தாவலக்³ராமணீ: ॥42॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
தாயின் மடியில் அமர்ந்து பால் அருந்தும் குழந்தை கணபதி, மேல்நோக்கிப் பரவும் அன்னையின் வெண் புன்னகைக் கதிர்களைப் பார்க்கிறார். அவை தாமரைத் தண்டு போல வெண்மையாக நீண்டு தெரிவதைக் கண்டு, தன் துதிக்கையை நீட்டி இழுத்து விளையாடுகிறார்! கவிஞரின் கற்பனையில் உதித்த இவ்வாത്സல்யக் காட்சி நெஞ்சை அள்ளுகிறது.
பொருள்
காமாக்ஷி! உனது மடியில் அமர்ந்து கொண்டு (அங்கேஶய:), பருத்த முலைப்பால் அருந்துவதில் பேராவல் கொண்டவனாய் (ஆபீன-ஸ்தன-பான-லாலஸதயா), யானை முகக் கடவுளாய் விளங்கும் உனது மூத்த மகனான கணபதி (தே ஸூனு: குஹனா-த³ந்தாவல-க்³ராமணீ:), அச்சமின்றி அன்னையாகிய உன்னை நிமிர்ந்து பார்த்து (நிஶ்ஶங்கம் ஊர்த்⁴வம் வீக்ஷ்ய), உனது புன்னகையிலிருந்து மேலே எழும் வெண்ணிறக் கதிர்களைத் தாமரைத் தண்டுகள் என்று எண்ணி (ப்ரஸ்ருமரான் த்விஷாம் அங்குரான் பி³ஸ-ஶங்கயா), தனது நீண்ட துதிக்கையினால் உடனே பற்றி இழுக்கின்றானோ (உத்³தா³மயா ஶுண்ட³யா ஆஶு விகர்ஷதி), அத்தகைய அழகு கொஞ்சும் உனது புன்னகைப் பூங்கொத்தைப் பணிகின்றேன் (தவ தாம் ஸ்மித-மஞ்ஜரீம் பஜே⁴)!
பதச்சேதம்
காமாக்ஷி | ஸ்மித-மஞ்ஜரீம் | தவ | பஜே⁴ | யஸ்யா:-த்விஷாம்-அங்குரான்-
ஆபீன-ஸ்தன-பான-லாலஸதயா | நிஶ்ஶங்கம்-அங்கேஶய: ।
ஊர்த்⁴வம் | வீக்ஷ்ய | விகர்ஷதி | ப்ரஸ்ருமரான்-உத்³தா³மயா | ஶுண்ட³யா
ஸூனு:-தே | பி³ஸ-ஶங்கயா-ஆஶு | குஹனா-த³ந்தாவல-க்³ராமணீ: ॥
பதவுரை
மடியில் அமர்ந்த கணபதி
தே அங்கேஶய:
உன் மடியில் வீற்றிருப்பவனும்
ஆபீன-ஸ்தன-பான-லாலஸதயா
தாய்ப்பால் பருகுவதில் ஆவல் கொண்டவனும்
குஹனா-த³ந்தாவல-க்³ராமணீ: தே ஸூனு:
பாசாங்கு யானை முகத் தலைவனான உன் மைந்தன் கணபதி
நிஶ்ஶங்கம் ஊர்த்⁴வம் வீக்ஷ்ய
அச்சமின்றி மேலே அன்னாந்து பார்த்து
தாமரைத் தண்டாகிய புன்னகை
யஸ்யா: ப்ரஸ்ருமரான் த்விஷாம் அங்குரான்
எப்புன்னகையிலிருந்து பரவும் ஒளிக்கதிர்களை
பி³ஸ-ஶங்கயா
தாமரைத் தண்டு என ஐயுற்று
உத்³தா³மயா ஶுண்ட³யா ஆஶு விகர்ஷதி
வலிமையான துதிக்கையால் உடனே பற்றி இழுக்கிறானோ
தவ தாம் ஸ்மித-மஞ்ஜரீம் பஜே⁴
உனது அந்தப் புன்னகைப் பூங்கொத்தைப் பணிகிறேன்
கா³டா⁴ஶ்லேஷவிமர்த³ஸம்ப்⁴ரமவஶாது³த்³தா³மமுக்தாகு³ண-
ப்ராலம்பே³ குசகும்ப⁴யோர்விக³லிதே த³க்ஷத்³விஷோ வக்ஷஸி ।
யா ஸக்²யேன பினஹ்யதி ப்ரசுரயா பா⁴ஸா ததீ³யாம் த³ஶாம்
ஸா மே கே²லது காமகோடி ஹ்ருத³யே ஸாந்த்³ரஸ்மிதாம்ஶுச்ச²டா ॥43॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
ஈசனைத் தழுவும் போது அன்னையின் மார்பில் அணிந்திருந்த பெரிய முத்துமாலை அறுந்து விழுகிறது. அப்போது, மாலை இல்லையே என்ற குறையே தெரியாதபடி, அவளது தோழியைப் போலப் புன்னகைக் கதிர்கள் வெண்மையாய் எழுந்து அந்த மாலையின் இடத்தை நிரப்பி விடுகின்றன! அந்த அடர்ந்த புன்னகை என் இதயத்தில் விளையாட வேண்டும் என வேண்டுகிறார்.
பொருள்
காமகோடி பீடத்து நாயகியே (காமகோடி)! சிவபெருமானைக் கட்டியணைத்த அழுத்தத்தின் வேகத்தால் (த³க்ஷத்³விஷ: கா³ட⁴-ஆஶ்லேஷ-விமர்த³-ஸம்ப்⁴ரம-வஶாத்), உனது ஸ்தன கும்பங்களின் மீது கிடந்த பெரிய முத்து மாலையானது அறுந்து கீழே விழுந்துவிட்ட போது (குச-கும்ப⁴யோ: உத்³தா³ம-முக்தா-கு³ண-ப்ராலம்பே³ விக³லிதே), ஒரு தோழியைப் போலத் தனது பேரொளியினால் (யா ஸக்²யேன ப்ரசுரயா பா⁴ஸா), அந்த முத்துமாலையின் இடத்தை உடனே அடைத்துப் பூர்த்தி செய்ததோ (ததீ³யாம் த³ஶாம் பினஹ்யதி), உனது அந்த அடர்ந்த புன்னகைக் கதிர்களின் பிரவாகமானது எனது இதயத்தில் எப்போதும் விளையாடிக் கொண்டிருக்கட்டும் (ஸா ஸாந்த்³ர-ஸ்மித-அம்ஶு-ச்ச²டா மே ஹ்ருத³யே கே²லது)!
பதச்சேதம்
கா³ட⁴-ஆஶ்லேஷ-விமர்த³-ஸம்ப்⁴ரம-வஶாத்-உத்³தா³ம-முக்தா-கு³ண-
ப்ராலம்பே³ | குச-கும்ப⁴யோ:-விக³லிதே | த³க்ஷத்³விஷ: | வக்ஷஸி ।
யா | ஸக்²யேன | பினஹ்யதி | ப்ரசுரயா | பா⁴ஸா | ததீ³யாம் | த³ஶாம்
ஸா | மே | கே²லது | காமகோடி | ஹ்ருத³யே | ஸாந்த்³ர-ஸ்மித-அம்ஶு-ச்ச²டா ॥
பதவுரை
அறுந்து விழுந்த முத்துமாலை
த³க்ஷத்³விஷ: வக்ஷஸி
தக்கனை அழித்த சிவனின் மார்பில்
கா³ட⁴-ஆஶ்லேஷ-விமர்த³-ஸம்ப்⁴ரம-வஶாத்
இறுகத் தழுவிய அழுத்தத்தின் காரணமாய்
குச-கும்ப⁴யோ:
ஸ்தனக் கலசங்களின் மேலிருந்த
உத்³தா³ம-முக்தா-கு³ண-ப்ராலம்பே³ விக³லிதே
உயர்ந்த முத்துமாலை அறுந்து நழுவிய போது
மாலையாய் மாறிய புன்னகை
யா ப்ரசுரயா பா⁴ஸா
எந்தப் புன்னகை தன் பேரொளியால்
ஸக்²யேன ததீ³யாம் த³ஶாம் பினஹ்யதி
தோழமை கொண்டு அம்மாலையின் நிலையை நிறைவு செய்ததோ
ஸா ஸாந்த்³ர-ஸ்மித-அம்ஶு-ச்ச²டா
அந்த அடர்ந்த புன்னகைக் கதிர் திரட்சி
மே ஹ்ருத³யே கே²லது
என் நெஞ்சில் விளையாடட்டும்
மந்தா³ரே தவ மந்த²ரஸ்மிதருசாம் மாத்ஸர்யமாலோக்யதே
காமாக்ஷி ஸ்மரஶாஸனே ச நியதோ ராகோ³த³யோ லக்ஷ்யதே ।
சாந்த்³ரீஷு த்³யுதிமஞ்ஜரீஷு ச மஹாந்த்³வேஷாங்குரோ த்³ருஶ்யதே
ஶுத்³தா⁴னாம் கத²மீத்³ருஶீ கி³ரிஸுதேதிஶுத்³தா⁴ த³ஶா கத்²யதாம் ॥44॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
வெண்மை நிறம் என்பது தூய்மையின் (சுத்தத்தின்) அடையாளம். ஆனால் வெண்ணிறமான அன்னையின் புன்னகையோ, மந்தார மரத்தின் மேல் பொறாமையும் (மாத்ஸர்யம்), ஈசன் மேல் காதலும் (ராகம் - சிவப்பும்), நிலவின் மேல் பகையும் (த்வேஷம்) கொண்டிருக்கிறது! தூய்மையான புன்னகையிடம் இந்த அசுத்தமான குணங்கள் எப்படி வந்தன என்று சிலேடை நயத்தோடு கவிஞர் விளையாடுகிறார்.
பொருள்
மலைமகளே! காமாக்ஷி (கி³ரிஸுதே! காமாக்ஷி)! உனது மென்முறுவல் ஒளிகளுக்குக் கல்பக மரத்தின் மீது பொறாமை காணப்படுகின்றது (தவ மந்த²ர-ஸ்மித-ருசாம் மந்தா³ரே மாத்ஸர்யம் ஆலோக்யதே); காமனை அடக்கிய பரமசிவனிடம் மாறாத செந்நிறக் காதலின் எழுச்சி தென்படுகின்றது (ஸ்மரஶாஸனே ச நியத: ராகோ³த³ய: லக்ஷ்யதே); நிலவின் ஒளிக்கதிர்களிடத்திலோ பெரிய பகைமை அரும்புகின்றது (சாந்த்³ரீஷு த்³யுதி-மஞ்ஜரீஷு ச மஹான் த்³வேஷ-அங்குர: த்³ருஶ்யதே). பிறவித் தூய்மை வாய்ந்த வெண்ணிறப் புன்னகைக்கு, இத்தகைய தூய்மையற்ற (பொறாமை, பற்று, பகைமை போன்ற) நிலை எப்படி ஏற்பட்டது என்பதை நீயே சொல்வாயாக (ஶுத்³தா⁴னாம் ஈத்³ருஶீ அதிஶுத்³தா⁴ த³ஶா கத²ம் கத்²யதாம்)!
பதச்சேதம்
மந்தா³ரே | தவ | மந்த²ர-ஸ்மித-ருசாம் | மாத்ஸர்யம்-ஆலோக்யதே
காமாக்ஷி | ஸ்மர-ஶாஸனே | ச | நியத: | ராக³-உத³ய: | லக்ஷ்யதே ।
சாந்த்³ரீஷு | த்³யுதி-மஞ்ஜரீஷு | ச | மஹான்-த்³வேஷ-அங்குர: | த்³ருஶ்யதே
ஶுத்³தா⁴னாம் | கத²ம்-ஈத்³ருஶீ | கி³ரிஸுதே-அதிஶுத்³தா⁴ | த³ஶா | கத்²யதாம் ॥
பதவுரை
புன்னகையின் பொறாமையும் காதலும்
கி³ரிஸுதே காமாக்ஷி
மலைமகளான காமாக்ஷியே!
தவ மந்த²ர-ஸ்மித-ருசாம்
உனது மென்சிரிப்பின் ஒளிகளுக்கு
மந்தா³ரே மாத்ஸர்யம் ஆலோக்யதே
மந்தார மலரிடம் பொறாமை காணப்படுகிறது
ஸ்மர-ஶாஸனே ச
காமனை அடக்கிய ஈசனிடமோ
நியத: ராக³-உத³ய: லக்ஷ்யதே
உறுதியான காதலின் (சிவப்பின்) எழுச்சி தெரிகிறது
நிலவிடம் பகையும் விந்தையான நிலையும்
சாந்த்³ரீஷு த்³யுதி-மஞ்ஜரீஷு ச
நிலவின் ஒளிக்கதிர்களிடத்திலோ
மஹான் த்³வேஷ-அங்குர: த்³ருஶ்யதே
பெரிய பகையின் முளை தென்படுகிறது
ஶுத்³தா⁴னாம்
தூய வெண்மை கொண்ட பொருட்களுக்கு
ஈத்³ருஶீ அதிஶுத்³தா⁴ த³ஶா கத²ம்
இப்படிப்பட்ட தூய்மையற்ற நிலை எப்படி வந்தது?
பீயூஷம் க²லு பீயதே ஸுரஜனைர்து³க்³தா⁴ம்பு³தி⁴ர்மத்²யதே
மாஹேஶைஶ்ச ஜடாகலாபனிக³டை³ர்மந்தா³கினீ நஹ்யதே ।
ஶீதாம்ஶு: பரிபூ⁴யதே ச தமஸா தஸ்மாத³னேதாத்³ருஶீ
காமாக்ஷி ஸ்மிதமஞ்ஜரீ தவ வசோவைத³க்³த்⁴யமுல்லங்க⁴தே ॥45॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அமிர்தம் தேவர்களால் குடித்துத் தீர்க்கப்படுகிறது; பாற்கடல் கடையப்பட்டது; கங்கை சிவனின் சடைக் காட்டில் சிறைபட்டுக் கிடக்கிறது; சந்திரன் ராகுவினால் விழுங்கப்படுகிறான். இப்படி உலகில் உள்ள எந்த வெண்பொருளுமே ஒரு குறையை அடைந்திருக்கிறது. ஆனால் ஒரு குறையுமின்றி எப்போதும் மிளிரும் அன்னையின் புன்னகையை விவரிக்க வார்த்தைகளே இல்லை என்கிறார் கவிஞர்.
பொருள்
காமாக்ஷி! அமிர்தமானது தேவர்களால் குடித்து அழிக்கப்பட்டு விடுகிறது (பீயூஷம் ஸுரஜனை: பீயதே க²லு); பாற்கடலோ மந்தர மலையினால் கடையப்பட்டு வதைபட்டது (து³க்³த⁴-அம்பு³தி⁴: மத்²யதே); தேவ கங்கையோ பரமசிவனின் சடைக் கூட்டமாகிய விலங்குகளால் கட்டிப் போடப்பட்டுள்ளது (மாஹேஶை: ஜடா-கலாப-னிக³டை³: மந்தா³கினீ நஹ்யதே); சந்திரனோ ராகுவாகிய இருளினால் விழுங்கப்பட்டு அவமானப்படுகிறான் (ஶீதாம்ஶு: தமஸா பரிபூ⁴யதே ச). ஆதலால், இவைகளைப் போன்ற குறைபாடுகள் ஏதுமில்லாத உனது புன்னகைப் பூங்கொத்தானது (தஸ்மாத் அனேதாத்³ருஶீ தவ ஸ்மித-மஞ்ஜரீ), வாக்கின் சாமர்த்திய எல்லைகளையெல்லாம் கடந்து நிற்கின்றது (வசோ-வைத³க்³த்⁴யம் உல்லங்க⁴தே)!
பதச்சேதம்
பீயூஷம் | க²லு | பீயதே | ஸுர-ஜனை:-து³க்³த⁴-அம்பு³தி⁴:-மத்²யதே
மாஹேஶை:-ச | ஜடா-கலாப-னிக³டை³:-மந்தா³கினீ | நஹ்யதே ।
ஶீதாம்ஶு: | பரிபூ⁴யதே | ச | தமஸா | தஸ்மாத்-அனேதாத்³ருஶீ
காமாக்ஷி | ஸ்மித-மஞ்ஜரீ | தவ | வசோ-வைத³க்³த்⁴யம்-உல்லங்க⁴தே ॥
பதவுரை
குறையுடைய பிற வெண்பொருட்கள்
பீயூஷம் ஸுர-ஜனை: பீயதே க²லு
அமிர்தமோ தேவர்களால் குடிக்கப்படுகிறது
து³க்³த⁴-அம்பு³தி⁴: மத்²யதே
பாற்கடலோ மத்தினால் கடையப்பட்டது
மாஹேஶை: ஜடா-கலாப-னிக³டை³: நஹ்யதே
ஈசனின் சடைமுடித் தளையால் கட்டப்பட்டுள்ளது
ஶீதாம்ஶு: தமஸா பரிபூ⁴யதே ச
சந்திரனும் இருளினால் தோற்கடிக்கப்படுகிறான்
சொற்கடந்த புன்னகை
அனேதாத்³ருஶீ
இவற்றைப் போன்ற குறை ஏதுமில்லாத
தவ ஸ்மித-மஞ்ஜரீ
உனது புன்னகைப் பூங்கொத்து
வசோ-வைத³க்³த்⁴யம் உல்லங்க⁴தே
வாக்கின் வர்ணனைத் திறமையைத் தாண்டி நிற்கிறது
ஆஶங்கே தவ மந்த³ஹாஸலஹரீமன்யாத்³ருஶீம் சந்த்³ரிகா-
மேகாம்ரேஶகுடும்பி³னி ப்ரதிபத³ம் யஸ்யா: ப்ரபா⁴ஸங்க³மே ।
வக்ஷோஜாம்பு³ருஹே ந தே ரசயத: காஞ்சித்³த³ஶாம் கௌங்மலீ-
மாஸ்யாம்போ⁴ருஹமம்ப³ கிஞ்ச ஶனகைராலம்ப³தே பு²ல்லதாம் ॥46॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
நிலவொளி பட்டால் தாமரை மலர்கள் குவியும் என்பது இயற்கை. ஆனால் ஏகாம்பரேஸ்வரனின் மனைவியான காமாக்ஷியின் புன்னகை நிலவு பட்டாலோ, அவளது மார்பகங்களாகிய தாமரைகளும் குவிவதில்லை; முகத்தாமரையோ மேலும் மலர்கிறது! இது உலக நிலவொளியைப் போன்றதல்ல, தனித்துவமான ஓர் அற்புத நிலவொளி என்று வியக்கிறார் மூககவி.
பொருள்
ஏகாம்பரேஸ்வரரின் இல்லத்தரசியே! அன்னையே (ஏகாம்ரேஶ-குடும்பி³னி! அம்ப³)! உனது மந்தகாசப் புன்னகைப் பெருவெள்ளத்தை வேறொரு விசித்திரமான நிலவொளி என்றே நான் கருதுகின்றேன் (தவ மந்த³ஹாஸ-லஹரீம் அன்யாத்³ருஶீம் சந்த்³ரிகாம் ஆஶங்கே). ஏனெனில், எந்தப் புன்னகை நிலவின் ஒளி படும்போதெல்லாம் (யஸ்யா: ப்ரபா⁴-ஸங்க³மே ப்ரதிபத³ம்), உனது தனங்களாகிய தாமரைகள் குவியும் நிலையை அடைவதேயில்லை (தே வக்ஷோஜ-அம்பு³ருஹே காஞ்சித் கௌங்மலீம் த³ஶாம் ந ரசயத:); மேலும் உனது முகத்தாமரையோ மெல்ல மெல்லப் பேரழகோடு மலர்ந்து விரிகின்றது (கிஞ்ச ஆஸ்ய-அம்போ⁴ருஹம் ஶனகை: பு²ல்லதாம் ஆலம்ப³தே)!
பதச்சேதம்
ஆஶங்கே | தவ | மந்த³ஹாஸ-லஹரீம்-அன்யாத்³ருஶீம் | சந்த்³ரிகாம்-
ஏகாம்ரேஶ-குடும்பி³னி | ப்ரதிபத³ம் | யஸ்யா: | ப்ரபா⁴-ஸங்க³மே ।
வக்ஷோஜ-அம்பு³ருஹே | ந | தே | ரசயத: | காஞ்சித்-த³ஶாம் | கௌங்மலீம்-
ஆஸ்ய-அம்போ⁴ருஹம்-அம்ப³ | கிஞ்ச | ஶனகை:-ஆலம்ப³தே | பு²ல்லதாம் ॥
பதவுரை
விசித்திரமான புன்னகை நிலவு
ஏகாம்ரேஶ-குடும்பி³னி அம்ப³
ஏகாம்பரேஸ்வரரின் நாயகியே, அன்னையே!
தவ மந்த³ஹாஸ-லஹரீம்
உனது சிரிப்பின் பிரவாகத்தை
அன்யாத்³ருஶீம் சந்த்³ரிகாம் ஆஶங்கே
முற்றிலும் மாறுபட்ட நிலவொளி என எண்ணுகிறேன்
யஸ்யா: ப்ரபா⁴-ஸங்க³மே ப்ரதிபத³ம்
எப்புன்னகையின் ஒளி படும்போதெல்லாம்
குவியாத தனங்களும் மலரும் முகமும்
தே வக்ஷோஜ-அம்பு³ருஹே
உனது மார்பகத் தாமரைகள்
காஞ்சித் கௌங்மலீம் த³ஶாம் ந ரசயத:
எந்தக் குவியும் நிலையையும் அடைவதில்லை
ஆஸ்ய-அம்போ⁴ருஹம்
முகத்தாமரையானது
ஶனகை: பு²ல்லதாம் ஆலம்ப³தே
மெல்ல மெல்ல மலர்ச்சியை அடைகின்றது
ஆஸ்தீர்ணாத⁴ரகாந்திபல்லவசயே பாதம் முஹுர்ஜக்³முஷீ
மாரத்³ரோஹிணி கந்த³லத்ஸ்மரஶரஜ்வாலாவலீர்வ்யஞ்ஜதீ ।
நிந்த³ந்தீ க⁴னஸாரஹாரவலயஜ்யோத்ஸ்னாம்ருணாலானி தே
காமாக்ஷி ஸ்மிதசாதுரீ விரஹிணீரீதிம் ஜகா³ஹேதராம் ॥47॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
பிரிவுத் துயரால் வாடும் தலைவி தளிர்ப் படுக்கையில் விழுந்து புரள்வாள்; மன்மத பாணத்தின் வெப்பத்தை வெளிப்படுத்துவாள்; சந்தனம், கற்பூரம், முத்து, நிலவு, தாமரைத்தண்டு ஆகிய குளிர்ச்சியான பொருட்களைப் பழிப்பாள். அன்னையின் புன்னகையும் சிவந்த இதழ்களாகிய தளிர்களில் படர்கிறது; ஈசனிடம் மன்மத பாணத்தை ஏவுகிறது; கற்பூரம், நிலவு போன்றவற்றைத் தன் வெண்மையால் மிஞ்சிப் பழிக்கிறது. எனவே புன்னகையே ஒரு விரகதாபம் கொண்ட பெண்ணைப் போலத் திகழ்கிறது என்று அற்புதமாக உருவகிக்கிறார்.
பொருள்
காமாக்ஷி! சிவபெருமானிடத்தில் அரும்புகின்ற மன்மத பாணங்களின் தீச்சுவாலைகளை வெளிப்படுத்துவதும் (மாரத்³ரோஹிணி கந்த³லத்-ஸ்மர-ஶர-ஜ்வாலாவலீ: வ்யஞ்ஜதீ); பரப்பப்பட்ட கீழ் உதட்டின் செவ்வொளியாகிய தளிர்ப் படுக்கையிலே மீண்டும் மீண்டும் விழுந்து புரள்வதும் (ஆஸ்தீர்ண-அத⁴ர-காந்தி-பல்லவ-சயே முஹு: பாதம் ஜக்³முஷீ); பச்சைக் கற்பூரம், முத்து மாலை, நிலவொளி, தாமரைத் தண்டு ஆகியவற்றைத் தன் வெண்மையினால் பழித்துரைப்பதுமான (க⁴னஸார-ஹார-வலய-ஜ்யோத்ஸ்னா-ம்ருணாலானி நிந்த³ந்தீ) உனது புன்னகையின் சாமர்த்தியமானது (தே ஸ்மித-சாதுரீ), பிரிவுத் துயருற்ற ஒரு தலைவியின் (விரஹிணியின்) தன்மையை முற்றிலும் மேற்கொண்டு விளங்குகின்றது (விரஹிணீ-ரீதிம் ஜகா³ஹேதராம்)!
பதச்சேதம்
ஆஸ்தீர்ண-அத⁴ர-காந்தி-பல்லவ-சயே | பாதம் | முஹு:-ஜக்³முஷீ
மார-த்³ரோஹிணி | கந்த³லத்-ஸ்மர-ஶர-ஜ்வாலா-வலீ:-வ்யஞ்ஜதீ ।
நிந்த³ந்தீ | க⁴னஸார-ஹார-வலய-ஜ்யோத்ஸ்னா-ம்ருணாலானி | தே
காமாக்ஷி | ஸ்மித-சாதுரீ | விரஹிணீ-ரீதிம் | ஜகா³ஹேதராம் ॥
பதவுரை
சிவந்த உதட்டுப் படுக்கையில் புரளுதல்
ஆஸ்தீர்ண-அத⁴ர-காந்தி-பல்லவ-சயே
விரிக்கப்பட்ட உதட்டின் ஒளியாகிய தளிர்ப் படுக்கையில்
முஹு: பாதம் ஜக்³முஷீ
மீண்டும் மீண்டும் விழுந்து வீழ்வதும்
மார-த்³ரோஹிணி
காமனை எரித்த ஈசனிடம்
கந்த³லத்-ஸ்மர-ஶர-ஜ்வாலா-வலீ: வ்யஞ்ஜதீ
தோன்றும் மன்மத பாணங்களின் தழலை வெளிப்படுத்துவதும்
குளிர்ந்த பொருட்களைப் பழிக்கும் விரஹிணி
க⁴னஸார-ஹார-வலய-ஜ்யோத்ஸ்னா-ம்ருணாலானி
கற்பூரம், முத்து மாலைகள், நிலவொளி, தாமரைத்தண்டுகள் ஆகியவற்றை
நிந்த³ந்தீ
பழிக்கின்றதுமான
தே ஸ்மித-சாதுரீ
உனது புன்னகையின் சாதுரியம்
விரஹிணீ-ரீதிம் ஜகா³ஹேதராம்
விரகதாபம் கொண்ட பெண்ணின் நடையையே மிகக் கொள்கிறது!
ஸூர்யாலோகவிதௌ⁴ விகாஸமதி⁴கம் யாந்தீ ஹரந்தீ தம-
ஸ்ஸந்தோ³ஹம் நமதாம் நிஜஸ்மரணதோ தோ³ஷாகரத்³வேஷிணீ ।
நிர்யாந்தீ வத³னாரவிந்த³குஹரான்னிர்தூ⁴தஜாட்³யா ந்ருணாம்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி தவ ஸ்மிதத்³யுதிமயீ சித்ரீயதே சந்த்³ரிகா ॥48॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
சாதாரண நிலவொளி சூரியன் வந்தால் மறைந்துவிடும்; ஆனால் அன்னையின் புன்னகை நிலவோ சூரியன் (சிவன்) எதிரே வரும் போது பேரொளியோடு மலர்கிறது! நிலவு இரவில் இருளைப் போக்கும், ஆனால் அன்னை புன்னகையோ தன்னை நினைத்த மாத்திரத்திலேயே மக்களின் அக இருளைப் போக்குகிறது. நிலவு தோஷாகரன் (சந்திரன்), இதுவோ குற்றங்களை வெறுப்பது. எனவே அன்னையின் புன்னகை நிலவு ஓர் ஆச்சரிய நிலவு எனப் போற்றுகிறார்.
பொருள்
ஸ்ரீ காமாக்ஷி! உனது திருமுகத் தாமரைக் குகையிலிருந்து வெளிப்படுவதும் (வத³ன-அரவிந்த³-குஹராத் நிர்யாந்தீ); சூரியனைக் (சிவபெருமானைக்) காணும் போது மேலும் மேலும் மலர்ச்சி அடைவதும் (ஸூர்ய-ஆலோக-விதௌ⁴ அதி⁴கம் விகாஸம் யாந்தீ); தன்னைத் தியானிக்கும் பக்தர்களின் உள்ளத்து அறியாமை இருளை அடியோடு போக்குவதும் (நிஜ-ஸ்மரணத: நமதாம் தம:-ஸந்தோ³ஹம் ஹரந்தீ); தோஷங்களை (பாவங்களை / இரவை) வெறுப்பதும் (தோ³ஷாகர-த்³வேஷிணீ); மனிதர்களின் மந்த புத்தியைப் போக்குவதுமான (ந்ருணாம் நிர்தூ⁴த-ஜாட்³யா) உனது புன்னகை ஒளியாகிய நிலவானது (தவ ஸ்மித-த்³யுதிமயீ சந்த்³ரிகா), பேரதிசயத்தை உண்டாக்குகின்றது (சித்ரீயதே)!
பதச்சேதம்
ஸூர்ய-ஆலோக-விதௌ⁴ | விகாஸம்-அதி⁴கம் | யாந்தீ | ஹரந்தீ | தம:-
ஸந்தோ³ஹம் | நமதாம் | நிஜ-ஸ்மரணத: | தோ³ஷாகர-த்³வேஷிணீ ।
நிர்யாந்தீ | வத³ன-அரவிந்த³-குஹராத்-நிர்தூ⁴த-ஜாட்³யா | ந்ருணாம்
ஶ்ரீ-காமாக்ஷி | தவ | ஸ்மித-த்³யுதிமயீ | சித்ரீயதே | சந்த்³ரிகா ॥
பதவுரை
சூரியனைக் கண்டு மலரும் நிலவொளி
ஶ்ரீ-காமாக்ஷி
ஸ்ரீ காமாக்ஷியே!
வத³ன-அரவிந்த³-குஹராத் நிர்யாந்தீ
முகத்தாமரையின் நடுவிலிருந்து வெளிப்படுவதும்
ஸூர்ய-ஆலோக-விதௌ⁴ அதி⁴கம் விகாஸம் யாந்தீ
சூரியனைக் கண்டதும் மேலும் மலர்வதும்
நிஜ-ஸ்மரணத:
தன்னை நினைத்த மாத்திரத்திலேயே
நமதாம் தம:-ஸந்தோ³ஹம் ஹரந்தீ
வணங்குபவர்களின் இருள் திரளைப் போக்குவதும்
அறியாமை நீக்கும் அற்புத நிலா
தோ³ஷாகர-த்³வேஷிணீ
குற்றங்களை (இரவை/சந்திரனை) வெறுப்பதும்
ந்ருணாம் நிர்தூ⁴த-ஜாட்³யா
மனிதர்களின் அஞ்ஞான மந்த நிலையை நீக்குவதுமான
தவ ஸ்மித-த்³யுதிமயீ சந்த்³ரிகா
உனது புன்னகை ஒளிமயமான சந்திரிகை
சித்ரீயதே
பெரும் விந்தையாகத் திகழ்கிறது
குண்டீ²குர்யுரமீ குபோ³த⁴க⁴டனாமஸ்மன்மனோமாதி²னீம்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி ஶிவங்கராஸ்தவ ஶிவே ஶ்ரீமந்த³ஹாஸாங்குரா: ।
யே தன்வந்தி நிரந்தரம் தருணிமஸ்தம்பே³ரமக்³ராமணீ-
கும்ப⁴த்³வந்த்³வவிட³ம்பி³னி ஸ்தனதடே முக்தாகுதா²ட³ம்ப³ரம் ॥49॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் இளமை ததும்பும் திருமுலைகள் பட்டத்து யானையின் மத்தகங்களைப் போல மிளிர்கின்றன. அதன்மீது பரவும் புன்னகை ஒளிகள், யானையின் மீது போர்த்தப்பட்ட முத்துக்களால் ஆன அலங்காரத் துணி (முக்தாகுதம்) போலப் பொலிகின்றன. அந்த மங்களகரமான புன்னகை அரும்புகள், நம் உள்ளத்தைக் கலக்கும் தீய எண்ணங்களை முறியடிக்க வேண்டும் என்று வேண்டுகிறார்.
பொருள்
மங்கள நாயகியே! ஸ்ரீ காமாக்ஷி (ஶிவே! ஶ்ரீகாமாக்ஷி)! பருவம் பெற்ற அழகிய பட்டத்து யானையின் மத்தகங்களை ஒத்திருக்கும் உனது திருமார்வுக் கும்பங்களின் மீது (தருணிம-ஸ்தம்பே³ரம-க்³ராமணீ-கும்ப⁴-த்³வந்த்³வ-விட³ம்பி³னி ஸ்தனதடே), முத்துக்களால் இழைக்கப்பட்ட அழகிய அலங்கார ஆடை போன்ற கம்பீரப் பொலிவை எப்போதும் பரப்புகின்றவையும் (நிரந்தரம் முக்தா-குதா²-ஆட³ம்ப³ரம் தன்வந்தி யே); எப்போதும் மங்களங்களை அள்ளித் தருபவையுமான (ஶிவங்கரா:) உனது அழகான புன்னகை முளைகள் (தவ அமீ ஶ்ரீ-மந்த³ஹாஸ-அங்குரா:), எங்களது மனதை அலைக்கழிக்கும் தீய எண்ணங்களின் கூட்டத்தை ஒன்றுமில்லாமல் மழுங்கடிக்கச் செய்யட்டும் (அஸ்மத்-மன:-மாதி²னீம் குபோ³த⁴-க⁴டனாம் குண்டீ²குர்யு:)!
பதச்சேதம்
குண்டீ²குர்யு:-அமீ | குபோ³த⁴-க⁴டனாம்-அஸ்மத்-மன:-மாதி²னீம்
ஶ்ரீ-காமாக்ஷி | ஶிவங்கரா:-தவ | ஶிவே | ஶ்ரீ-மந்த³ஹாஸ-அங்குரா: ।
யே | தன்வந்தி | நிரந்தரம் | தருணிம-ஸ்தம்பே³ரம-க்³ராமணீ-
கும்ப⁴-த்³வந்த்³வ-விட³ம்பி³னி | ஸ்தனதடே | முக்தா-குதா²-ஆட³ம்ப³ரம் ॥
பதவுரை
யானை மத்தகமும் முத்து மாலையும்
ஶிவே ஶ்ரீ-காமாக்ஷி
மங்கள ரூபிணியான ஸ்ரீ காமாக்ஷியே!
தருணிம-ஸ்தம்பே³ரம-க்³ராமணீ
இளமை கொண்ட பட்டத்து யானையின்
கும்ப⁴-த்³வந்த்³வ-விட³ம்பி³னி ஸ்தனதடே
மத்தக இணைகளை ஒத்த ஸ்தனங்களின் மேல்
முக்தா-குதா²-ஆட³ம்ப³ரம் நிரந்தரம் தன்வந்தி
முத்துக்களாலான சேணத்தின் அழகை எப்போதும் பரப்புகின்றனவோ
தீயறிவை மழுங்கடிக்கும் மங்களப் புன்னகை
தவ அமீ ஶிவங்கரா:
உன்னுடைய மங்களம் செய்கின்ற இந்த
ஶ்ரீ-மந்த³ஹாஸ-அங்குரா:
அழகிய புன்னகை முளைகள்
அஸ்மத்-மன:-மாதி²னீம்
நமது மனதைக் கலக்குகின்ற
குபோ³த⁴-க⁴டனாம்
துர்புத்திகளின் சேர்க்கையை
குண்டீ²குர்யு:
கூர்மையிழந்து மழுங்கிப் போகச் செய்யட்டும்
ப்ரேங்க²ந்த: ஶரத³ம்பு³தா³ இவ ஶனை: ப்ரேமானிலை: ப்ரேரிதா
மஜ்ஜந்தோ மந்த³னாரிகண்ட²ஸுஷமாஸிந்தௌ⁴ முஹுர்மந்த²ரம் ।
ஶ்ரீகாமாக்ஷி தவ ஸ்மிதாம்ஶுனிகரா: ஶ்யாமாயமானஶ்ரியோ
நீலாம்போ⁴த⁴ரனைபுணீம் தத இதோ நிர்னித்³ரயந்த்யஞ்ஜஸா ॥50॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் வெண்ணிறப் புன்னகைக் கதிர்கள் அன்பெனும் தென்றல் காற்றால் அசைக்கப்பட்டு, எதிரே நிற்கும் காமதகனனான சிவனின் நீலகண்டத்து அழகுக் கடலில் மெல்ல மூழ்கி எழுகின்றன. அப்போது அந்த நீல நிறம் தொற்றிக்கொள்ளவே, வெண்மேகங்கள் போலிருந்த புன்னகைக் கதிர்கள், மழை பொழியும் நீலக் காளமேகங்களாக உருமாறி எங்கும் கருணை மழையைப் பொழிகின்றன என்று சொல்லி இப்பாடலை நிறைவு செய்கிறார்.
பொருள்
ஸ்ரீ காமாக்ஷி! அன்பாகிய தென்றல் காற்றினால் மெல்ல மெல்லத் தூண்டப்பட்டு (ப்ரேம-அனிலை: ஶனை: ப்ரேரிதா:), காற்றில் அசைந்தாடும் சரத்கால வெண்மேகங்களைப் போலப் பரவிச் செல்பவையும் (ப்ரேங்க²ந்த: ஶரத்³-அம்பு³தா³: இவ); மன்மதனை எரித்த சிவபெருமானுடைய திருக்கழுத்தின் நீல நிறப் பேரழகுக் கடலிலே மீண்டும் மீண்டும் மெதுவாக மூழ்கி எழுபவையுமான (மத³னாரி-கண்ட²-ஸுஷமா-ஸிந்தௌ⁴ முஹு: மந்த²ரம் மஜ்ஜந்த:) உனது புன்னகை ஒளிக்கதிர்களின் கூட்டங்கள் (தவ ஸ்மித-அம்ஶு-னிகரா:), அந்த நீல ஒளியைப் பெற்றுச் சியாமள வர்ணமாக மாறி (ஶ்யாமாயமான-ஶ்ரிய:), மழை பொழியும் கருமேகங்களின் சாமர்த்தியத்தை இங்கும் அங்குமாக எங்கும் உடனே விழிப்படையச் செய்கின்றன (தத இத: அஞ்ஜஸா நீல-அம்போ⁴த⁴ர-னைபுணீம் நிர்னித்³ரயந்தி)!
பதச்சேதம்
ப்ரேங்க²ந்த: | ஶரத்³-அம்பு³தா³: | இவ | ஶனை: | ப்ரேம-அனிலை: | ப்ரேரிதா:
மஜ்ஜந்த: | மத³னாரி-கண்ட²-ஸுஷமா-ஸிந்தௌ⁴ | முஹு:-மந்த²ரம் ।
ஶ்ரீ-காமாக்ஷி | தவ | ஸ்மித-அம்ஶு-னிகரா: | ஶ்யாமாயமான-ஶ்ரிய:
நீல-அம்போ⁴த⁴ர-னைபுணீம் | தத: | இத: | நிர்னித்³ரயந்தி-அஞ்ஜஸா ॥
பதவுரை
காதல் காற்றில் அசையும் வெண்மேகம்
ஶ்ரீ-காமாக்ஷி
ஸ்ரீ காமாக்ஷி அன்னையே!
ப்ரேம-அனிலை: ஶனை: ப்ரேரிதா:
அன்பு என்னும் காற்றினால் மெதுவாக உந்தப்பட்டு
ப்ரேங்க²ந்த: ஶரத்³-அம்பு³தா³: இவ
வானில் மிதக்கும் சரத்கால மேகங்களைப் போல
மத³னாரி-கண்ட²-ஸுஷமா-ஸிந்தௌ⁴
காமனின் எதிரியான ஈசனின் நீலக் கழுத்தழகுப் பெருங்கடலில்
முஹு: மந்த²ரம் மஜ்ஜந்த:
மீண்டும் மீண்டும் மெல்ல மூழ்கி எழுவனவாய்
கருமேகமாய் மாறும் கருணை மழை
தவ ஸ்மித-அம்ஶு-னிகரா:
உனது புன்னகைக் கதிர்களின் கூட்டங்கள்
ஶ்யாமாயமான-ஶ்ரிய:
கார்மேகத்தின் அழகைப் பெற்றவையாகி
நீல-அம்போ⁴த⁴ர-னைபுணீம்
மழை பொழியும் நீல மேகங்களின் ஆற்றலை
அஞ்ஜஸா நிர்னித்³ரயந்தி
விரைவாக வெளிப்படுத்தித் துலங்கச் செய்கின்றன!
வ்யாபாரம் சதுரானனைகவிஹ்ருதௌ வ்யாகுர்வதீ குர்வதீ
ருத்³ராக்ஷக்³ரஹணம் மஹேஶி ஸததம் வாகூ³ர்மிகல்லோலிதா ।
உத்பு²ல்லம் த⁴வலாரவிந்த³மத⁴ரீக்ருத்ய ஸ்பு²ரந்தீ ஸதா³
ஶ்ரீகாமாக்ஷி ஸரஸ்வதீ விஜயதே த்வன்மந்த³ஹாஸப்ரபா⁴ ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னை காமாக்ஷியின் திருமுகத்தில் தவழும் புன்னகைப் பேரொளியைக் கலைமகளாகவே உருவகித்து ரசிக்கிறார் மூககவி. நான்முகனின் நாவில் விளையாடும் சரஸ்வதியைப் போலன்றி, இப்பூரணப் புன்னகை சிவபெருமானின் முகங்களில் நிலைத்து, உருத்திராக்க மணிமாலையைத் தாங்கி, ஞானவாக்கின் அலைகளை எழுப்பி, வெண்தாமரையின் அழகையும் புறந்தள்ளி ஒப்பற்ற மெய்யான சரஸ்வதியாக வெற்றிநடை போடுவதை வியந்து பாடுகிறார்.
பொருள்
மஹேஸ்வரியே! (மஹேஶி); ஸ்ரீ காமாக்ஷி தேவியே! (ஶ்ரீகாமாக்ஷி); உன்னுடைய புன்னகை நிலவின் பேரொளியானது (த்வன்-மந்த³ஹாஸ-ப்ரபா⁴); பரமேஸ்வரனுடைய முகங்களில் சஞ்சரிக்கும் தொழிலை விவரிப்பதாகவும் (சதுரானன-ஏக-விஹ்ருதௌ வ்யாபாரம் வ்யாகுர்வதீ); உருத்திராக்க மாலையைத் தன் வசம் ஏற்பதாகவும் (ருத்³ராக்ஷ-க்³ரஹணம் குர்வதீ); எப்போதும் வாக்கு அலைகளின் பிரவாகத்தை உருவாக்குவதாகவும் (ஸததம் வாகூ³ர்மி-கல்லோலிதா); மலர்ந்த வெண்தாமரை மலரையும் தன் அழகால் தாழ்த்துவதாகவும் (உத்பு²ல்லம் த⁴வல-அரவிந்த³ம் அத⁴ரீக்ருத்ய); எப்போதும் விளங்குவதாகவும் (ஸதா³ ஸ்பு²ரந்தீ); சாட்சாத் கலைவாணியாகவே விளங்கி வெற்றி கொள்கிறது (ஸரஸ்வதீ விஜயதே)!
பதச்சேதம்
வ்யாபாரம் | சதுரானன-ஏக-விஹ்ருதௌ | வ்யாகுர்வதீ | குர்வதீ
ருத்³ராக்ஷ-க்³ரஹணம் | மஹேஶி | ஸததம் | வாகூ³ர்மி-கல்லோலிதா
உத்பு²ல்லம் | த⁴வல-அரவிந்த³ம் | அத⁴ரீக்ருத்ய | ஸ்பு²ரந்தீ | ஸதா³
ஶ்ரீகாமாக்ஷி | ஸரஸ்வதீ | விஜயதே | த்வத்-மந்த³ஹாஸ-ப்ரபா⁴ ॥
பதவுரை
முகங்களில் தவழும் மாண்பு
மஹேஶி
மகேஸ்வரனுடைய நாயகியே!
சதுரானன-ஏக-விஹ்ருதௌ
(சிவனின்) முகங்களில் விளையாடும் விளையாட்டில்
வ்யாபாரம் வ்யாகுர்வதீ
தொழில்களை மேற்கொண்டு விவரிப்பவளும்
உருத்திராக்க ஏற்பும் வாக்கு அலைகளும்
ருத்³ராக்ஷ-க்³ரஹணம் குர்வதீ
ருத்ரனின் கண்களைக் கவர்ந்து (அல்லது ருத்ராட்ச மாலையைத் தரித்து)
வாகூ³ர்மி-கல்லோலிதா
சொல்லலைகளின் கம்பீர வெள்ளமாய் அலைபவளும்
வெண்தாமரையை மிஞ்சிய வெண்மை
உத்பு²ல்லம் த⁴வல-அரவிந்த³ம்
நன்றாக மலர்ந்த வெண்டாமரையை
அத⁴ரீக்ருத்ய
தன் பிரகாசத்தால் கீழ்ப்படுத்தி
ஸதா³ ஸ்பு²ரந்தீ
எப்போதும் பிரகாசித்துக் கொண்டிருப்பவளுமான
புன்னகைக் கலைவாணியின் வெற்றி
ஶ்ரீகாமாக்ஷி
அன்னை காமாக்ஷியே!
த்வத்-மந்த³ஹாஸ-ப்ரபா⁴
உனது மந்தகாசப் பேரொளியானது
விஜயதே
வெற்றி பொருந்தித் திகழ்கிறது
கர்பூரத்³யுதிதஸ்கரேண மஹஸா கல்மாஷயத்யானனம்
ஶ்ரீகாஞ்சீபுரனாயிகே பதிரிவ ஶ்ரீமந்த³ஹாஸோபி தே ।
ஆலிங்க³த்யதிபீவராம் ஸ்தனதடீம் பி³ம்பா³த⁴ரம் சும்ப³தி
ப்ரௌட⁴ம் ராக³ப⁴ரம் வ்யனக்தி மனஸோ தை⁴ர்யம் து⁴னீதேதராம் ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
காமாக்ஷியின் புன்னகையை அவளது அன்புக் கணவனாகவே (பரமேஸ்வரனாகவே) பாவிக்கிறார் கவிஞர். கற்பூர ஒளியைத் திருடும் வெண்மையால் முகத்தின் அழகை மாற்றுவதும், மார்பகங்களை ஆலிங்கனம் செய்வதும், கொவ்வைச் செவ்விதழை முத்தமிடுவதும், உள்ளத்து ஆசையை வெளிப்படுத்தி மன உறுதியைக் குலைப்பதுமாக ஒரு தலைவன் செய்யும் அனைத்து சேஷ்டைகளையும் அன்னைக்கு அவளது புன்னகையே செய்கிறது என்ற நயமான கற்பனை இது.
பொருள்
ஸ்ரீகாஞ்சிபுர நாயகியே! (ஶ்ரீகாஞ்சீபுர-னாயிகே); உன்னுடைய மங்களகரமான புன்னகையும் கூட (ஶ்ரீ-மந்த³ஹாஸ: அபி தே); கணவனைப் போலவே (பதி: இவ); கற்பூரத்தின் வெண்ணொளியைத் திருடுகின்ற தன் பிரகாசத்தினால் (கர்பூர-த்³யுதி-தஸ்கரேண மஹஸா); உனது முகத்தை அழகுபடுத்துகிறது (ஆனனம் கல்மாஷயதி); மிகவும் பருத்த உனது மார்பகப் பகுதியைத் தழுவுகிறது (அதி-பீவராம் ஸ்தன-தடீம் ஆலிங்க³தி); கொவ்வைப்பழம் போன்ற உதட்டை முத்தமிடுகிறது (பி³ம்பா³த⁴ரம் சும்ப³தி); தீவிரமான அன்பின் பெருக்கை வெளிப்படுத்துகிறது (ப்ரௌட⁴ம் ராக³-ப⁴ரம் வ்யனக்தி); உள்ளத்தின் உறுதிப்பாட்டை மிகவும் கலைத்துப் போடுகிறது (மனஸ: தை⁴ர்யம் து⁴னீதே இதராம்)!
பதச்சேதம்
கர்பூர-த்³யுதி-தஸ்கரேண | மஹஸா | கல்மாஷயதி | ஆனனம்
ஶ்ரீகாஞ்சீபுர-னாயிகே | பதி: | இவ | ஶ்ரீ-மந்த³ஹாஸ: | அபி | தே
ஆலிங்க³தி | அதி-பீவராம் | ஸ்தன-தடீம் | பி³ம்பா³த⁴ரம் | சும்ப³தி
ப்ரௌட⁴ம் | ராக³-ப⁴ரம் | வ்யனக்தி | மனஸ: | தை⁴ர்யம் | து⁴னீதே | இதராம் ॥
பதவுரை
கற்பூர ஒளியால் முகத்தை அலங்கரித்தல்
ஶ்ரீகாஞ்சீபுர-னாயிகே
காஞ்சிபுரத்தின் தலைவியே!
கர்பூர-த்³யுதி-தஸ்கரேண மஹஸா
கற்பூரத்தின் ஒளியைத் திருடும் வெண்ணொளியால்
ஆனனம் கல்மாஷயதி
திருமுகத்தை பளபளப்பாய் அழகுபடுத்துகிறது
தலைவனைப் போல தழுவுதலும் முத்தமிடுதலும்
தே ஶ்ரீ-மந்த³ஹாஸ: அபி
உனது மங்கலப் புன்னகையும் கூட
அதி-பீவராம் ஸ்தன-தடீம் ஆலிங்க³தி
பருத்த மார்பகங்களின் மேட்டைத் தழுவுகிறது
பி³ம்பா³த⁴ரம் சும்ப³தி
கொவ்வை போன்ற சிவந்த இதழ்களை முத்தமிடுகிறது
அன்பை வெளிப்படுத்தி உள்ளத்தைக் கரைத்தல்
ப்ரௌட⁴ம் ராக³-ப⁴ரம் வ்யனக்தி
முதிர்ந்த பிரேமத்தின் வெளிப்பாட்டைக் காட்டுகிறது
மனஸ: தை⁴ர்யம்
சிவனின் (அல்லது உன்) மனோ தைரியத்தை
இதராம் து⁴னீதே
மிக அதிகமாகவே கலங்கடிக்கிறது
வைஶத்³யேன ச விஶ்வதாபஹரணக்ரீடா³படீயஸ்தயா
பாண்டி³த்யேன பசேலிமேன ஜக³தாம் நேத்ரோத்ஸவோத்பாதே³ன ।
காமாக்ஷி ஸ்மிதகந்த³லைஸ்தவ துலாமாரோடு⁴முத்³யோகி³னீ
ஜ்யோத்ஸ்னாஸௌ ஜலராஶிபோஷணதயா தூ³ஷ்யாம் ப்ரபன்னா த³ஶாம் ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
நிலவொளியும் அன்னையின் புன்னகையும் வெண்மையானவைதான். நிலவொளி காமாக்ஷியின் புன்னகைக்கு ஒப்பாக முயல்கிறது. ஆனால் நிலவோ உப்புக் கடலை மட்டுமே பொங்கச் செய்கிறது (ஜலராசி போஷணம்); அன்னையின் புன்னகையோ உலகத்தின் அனைத்துத் துன்பங்களையும் தீர்த்து கண்களுக்குப் பெருவிருந்து அளிக்கிறது. எனவே நிலவொளி அன்னையின் புன்னகைக்கு இணையாக முடியாமல் இழிந்த நிலையை அடைந்துவிட்டது என்று நிலவின் போதாமையைக் காட்டுகிறார்.
பொருள்
காமாக்ஷி தாயே! (காமாக்ஷி); உனது புன்னகை அரும்புகளுக்கு (தவ ஸ்மித-கந்த³லை:); தன்னுடைய தூய்மையான வெண்மையினாலும் (வைஶத்³யேன ச); உலகத்தின் வெப்பத்தைத் தணிக்கும் விளையாட்டுத் திறனாலும் (விஶ்வ-தாப-ஹரண-க்ரீடா³-படீயஸ்தயா); முதிர்ந்த தேர்ச்சியினாலும் (பசேலிமேன பாண்டி³த்யேன); அனைத்து உலகங்களின் கண்களுக்கும் பெருவிழா போன்ற இன்பத்தை விளைவிப்பதாலும் (ஜக³தாம் நேத்ரோத்ஸவ-உத்பாதே³ன); ஒப்பாகத் தன்னை உயர்த்திக்கொள்ள முயன்ற (துலாம் ஆரோடு⁴ம் உத்³யோகி³னீ); இந்த நிலவொளியானது (அஸௌ ஜ்யோத்ஸ்னா); உப்புக் கடலை வளர்க்கும் தன்மையினால் (ஜல-ராஶி-போஷணதயா); பழிப்பிற்குரிய நிலையை அடைந்துவிட்டது (தூ³ஷ்யாம் த³ஶாம் ப்ரபன்னா)!
பதச்சேதம்
வைஶத்³யேன | ச | விஶ்வ-தாப-ஹரண-க்ரீடா³-படீயஸ்தயா
பாண்டி³த்யேன | பசேலிமேன | ஜக³தாம் | நேத்ர-உத்ஸவ-உத்பாதே³ன
காமாக்ஷி | ஸ்மித-கந்த³லை: | தவ | துலாம் | ஆரோடு⁴ம் | உத்³யோகி³னீ
ஜ்யோத்ஸ்னா | அஸௌ | ஜல-ராஶி-போஷணதயா | தூ³ஷ்யாம் | ப்ரபன்னா | த³ஶாம் ॥
பதவுரை
வெண்மையும் உலகத் துயர் தீர்க்கும் திறனும்
வைஶத்³யேன ச
தனது வெண்மைத் தூய்மையாலும்
விஶ்வ-தாப-ஹரண-க்ரீடா³-படீயஸ்தயா
உலகத்தின் தாபங்களைப் போக்கும் திருவிளையாடல் சாமர்த்தியத்தாலும்
பசேலிமேன பாண்டி³த்யேன
பக்குவமடைந்த ஞான மேன்மையினாலும்
கண்களுக்குப் பெருவிருந்தும் சமநிலைக்கான முயற்சியும்
ஜக³தாம் நேத்ர-உத்ஸவ-உத்பாதே³ன
உலக மக்களின் கண்களுக்குப் பெருவிருந்தை அளிப்பதிலும்
தவ ஸ்மித-கந்த³லை:
உனது புன்னகைக் குருத்துகளுக்கு
துலாம் ஆரோடு⁴ம் உத்³யோகி³னீ
சமமாகத் தராசில் ஏறி நிற்க முயற்சிக்கும்
நிலவொளி அடைந்த குறைபாடு
அஸௌ ஜ்யோத்ஸ்னா
இந்த சந்திரிகையானது (நிலவொளி)
ஜல-ராஶி-போஷணதயா
(பயனற்ற உப்புக்) கடலை வளர்ப்பதனால்
தூ³ஷ்யாம் த³ஶாம் ப்ரபன்னா
குற்றமுள்ள தாழ்ந்த நிலையை அடைந்துவிட்டது
லாவண்யாம்பு³ஜினீம்ருணாலவலயை: ஶ்ருங்கா³ரக³ந்த⁴த்³விப-
க்³ராமண்ய: ஶ்ருதிசாமரைஸ்தருணிமஸ்வாராஜ்யதேஜோங்குரை: ।
ஆனந்தா³ம்ருதஸிந்து⁴வீசிப்ருஷதைராஸ்யாப்³ஜஹம்ஸைஸ்தவ
ஶ்ரீகாமாக்ஷி மதா²ன மந்த³ஹஸிதைர்மத்கம் மன:கல்மஷம் ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் மெல்லிய புன்னகையை லாவண்யம் எனும் பொய்கையின் தாமரைத்தண்டு வளையங்களாகவும், சிருங்கார மதம் கொண்ட யானையின் செவிச்சாமரங்களாகவும், இளமைப் பேரரசின் ஜோதித் தளிர்களாகவும், பேரின்ப அமுதக் கடலின் திவலைகளாகவும், முகத்தாமரையில் விளையாடும் அன்னப்பறவைகளாகவும் உருவகிக்கும் கவிஞர், அந்தப் புனிதப் புன்னகைக் கதிர்கள் தன் மனதிலுள்ள பாவக் கறைகளைக் கடைந்து அழிக்க வேண்டும் என்று வேண்டுகிறார்.
பொருள்
ஸ்ரீகாமாக்ஷி அன்னையே! (ஶ்ரீகாமாக்ஷி); உனது திருமுகத் தாமரையின் அன்னப்பறவைகள் போன்றவையும் (தவ ஆஸ்ய-அப்³ஜ-ஹம்ஸை:); அழகெனும் தாமரைப் பொய்கையின் தாமரைத்தண்டு வளையங்கள் போன்றவையும் (லாவண்ய-அம்பு³ஜினீ-ம்ருணால-வலயை:); சிருங்காரமெனும் மதயானையின் காதுகளாகிய சாமரங்கள் போன்றவையும் (ஶ்ருங்கா³ர-க³ந்த⁴-த்³விப-க்³ராமண்ய: ஶ்ருதி-சாமரை:); இளமை எனும் பேரரசின் ஒளித் தளிர்கள் போன்றவையும் (தருணிம-ஸ்வாராஜ்ய-தேஜ:அங்குரை:); ஆனந்த அமிர்த சமுத்திரத்தின் அலைத் துளிகள் போன்றவையுமான (ஆனந்த³-அம்ருத-ஸிந்து⁴-வீசி-ப்ருஷதை:); உனது மென் புன்னகைகளால் (மந்த³-ஹஸிதை:); என்னுடைய மன அழுக்குகளைக் கடைந்து அழிப்பாயாக (மத்கம் மன:-கல்மஷம் மதா²ன)!
பதச்சேதம்
லாவண்ய-அம்பு³ஜினீ-ம்ருணால-வலயை: | ஶ்ருங்கா³ர-க³ந்த⁴-த்³விப-
க்³ராமண்ய: | ஶ்ருதி-சாமரை: | தருணிம-ஸ்வாராஜ்ய-தேஜ:-அங்குரை:
ஆனந்த³-அம்ருத-ஸிந்து⁴-வீசி-ப்ருஷதை: | ஆஸ்ய-அப்³ஜ-ஹம்ஸை: | தவ
ஶ்ரீகாமாக்ஷி | மதா²ன | மந்த³-ஹஸிதை: | மத்கம் | மன:-கல்மஷம் ॥
பதவுரை
அழகுப் பொய்கையும் மன்மத யானையும்
லாவண்ய-அம்பு³ஜினீ-ம்ருணால-வலயை:
அழகு எனும் தாமரைத் தடாகத்தின் வெண்தாமரைத் தண்டு வளையங்களாகவும்
ஶ்ருங்கா³ர-க³ந்த⁴-த்³விப-க்³ராமண்ய:
சிருங்கார ரசமுள்ள சிறந்த மதயானையின்
ஶ்ருதி-சாமரை:
செவிகளாகிய சாமரங்களாகவும்
இளமையின் ஒளியும் பேரின்பத் துளிகளும்
தருணிம-ஸ்வாராஜ்ய-தேஜ:-அங்குரை:
இளமை சாம்ராஜ்யத்தின் தேஜஸ் தளிர்களாகவும்
ஆனந்த³-அம்ருத-ஸிந்து⁴-வீசி-ப்ருஷதை:
பேரின்ப அமிர்தக் கடலின் அலைகளிலிருந்து எழும் திவலைகளாகவும்
முகத்தாமரை அன்னங்களும் மனத்தூய்மை வேண்டலும்
தவ ஆஸ்ய-அப்³ஜ-ஹம்ஸை:
உனது முகத்தாமரையில் உலவும் அன்னப் பறவைகளான
மந்த³-ஹஸிதை:
புன்னகைக் கீற்றுகளால்
மத்கம் மன:-கல்மஷம்
என்னுடைய மனதினுடைய பாவக் கறைகளை
உத்துங்க³ஸ்தனமண்ட³லீபரிசலன்மாணிக்யஹாரச்ச²டா-
சஞ்சச்சோ²ணிமபுஞ்ஜமத்⁴யஸரணிம் மாத: பரிஷ்குர்வதீ ।
யா வைத³க்³த்⁴யமுபைதி ஶங்கரஜடாகாந்தாரவாடீபத-
த்ஸ்வர்வாபீபயஸ: ஸ்மிதத்³யுதிரஸௌ காமாக்ஷி தே மஞ்ஜுலா ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
காமாக்ஷியின் மார்பில் ஆடும் மாணிக்க மாலையின் செந்நிறக் கதிர்களுக்கு இடையே அவளது வெண்மையான புன்னகை ஒளி பாய்ந்து மிளிர்கிறது. இதனைச் சிவபெருமானின் சிவந்த சடைக்காடுகளுக்கு நடுவே இறங்கிப் பாயும் வெண்ணிற ஆகாச கங்கையின் அழகோடு ஒப்பிட்டு, புன்னகையின் சௌந்தரியத்தில் மெய்ம்மறக்கிறார் மூககவி.
பொருள்
அன்னையே காமாக்ஷி! (மாத: காமாக்ஷி); உன்னுடைய உயர்ந்த மார்பகங்களின் மீது அசைகின்ற (உத்துங்க³-ஸ்தன-மண்ட³லீ-பரிசலன்); மாணிக்க மாலைகளின் பிரகாசத்தால் (மாணிக்ய-ஹார-ச்ச²டா); வீசப்படும் சிவப்பொளிக் கூட்டத்தின் நடுவழியை அழகுபடுத்திக் கொண்டு (சஞ்சத்-ஶோணிம-புஞ்ஜ-மத்⁴ய-ஸரணிம் பரிஷ்குர்வதீ); விளங்கும் உன்னுடைய இந்த அழகிய புன்னகை ஒளியானது (யா அஸௌ தே மஞ்ஜுலா ஸ்மித-த்³யுதி:); சங்கரனின் சடையாகிய அடர்ந்த காட்டில் இறங்கிப் பாயும் (ஶங்கர-ஜடா-காந்தார-வாடீ-பதத்); தேவலோகக் கங்கையின் நீருக்கு நிகரான (ஸ்வர்வாபீ-பயஸ:); உன்னத அழகையும் நேர்த்தியையும் பெறுகிறது (வைத³க்³த்⁴யம் உபைதி)!
பதச்சேதம்
உத்துங்க³-ஸ்தன-மண்ட³லீ-பரிசலன்-மாணிக்ய-ஹார-ச்ச²டா-
சஞ்சத்-ஶோணிம-புஞ்ஜ-மத்⁴ய-ஸரணிம் | மாத: | பரிஷ்குர்வதீ
யா | வைத³க்³த்⁴யம் | உபைதி | ஶங்கர-ஜடா-காந்தார-வாடீ-பதத்-
ஸ்வர்வாபீ-பயஸ: | ஸ்மித-த்³யுதி: | அஸௌ | காமாக்ஷி | தே | மஞ்ஜுலா ॥
பதவுரை
மாணிக்க மாலையின் செவ்வொளிப் பாதை
உத்துங்க³-ஸ்தன-மண்ட³லீ-பரிசலன்
உயர்ந்த மார்பகங்களில் அசைகின்ற
மாணிக்ய-ஹார-ச்ச²டா
மாணிக்க ரத்தின மாலைகளின் ஒளிக் கூட்டத்தினால்
சஞ்சத்-ஶோணிம-புஞ்ஜ-மத்⁴ய-ஸரணிம்
பிரகாசிக்கும் செந்நிறப் பரப்பின் நடுவழியை
பரிஷ்குர்வதீ
மேலும் அலங்கரித்துக் கொண்டு
சிவனின் சடையில் பாயும் கங்கையின் அழகு
மாத: காமாக்ஷி
தாயே காமாக்ஷி!
ஶங்கர-ஜடா-காந்தார-வாடீ-பதத்
சங்கரனின் சடைக்காட்டுப் பிரதேசத்தில் விழுகின்ற
ஸ்வர்வாபீ-பயஸ:
தேவநதியாகிய கங்கையின் தீர்த்தத்திற்கு இணையான
யா அஸௌ தே மஞ்ஜுலா ஸ்மித-த்³யுதி:
உன்னுடைய எந்த இந்த அழகான புன்னகை ஒளி உள்ளதோ, அது
வைத³க்³த்⁴யம் உபைதி
ஒப்பற்ற சாமர்த்தியத்தையும் அழகையும் அடைகிறது
ஸன்னாமைகஜுஷா ஜனேன ஸுலப⁴ம் ஸம்ஸூசயந்தீ ஶனை-
ருத்துங்க³ஸ்ய சிராத³னுக்³ரஹதரோருத்பத்ஸ்யமானம் ப²லம் ।
ப்ராத²ம்யேன விகஸ்வரா குஸுமவத்ப்ராக³ல்ப்⁴யமப்⁴யேயுஷீ
காமாக்ஷி ஸ்மிதசாதுரீ தவ மம க்ஷேமங்கரீ கல்பதாம் ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
காமாக்ஷியின் திருவருள் ஒரு மாபெரும் கற்பக மரம். நற்பெயரும் பணிவும் கொண்ட பக்தர்களுக்குப் பிற்காலத்தில் கிடைக்கவிருக்கும் அருள் எனும் பெரும் பழத்திற்கு முன்னதாகவே மலரும் மலராக அவளது புன்னகை திகழ்கிறது. மரம் பழுக்கும் முன் பூ பூப்பது போல, அன்னை பரிபூரண அருள் புரியப் போவதன் மங்கல அடையாளமாகத் திகழும் அவளது புன்னகை தமக்கு மங்களங்களை அளிக்க வேண்டும் என வேண்டுகிறார்.
பொருள்
காமாக்ஷி தேவியே! (காமாக்ஷி); நல்ல நாமாவளியை ஜபிக்கும் பணிவுடைய பக்தர்களுக்கு (ஸன்னாம-ஏக-ஜுஷா ஜனேன); எளிதில் கிடைக்கக்கூடியதும் (ஸுலப⁴ம்); உயர்ந்ததான உனது திருவருள் எனும் பெருமரத்திலிருந்து (உத்துங்க³ஸ்ய அனுக்³ரஹ-தரோ:); நாளடைவில் உண்டாகப்போகும் மோட்சப் பழத்தை (சிராத் உத்பத்ஸ்யமானம் ப²லம்); மெல்ல முன்னறிவிப்பது போலவும் (ஶனை: ஸம்ஸூசயந்தீ); முதலிலேயே மலர்கின்ற பூவைப் போலப் பூத்து (ப்ராத²ம்யேன குஸுமவத் விகஸ்வரா); முதிர்ச்சி அடைந்து விளங்குவதுமான (ப்ராக³ல்ப்⁴யம் அப்⁴யேயுஷீ); உன்னுடைய சாமர்த்தியம் நிறைந்த புன்னகையானது (தவ ஸ்மித-சாதுரீ); எனக்கு நன்மைகளைத் தருவதாக அமையட்டும் (மம க்ஷேமங்கரீ கல்பதாம்)!
பதச்சேதம்
ஸத்-நாம-ஏக-ஜுஷா | ஜனேன | ஸுலப⁴ம் | ஸம்ஸூசயந்தீ | ஶனை:
உத்துங்க³ஸ்ய | சிராத் | அனுக்³ரஹ-தரோ: | உத்பத்ஸ்யமானம் | ப²லம்
ப்ராத²ம்யேன | விகஸ்வரா | குஸுமவத் | ப்ராக³ல்ப்⁴யம் | அப்⁴யேயுஷீ
காமாக்ஷி | ஸ்மித-சாதுரீ | தவ | மம | க்ஷேமங்கரீ | கல்பதாம் ॥
பதவுரை
அருள் மரத்தின் வரவிருக்கும் நற்பயன்
ஸத்-நாம-ஏக-ஜுஷா ஜனேன
நல்ல திருநாமங்களை மட்டுமே போற்றும் பக்தர்களால்
ஸுலப⁴ம்
சுலபமாக அடையத்தக்கதும்
உத்துங்க³ஸ்ய அனுக்³ரஹ-தரோ:
உயர்ந்த அருட்கொடை எனும் மரத்திலிருந்து
சிராத் உத்பத்ஸ்யமானம் ப²லம்
காலப்போக்கில் விளையப்போகும் பழத்தை
மலரென மலர்ந்து காட்டும் அறிகுறி
ஶனை: ஸம்ஸூசயந்தீ
மெல்ல அறிவிப்பதாகி
ப்ராத²ம்யேன குஸுமவத் விகஸ்வரா
முதலிலேயே தோன்றும் மலரைப் போல மலர்ந்து
ப்ராக³ல்ப்⁴யம் அப்⁴யேயுஷீ
பரிபூரண பொலிவை அடைந்துள்ள
மங்களம் நல்கும் புன்னகைத் திறன்
தவ ஸ்மித-சாதுரீ
உனது புன்னகையின் சாமர்த்தியமானது
க்ஷேமங்கரீ கல்பதாம்
சகல நன்மைகளையும் மங்களங்களையும் உண்டாக்குவதாகுக
தா⁴னுஷ்காக்³ரஸரஸ்ய லோலகுடிலப்⁴ரூலேக²யா பி³ப்⁴ரதோ
லீலாலோகஶிலீமுக²ம் நவவயஸ்ஸாம்ராஜ்யலக்ஷ்மீபுஷ: ।
ஜேதும் மன்மத²மர்தி³னம் ஜனனி தே காமாக்ஷி ஹாஸ: ஸ்வயம்
வல்கு³ர்விப்⁴ரமபூ⁴ப்⁴ருதோ விதனுதே ஸேனாபதிப்ரக்ரியாம் ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
காமனை எரித்த சிவபெருமானை வெல்வதற்காக அன்னை காமாக்ஷி அழகின் போர்க்களம் புகுகிறாள். அவளது வளைந்த புருவமே வில்; கடைக்கண் பார்வைகளே அம்புகள்; வில்லேந்திய முதன்மை வீரனான மன்மதனின் படைகளுக்குத் தலைமையேற்று, காமதகனரான பரமேஸ்வரனைச் சிறைபிடிக்க அன்னையின் அழகிய புன்னகையே படைத்தளபதியாக (சேனாபதியாக) முன்னின்று போரிடுகிறது என்று வீரரசம் பொங்க வர்ணிக்கிறார்.
பொருள்
அன்னையே காமாக்ஷி! (ஜனனி காமாக்ஷி); வில்லாளிகளில் முதன்மையானவனும் (தா⁴னுஷ்க-அக்³ரஸரஸ்ய); அசைந்து வளைந்த புருவக் கொடியினால் (லோல-குடில-ப்⁴ரூ-லேக²யா); விளையாட்டுப் பார்வைகளாகிய மலரம்புகளைத் தாங்கியவனும் (லீலா-ஆலோக-ஶிலீமுக²ம் பி³ப்⁴ரத:); இளமைப் பேரரசின் செல்வத்தைப் பேணுகின்றவனுமான (நவ-வயஸ்-ஸாம்ராஜ்ய-லக்ஷ்மீ-புஷ:); வில்லேந்திய மன்மதனின் நிலைக்குத் துணையாகி (விப்⁴ரம-பூ⁴ப்⁴ருத:); காமனை எரித்த பரமேஸ்வரனை வெற்றி கொள்வதற்காக (மன்மத²-மர்தி³னம் ஜேதும்); அழகிய உனது புன்னகையானது (ஸ்வயம் வல்கு³: தே ஹாஸ:); தானே ஒரு படைத்தளபதியின் பொறுப்பை ஏற்று நடத்துகிறது (ஸேனாபதி-ப்ரக்ரியாம் விதனுதே)!
பதச்சேதம்
தா⁴னுஷ்க-அக்³ரஸரஸ்ய | லோல-குடில-ப்⁴ரூ-லேக²யா | பி³ப்⁴ரத:
லீலா-ஆலோக-ஶிலீமுக²ம் | நவ-வயஸ்-ஸாம்ராஜ்ய-லக்ஷ்மீ-புஷ:
ஜேதும் | மன்மத²-மர்தி³னம் | ஜனனி | தே | காமாக்ஷி | ஹாஸ: | ஸ்வயம்
வல்கு³: | விப்⁴ரம-பூ⁴ப்⁴ருத: | விதனுதே | ஸேனாபதி-ப்ரக்ரியாம் ॥
பதவுரை
வில்லேந்திய புருவமும் பார்வை அம்புகளும்
தா⁴னுஷ்க-அக்³ரஸரஸ்ய
வில்லாளிகளுள் தலைசிறந்தவனும்
லோல-குடில-ப்⁴ரூ-லேக²யா
அசைகின்ற வில் போன்ற வளைந்த புருவங்களால்
லீலா-ஆலோக-ஶிலீமுக²ம் பி³ப்⁴ரத:
விளையாட்டுக் கடைக்கண் பார்வை எனும் பாணங்களை ஏந்தியவனும்
இளமைப் பேரரசும் காமனை வென்ற சிவனும்
நவ-வயஸ்-ஸாம்ராஜ்ய-லக்ஷ்மீ-புஷ:
புதிய இளமை சாம்ராஜ்யத்தின் அழகை வளர்ப்பவனான மன்மதனின் பொருட்டு
மன்மத²-மர்தி³னம் ஜேதும்
காமனை எரித்த முக்கண்ணனை வெற்றிகொள்வதற்காக
சேனாபதியாய் நிற்கும் புன்னகை
ஜனனி காமாக்ஷி
அன்னையே காமாக்ஷி!
விப்⁴ரம-பூ⁴ப்⁴ருத:
அழகின் அரசனுக்கு
தே ஸ்வயம் வல்கு³: ஹாஸ:
உனது மிக அழகிய புன்னகையே சுயமாக
ஸேனாபதி-ப்ரக்ரியாம் விதனுதே
படைத்தளபதியின் பராக்கிரமச் செயலைச் செய்கிறது
யன்னாகம்பத காலகூடகப³லீகாரே சுசும்பே³ ந யத்³-
க்³லான்யா சக்ஷுஷி ரூஷிதானலஶிகே² ருத்³ரஸ்ய தத்தாத்³ருஶம் ।
சேதோ யத்ப்ரஸப⁴ம் ஸ்மரஜ்வரஶிகி²ஜ்வாலேன லேலிஹ்யதே
தத்காமாக்ஷி தவ ஸ்மிதாம்ஶுகலிகாஹேலாப⁴வம் ப்ராப⁴வம் ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
ஆலகால விஷத்தை விழுங்கியபோதும் சிறிதும் நடுங்காத நெஞ்சம் சிவபெருமானுடையது. நெற்றிக்கண் தீப்பொறி பறந்த கோபத்தின்போதும் எள்ளளவும் சோர்வடையாத உறுதி கொண்டது அவருடைய மனம். அத்தகைய அசைக்க முடியாத ருத்ரனின் சித்தத்தை, காமக்கனலின் ஜூவாலையால் நக்கச் செய்து உருக வைப்பது எது? அன்னையின் புன்னகைக் கதிர்களின் விளையாட்டு மாண்பே அன்றி வேறு என்ன என்று வியக்கிறார்.
பொருள்
காமாக்ஷி தேவியே! (காமாக்ஷி); ஆலகால விஷத்தை விழுங்கிய போதும் கூட எந்த உள்ளம் நடுங்கவில்லையோ (யத் காலகூட-கப³லீகாரே ந அகம்பத); கோபக்கனல் தகிக்கும் நெற்றிக்கண் திறந்த போதும் கூட எந்த உள்ளம் சோர்வடையவில்லையோ (ரூஷித-அனல-ஶிகே² சக்ஷுஷி யத் க்³லான்யா ந சுசும்பே³); ருத்ரனுடைய அப்படிப்பட்ட வைர நெஞ்சமானது (ருத்³ரஸ்ய தத்-தாத்³ருஶம் சேத:); மன்மத ஜுரத்தின் தீக்கொழுந்துகளால் பலவந்தமாக விழுங்கப்பட்டு உருகுகிறது என்றால் (யத் ஸ்மர-ஜ்வர-ஶிகி²-ஜ்வாலேன ப்ரஸப⁴ம் லேலிஹ்யதே); அது உனது புன்னகைக் கதிர்களின் லீலையினால் விளைந்த பேராற்றல் அன்றோ (தத் தவ ஸ்மித-அம்ஶு-கலிகா-ஹேலா-ப⁴வம் ப்ராப⁴வம்)!
பதச்சேதம்
யத் | ந | அகம்பத | காலகூட-கப³லீகாரே | சுசும்பே³ | ந | யத்-
க்³லான்யா | சக்ஷுஷி | ரூஷித-அனல-ஶிகே² | ருத்³ரஸ்ய | தத்-தாத்³ருஶம்
சேத: | யத் | ப்ரஸப⁴ம் | ஸ்மர-ஜ்வர-ஶிகி²-ஜ்வாலேன | லேலிஹ்யதே
தத் | காமாக்ஷி | தவ | ஸ்மித-அம்ஶு-கலிகா-ஹேலா-ப⁴வம் | ப்ராப⁴வம் ॥
பதவுரை
விஷத்திற்கும் நெற்றிக்கண்ணுக்கும் அஞ்சாத நெஞ்சம்
காலகூட-கப³லீகாரே யத் ந அகம்பத
காலகூட விஷத்தை விழுங்கியபோது எந்த மனம் நடுங்கவில்லையோ
ரூஷித-அனல-ஶிகே² சக்ஷுஷி
கோபக்கனல் கொழுந்துவிட்ட நெற்றிக்கண் இருந்தபோதும்
யத் க்³லான்யா ந சுசும்பே³
எந்த மனம் சோர்வினால் தீண்டப்படவில்லையோ
வைர நெஞ்சை உருக்கும் காதல் ஜூவாலை
ருத்³ரஸ்ய தத்-தாத்³ருஶம் சேத:
ருத்ரனுடைய அவ்வளவு திண்ணிய நெஞ்சமானது
ஸ்மர-ஜ்வர-ஶிகி²-ஜ்வாலேன
மன்மதனின் காம ஜுரத் தீயினால்
ப்ரஸப⁴ம் லேலிஹ்யதே யத்
பலவந்தமாகப் பற்றப்பட்டு உருகுகிறதே
புன்னகைக் கதிரின் ஒப்பற்ற பெருமை
தத் தவ ஸ்மித-அம்ஶு-கலிகா
அது உனது புன்னகைக் கீற்றுகளின்
ஹேலா-ப⁴வம் ப்ராப⁴வம்
விளையாட்டினால் உருவான ஒப்பற்ற பராக்கிரமமேயாகும்
ஸம்பி⁴ன்னேவ ஸுபர்வலோகதடினீ வீசீசயைர்யாமுனை:
ஸம்மிஶ்ரேவ ஶஶாங்கதீ³ப்திலஹரீ நீலைர்மஹானீரதை³: ।
காமாக்ஷி ஸ்பு²ரிதா தவ ஸ்மிதருசி: காலாஞ்ஜனஸ்பர்தி⁴னா
காலிம்னா கசரோசிஷாம் வ்யதிகரே காஞ்சித்³த³ஶாமஶ்னுதே ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் திருமுடியின் கருமை, கருமைக்கே சவால் விடுகின்ற மை போன்றது. அவளது புன்னகையோ தூய வெண்மை. இந்த வெண் புன்னகையின் ஒளியும் கரிய கூந்தலின் ஒளியும் ஒன்றோடொன்று இணையும் அழகைக் காணும் மூககவிக்கு, வெண்ணிறக் கங்கையும் கருநீல யமுனையும் சங்கமிப்பது போலவும், நிலவொளியும் கார்மேகங்களும் ஒன்று கலப்பது போலவும் ஒரு சொல்லொணா திவ்யக் காட்சி புலப்படுகிறது.
பொருள்
காமாக்ஷி அன்னையே! (காமாக்ஷி); உனது கூந்தலின் பிரகாசமானது (கச-ரோசிஷாம்); கரிய மையையும் மிஞ்சுகின்ற காரிருள் வண்ணத்தைக் கொண்டது (காலாஞ்ஜன-ஸ்பர்தி⁴னா காலிம்னா); அதனோடு கலந்து விளங்கும் உனது புன்னகை ஒளியானது (வ்யதிகரே ஸ்பு²ரிதா தவ ஸ்மித-ருசி:); யமுனையின் அலைகளோடு கலந்த தேவலோகக் கங்கையைப் போலவும் (யாமுனை: வீசீ-சயை: ஸம்பி⁴ன்னா இவ ஸுபர்வலோக-தடினீ); கரிய பெருமேகங்களோடு ஒன்று கலந்த பூரண சந்திரனின் நிலவொளிப் பிரவாகத்தைப் போலவும் (நீலை: மஹா-னீரதை³: ஸம்மிஶ்ரா இவ ஶஶாங்க-தீ³ப்தி-லஹரீ); வர்ணிக்க முடியாத ஒரு அற்புதப் பேரழகின் நிலையை அடைகிறது (காஞ்சித் த³ஶாம் அஶ்னுதே)!
பதச்சேதம்
ஸம்பி⁴ன்னா | இவ | ஸுபர்வலோக-தடினீ | வீசீ-சயை: | யாமுனை:
ஸம்மிஶ்ரா | இவ | ஶஶாங்க-தீ³ப்தி-லஹரீ | நீலை: | மஹா-னீரதை³:
காமாக்ஷி | ஸ்பு²ரிதா | தவ | ஸ்மித-ருசி: | காலாஞ்ஜன-ஸ்பர்தி⁴னா
காலிம்னா | கச-ரோசிஷாம் | வ்யதிகரே | காஞ்சித் | த³ஶாம் | அஶ்னுதே ॥
பதவுரை
கங்கையும் யமுனையும் கலந்தது போன்ற காட்சி
ஸுபர்வலோக-தடினீ
தேவநதியான கங்கையானது
யாமுனை: வீசீ-சயை:
யமுனையின் அலைவரிசைகளுடன்
ஸம்பி⁴ன்னா இவ
ஒன்று கலந்து இணைந்தது போலவும்
நிலவொளியும் கார்மேகமும் இணைந்த தோற்றம்
நீலை: மஹா-னீரதை³:
கரிய பெருமேகங்களுடன்
ஶஶாங்க-தீ³ப்தி-லஹரீ
சந்திரனின் நிலவொளிப் பிரவாகம்
ஸம்மிஶ்ரா இவ
ஒன்றோடொன்று கலந்தது போலவும்
கூந்தலின் கருமையோடு இணைந்த புன்னகை
காலாஞ்ஜன-ஸ்பர்தி⁴னா காலிம்னா
மை வண்ணத்தோடு போட்டியிடும் கருமை கொண்ட
கச-ரோசிஷாம் வ்யதிகரே
கூந்தல் ஒளியின் சேர்க்கையினால்
காமாக்ஷி தவ ஸ்பு²ரிதா ஸ்மித-ருசி:
காமாக்ஷியே, விளங்கும் உனது புன்னகை ஒளி
காஞ்சித் த³ஶாம் அஶ்னுதே
சொல்லொணா ஒரு தெய்வீக அழகின் நிலையை எய்துகிறது
ஜானீமோ ஜக³தீ³ஶ்வரப்ரணயினி த்வன்மந்த³ஹாஸப்ரபா⁴ம்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி ஸரோஜினீமபி⁴னவாமேஷா யத: ஸர்வதா³ ।
ஆஸ்யேந்தோ³ரவலோகேன பஶுபதேரப்⁴யேதி ஸம்பு²ல்லதாம்
தந்த்³ராலுஸ்தத³பா⁴வ ஏவ தனுதே தத்³வைபரீத்யக்ரமம் ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
இயற்கையில் தாமரையானது சூரியனைக் கண்டால் மட்டுமே மலரும்; சந்திரன் உதித்தால் கூம்பிவிடும். ஆனால் ஜகதீஸ்வரனின் பிராணநாயகியான காமாக்ஷியின் புன்னகையோ ஓர் அபூர்வமான புதுமைத் தாமரை என்கிறார் கவிஞர். ஏனெனில், அது பசுபதியான சிவனின் முகச்சந்திரனைக் கண்டவுடன் மலர்கிறது; அந்தச் சந்திரன் இல்லாதபோது வாட்டமடைகிறது! இயற்கையின் விதியையே தலைகீழாக்கும் புதுமைத் தாமரை இது!
பொருள்
அகிலாண்ட நாயகனின் காதலியே! (ஜக³தீ³ஶ்வர-ப்ரணயினி); ஸ்ரீகாமாக்ஷி தேவியே! (ஶ்ரீகாமாக்ஷி); உனது மந்தகாசப் பேரொளியை (த்வன்-மந்த³ஹாஸ-ப்ரபா⁴ம்); ஓர் ஒப்பற்ற புதுமைத் தாமரைக் கொடி என்றே நாங்கள் கருதுகிறோம் (அபி⁴னவாம் ஸரோஜினீம் ஜானீம:); ஏனெனில் இது எப்போதும் (யத: ஏஷா ஸர்வதா³); பசுபதியாகிய பரமேஸ்வரனின் முகமாகிய சந்திரனைக் கண்ட உடனேயே (பஶுபதே: ஆஸ்ய-இந்தோ³: அவலோகேன); மலர்ச்சியை அடைகிறது (ஸம்பு²ல்லதாம் அப்⁴யேதி); அந்த முகச்சந்திரன் இல்லாதபோது மட்டுமே (தத்-அபா⁴வே ஏவ); வாட்டமுற்று சுருங்கித் தலைகீழ் மாற்றத்தைக் காட்டுகிறது (தந்த்³ராலு: தத்-வைபரீத்ய-க்ரமம் தனுதே)!
பதச்சேதம்
ஜானீம: | ஜக³தீ³ஶ்வர-ப்ரணயினி | த்வத்-மந்த³ஹாஸ-ப்ரபா⁴ம்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி | ஸரோஜினீம் | அபி⁴னவாம் | ஏஷா | யத: | ஸர்வதா³
ஆஸ்ய-இந்தோ³: | அவலோகேன | பஶுபதே: | அப்⁴யேதி | ஸம்பு²ல்லதாம்
தந்த்³ராலு: | தத்-அபா⁴வே | ஏவ | தனுதே | தத்-வைபரீத்ய-க்ரமம் ॥
பதவுரை
புன்னகையை புதுமைத் தாமரையென அறிதல்
ஜக³தீ³ஶ்வர-ப்ரணயினி
உலக நாயகனின் பிரியமானவளே!
ஶ்ரீகாமாக்ஷி
அன்னை காமாக்ஷியே!
த்வத்-மந்த³ஹாஸ-ப்ரபா⁴ம்
உனது மென்சிரிப்பின் ஒளியை
அபி⁴னவாம் ஸரோஜினீம் ஜானீம:
புதியதொரு தாமரைக் கொடியாகவே உணர்கிறோம்
சந்திரனைக் கண்டு மலரும் விந்தை
யத: ஏஷா ஸர்வதா³
ஏனெனில் இப்புன்னகையானது எப்போதும்
பஶுபதே: ஆஸ்ய-இந்தோ³: அவலோகேன
பரமேஸ்வரனின் திருமுகச் சந்திரனின் தரிசனத்தினால்
ஸம்பு²ல்லதாம் அப்⁴யேதி
பூரணமாய் மலர்ந்து விரிகிறது
முகச்சந்திரன் பிரியும்போது வாடுதல்
தத்-அபா⁴வே ஏவ
அச்சந்திரன் இல்லாதபோது மட்டுமே
தந்த்³ராலு:
சோம்பலுற்று / கூம்பிப் போய்
தத்-வைபரீத்ய-க்ரமம் தனுதே
அந்த இயற்கைக்கு மாறான முறையைக் காட்டுகிறது
யாந்தீ லோஹிதிமானமப்⁴ரதடினீ தா⁴துச்ச²டாகர்த³மை:
பா⁴ந்தீ பா³லக³ப⁴ஸ்திமாலிகிரணைர்மேகா⁴வலீ ஶாரதீ³ ।
பி³ம்போ³ஷ்ட²த்³யுதிபுஞ்ஜசும்ப³னகலாஶோணாயமானேன தே
காமாக்ஷி ஸ்மிதரோசிஷா ஸமத³ஶாமாரோடு⁴மாகாங்க்ஷதே ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
காமாக்ஷியின் சிவந்த கொவ்வைக்கனி உதடுகளின் ஒளி படர்வதால், அவளது வெண்மையான புன்னகையும் சிவந்த நிறம் பெற்று மிளிர்கிறது. இந்த அற்புதச் செவ்வெண் ஒளியைக் காணும் போது, தாது மணல்களால் செந்நிறம் பெற்ற ஆகாய கங்கையும், உதயமாகும் இளஞ்சூரியனின் கிரணங்கள் பட்டுப் பொன்னிறச் சிவப்பாய் மின்னும் சரத் கால மேகக் கூட்டங்களும் அன்னையின் புன்னகைக்குச் சமமாக மாற ஏங்குகின்றன என்று வர்ணிக்கிறார்.
பொருள்
காமாக்ஷி தேவியே! (காமாக்ஷி); செம்மண் தாதுக்களின் சேற்றினால் சிவந்த நிறத்தை அடைகின்ற ஆகாய கங்கையும் (தா⁴து-ச்ச²டா-கர்த³மை: லோஹிதிமானம் யாந்தீ அப்⁴ர-தடினீ); உதயகால இளஞ்சூரியனின் கதிர்களால் ஒளிவீசும் சரத் காலத்து மேகக் கூட்டமும் (பா³ல-க³ப⁴ஸ்திமாலி-கிரணை: பா⁴ந்தீ ஶாரதீ³ மேகா⁴வலீ); கொவ்வை போன்ற சிவந்த உதடுகளின் திரண்ட ஒளியைத் தழுவுவதால் (பி³ம்ப³-ஓஷ்ட²-த்³யுதி-புஞ்ஜ-சும்ப³ன-கலா); சிவந்த நிறமாய் ஒளிர்கின்ற உனது புன்னகை ஒளிக்கு (ஶோணாயமானேன தே ஸ்மித-ரோசிஷா); சமமான நிலையை அடைவதற்கு ஆசையோடு ஏங்குகின்றன (ஸம-த³ஶாம் ஆரோடு⁴ம் ஆகாங்க்ஷதே)!
பதச்சேதம்
யாந்தீ | லோஹிதிமானம் | அப்⁴ர-தடினீ | தா⁴து-ச்ச²டா-கர்த³மை:
பா⁴ந்தீ | பா³ல-க³ப⁴ஸ்திமாலி-கிரணை: | மேகா⁴வலீ | ஶாரதீ³
பி³ம்ப³-ஓஷ்ட²-த்³யுதி-புஞ்ஜ-சும்ப³ன-கலா-ஶோணாயமானேன | தே
காமாக்ஷி | ஸ்மித-ரோசிஷா | ஸம-த³ஶாம் | ஆரோடு⁴ம் | ஆகாங்க்ஷதே ॥
பதவுரை
செந்நிறம் ஏறிய கங்கையும் மேகங்களும்
தா⁴து-ச்ச²டா-கர்த³மை:
செம்மண் தாதுக்களின் குழம்பினால்
லோஹிதிமானம் யாந்தீ அப்⁴ர-தடினீ
சிவந்த நிறத்தை அடையும் தேவநதியான கங்கையும்
பா³ல-க³ப⁴ஸ்திமாலி-கிரணை: பா⁴ந்தீ
இளஞ்சூரியனின் செங்கதிர்களால் பிரகாசிக்கின்ற
ஶாரதீ³ மேகா⁴வலீ
சரத் காலத்து வெண்மேக வரிசையும்
உதட்டுச் சிவப்பால் சிவந்த புன்னகை
பி³ம்ப³-ஓஷ்ட²-த்³யுதி-புஞ்ஜ-சும்ப³ன-கலா
கொவ்வைக் கனி உதடுகளின் ஒளிக் கூட்டத்தைத் தீண்டுவதனால்
ஶோணாயமானேன தே ஸ்மித-ரோசிஷா
சிவந்த நிறமாய் மாறியுள்ள உனது புன்னகை ஒளிக்கு
ஒப்பாக நினைத்து ஏங்குதல்
காமாக்ஷி
அன்னையே காமாக்ஷி!
ஸம-த³ஶாம் ஆரோடு⁴ம்
சமமான நிலையை எட்டுவதற்கு
ஆகாங்க்ஷதே
பேராவல் கொள்கின்றன
ஶ்ரீகாமாக்ஷி முகே²ந்து³பூ⁴ஷணமித³ம் மந்த³ஸ்மிதம் தாவகம்
நேத்ரானந்த³கரம் ததா² ஹிமகரோ க³ச்சே²த்³யதா² திக்³மதாம் ।
ஶீதம் தே³வி ததா² யதா² ஹிமஜலம் ஸந்தாபமுத்³ராஸ்பத³ம்
ஶ்வேதம் கிஞ்ச ததா² யதா² மலினதாம் த⁴த்தே ச முக்தாமணி: ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
காமாக்ஷியின் புன்னகை உலகப் பொருட்களின் தன்மையையே மாற்றி விடுகிறது. அது கண்களுக்கு அளிக்கும் ஆனந்தத்தின் முன் சந்திரன் உஷ்ணமாய் அனல் கக்குவது போல் தோற்கிறது; அதன் எல்லையற்ற குளிர்ச்சியின் முன் பனிநீரும் வெப்பமாகி விடுகிறது; அதன் மாசற்ற வெண்மையின் முன் முத்தும் தன் ஒளியிழந்து கறையுடைத்தாய் மாறுகிறது என்று அதன் தனிப்பெரும் தன்மையை நயம்பட உரைக்கிறார்.
பொருள்
ஸ்ரீகாமாக்ஷி தேவியே! (ஶ்ரீகாமாக்ஷி); உனது முகமாகிய சந்திரனின் ஆபரணமாக விளங்கும் (முக²-இந்து³-பூ⁴ஷணம் இத³ம்); உன்னுடைய இந்த மென் புன்னகையானது (தாவகம் மந்த³ஸ்மிதம்); கண்களுக்கு எவ்வளவு பேரானந்தத்தை அளிக்கிறதென்றால் (நேத்ர-ஆனந்த³-கரம் ததா²); இதன் முன் சந்திரனே வெப்பமான சூரியனின் தன்மையை அடைந்து விடுகிறான் (ஹிமகர: யதா² திக்³மதாம் க³ச்சே²த்); அன்னையே! இதன் குளிர்ச்சி எத்தகையதென்றால் (தே³வி ஶீதம் ததா²); இதன் முன் பனிநீரும் வெப்பம் கொண்டதாக மாறிவிடுகிறது (ஹிம-ஜலம் யதா² ஸந்தாப-முத்³ரா-ஆஸ்பத³ம்); மேலும் இதன் வெண்மை எத்தகையதென்றால் (கிஞ்ச ஶ்வேதம் ததா²); இதன் முன் தூய முத்தும் அழுக்கடைந்த தன்மையைப் பெற்றுவிடுகிறது (முக்தா-மணி: மலினதாம் யதா² த⁴த்தே ச)!
பதச்சேதம்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி | முக²-இந்து³-பூ⁴ஷணம் | இத³ம் | மந்த³ஸ்மிதம் | தாவகம்
நேத்ர-ஆனந்த³-கரம் | ததா² | ஹிமகர: | க³ச்சே²த் | யதா² | திக்³மதாம்
ஶீதம் | தே³வி | ததா² | யதா² | ஹிம-ஜலம் | ஸந்தாப-முத்³ரா-ஆஸ்பத³ம்
ஶ்வேதம் | கிஞ்ச | ததா² | யதா² | மலினதாம் | த⁴த்தே | ச | முக்தா-மணி: ॥
பதவுரை
முகச்சந்திரனின் ஆபரணமும் நிலவின் தோல்வியும்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி
ஸ்ரீ காமாக்ஷியே!
தாவகம் முக²-இந்து³-பூ⁴ஷணம் இத³ம் மந்த³ஸ்மிதம்
உனது திருமுகச் சந்திரனின் ஆபரணமான இந்த மந்தகாசமானது
ததா² நேத்ர-ஆனந்த³-கரம்
கண்களுக்கு எந்த அளவுக்கு ஆனந்தம் தருகிறதென்றால்
யதா² ஹிமகர: திக்³மதாம் க³ச்சே²த்
சந்திரனே வெப்பத் தன்மையை அடைந்து விடுவான்
பனிநீரும் வெப்பமாகும் குளிர்ச்சி
தே³வி ததா² ஶீதம்
தேவியே! இது எந்த அளவுக்குக் குளிர்ச்சியானது என்றால்
ஸந்தாப-முத்³ரா-ஆஸ்பத³ம்
கொதிக்கும் வெப்பத்தின் இடமாகத் தோன்றிவிடும்
முத்தும் மங்கும் வெண்மை
கிஞ்ச ததா² ஶ்வேதம்
மேலும் இது எத்துணை வெண்மையானது என்றால்
யதா² முக்தா-மணி: ச
ஆபரணத்து முத்தும் கூட
மலினதாம் த⁴த்தே
அழுக்கடைந்ததாகத் தோன்றிவிடும்
த்வன்மந்த³ஸ்மிதமஞ்ஜரீம் ப்ரஸ்ருமராம் காமாக்ஷி சந்த்³ராதபம்
ஸந்த: ஸந்ததமாமனந்த்யமலதா தல்லக்ஷணம் லக்ஷ்யதே ।
அஸ்மாகம் ந து⁴னோதி தாபகமதி⁴கம் தூ⁴னோதி நாப்⁴யந்தரம்
த்⁴வாந்தம் தத்க²லு து³:கி²னோ வயமித³ம் கேனோதி நோ வித்³மஹே ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
பெரியோர்கள் அன்னையின் புன்னகையை எங்கும் பரவும் தூய நிலவொளி என்று கூறுகிறார்கள். வெளி நிலவொளி வெப்பத்தைத் தணிக்கும்; ஆனால் அன்னையின் புன்னகை நிலவோ, தம்முடைய உள்ளத்தின் அறியாமை இருளையோ உலகத் துன்ப வெப்பத்தையோ போக்கவில்லையே எனத் தன் வினையை நொந்துகொண்டு, பரிவுடன் அருள் செய்யும்படி அன்னையிடம் உரிமை கலந்த அங்கலாய்ப்போடு பாடுகிறார்.
பொருள்
காமாக்ஷி அன்னையே! (காமாக்ஷி); எங்கும் பரவி விரிகின்ற உனது புன்னகைக் கொத்தை (ப்ரஸ்ருமராம் த்வத்-மந்த³ஸ்மித-மஞ்ஜரீம்); மெய்ஞ்ஞானிகள் எப்போதும் நிலவொளி என்றே போற்றுகின்றனர் (ஸந்த: ஸந்ததம் சந்த்³ராதபம் ஆமனந்தி); தூய்மை முதலான நிலவின் இயல்புகளும் அதில் காணப்படுகின்றன (அமலதா தத்-லக்ஷணம் லக்ஷ்யதே); எனினும், அது எங்களுடைய மிகுந்த தாபத்தைப் போக்கவில்லை (அஸ்மாகம் அதி⁴கம் தாபகம் ந து⁴னோதி); எமது உள்ளத்து அறியாமை இருளையும் அகற்றவில்லை (அப்⁴யந்தரம் த்⁴வாந்தம் ந தூ⁴னோதி); அதனால் நாங்கள் பெரும் துயருடையவர்களாகவே இருக்கிறோம் (தத் வயம் து³:கி²ன: க²லு); இது எதனால் என்பதை நாங்கள் அறியமாட்டோம் (இத³ம் கேன இதி ந வித்³மஹே)!
பதச்சேதம்
த்வத்-மந்த³ஸ்மித-மஞ்ஜரீம் | ப்ரஸ்ருமராம் | காமாக்ஷி | சந்த்³ராதபம்
ஸந்த: | ஸந்ததம் | ஆமனந்தி | அமலதா | தத்-லக்ஷணம் | லக்ஷ்யதே
அஸ்மாகம் | ந | து⁴னோதி | தாபகம் | அதி⁴கம் | தூ⁴னோதி | ந | அப்⁴யந்தரம்
த்⁴வாந்தம் | தத் | க²லு | து³:கி²ன: | வயம் | இத³ம் | கேன | இதி | நோ | வித்³மஹே ॥
பதவுரை
நிலவொளியாய் விளங்கும் புன்னகை
காமாக்ஷி
அன்னை காமாக்ஷியே!
ப்ரஸ்ருமராம் த்வத்-மந்த³ஸ்மித-மஞ்ஜரீம்
எங்கும் பரவுகின்ற உனது புன்னகைப் பூங்கொத்தை
ஸந்த: ஸந்ததம் சந்த்³ராதபம் ஆமனந்தி
சான்றோர்கள் எப்போதுமே நிலவொளி என்று உரைக்கின்றனர்
அமலதா தத்-லக்ஷணம் லக்ஷ்யதே
அதன் தூய்மையும் நிலவின் இலக்கணமாகவே காணப்படுகிறது
போக்கப்படாத துன்பமும் அகவிருளும்
அஸ்மாகம் அதி⁴கம் தாபகம் ந து⁴னோதி
ஆயினும் அது எங்களுடைய தீவிரத் தாபத்தைத் துடைக்கவில்லை
அப்⁴யந்தரம் த்⁴வாந்தம் ந தூ⁴னோதி
எங்கள் உள்ளத்து அறியாமை இருளையும் போக்கவில்லை
காரணம் அறியா துயரம்
தத் வயம் து³:கி²ன: க²லு
அதனால் நாங்கள் துயருற்றவர்களாகவே இருக்கிறோம்
இத³ம் கேன இதி நோ வித்³மஹே
இது எதனால் என்று எங்களுக்கு விளங்கவில்லையே
நம்ரஸ்ய ப்ரணயப்ரரூட⁴கலஹச்சே²தா³ய பாதா³ப்³ஜயோ:
மந்த³ம் சந்த்³ரகிஶோரஶேக²ரமணே: காமாக்ஷி ராகே³ண தே ।
ப³ந்தூ⁴கப்ரஸவஶ்ரியம் ஜிதவதோ ப³ம்ஹீயஸீம் தாத்³ருஶீம்
பி³ம்போ³ஷ்ட²ஸ்ய ருசிம் நிரஸ்ய ஹஸிதஜ்யோத்ஸ்னா வயஸ்யாயதே ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
ஊடலைத் தீர்ப்பதற்காகப் பிறைசூடிய பெருமான் அன்னையின் பாதாரவிந்தங்களில் பணிகிறார். அவரது தலையிலுள்ள சந்திரனின் வெண்ணொளி படர்கிறது. அன்னைக்குச் சிரிப்பு வருகிறது. அவளது சிவந்த கொவ்வைக்கனி உதடுகளின் ஒளியைத் தள்ளிவிட்டு, சந்திரனின் கிரணங்களோடு அவளது புன்னகை நிலவு ஒரு தோழியைப் போலக் கைகோர்த்துக் கொண்டு விளையாடுகிறது என்று பிரணயம் ததும்பும் திவ்யக் காட்சியை விவரிக்கிறார்.
பொருள்
காமாக்ஷி தேவியே! (காமாக்ஷி); அன்பினால் வளர்ந்த பிரணயக் கலஹத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவர (ப்ரணய-ப்ரரூட⁴-கலஹ-ச்சே²தா³ய); உனது தாமரைத் திருவடிகளில் பணிந்து நின்ற (பாதா³ப்³ஜயோ: நம்ரஸ்ய); இளம்பிறையைச் சூடிய பரமேஸ்வரனின் கிரணங்களோடு (சந்த்³ர-கிஶோர-ஶேக²ர-மணே:); உனது புன்னகை நிலவானது மெல்ல சிநேகம் கொள்கிறது (ஹஸித-ஜ்யோத்ஸ்னா மந்த³ம் வயஸ்யாயதே); உனது ஆசையினால் செம்பருத்தி மலரின் பேரழகையும் மிஞ்சி நின்ற (தே ராகே³ண தாத்³ருஶீம் ப³ந்தூ⁴க-ப்ரஸவ-ஶ்ரியம் ஜிதவத:); அளவற்ற சிவந்த கொவ்வை உதட்டின் பேரொளியையும் ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டு (ப³ம்ஹீயஸீம் பி³ம்ப³-ஓஷ்ட²ஸ்ய ருசிம் நிரஸ்ய)!
பதச்சேதம்
நம்ரஸ்ய | ப்ரணய-ப்ரரூட⁴-கலஹ-ச்சே²தா³ய | பாதா³ப்³ஜயோ:
மந்த³ம் | சந்த்³ர-கிஶோர-ஶேக²ர-மணே: | காமாக்ஷி | ராகே³ண | தே
ப³ந்தூ⁴க-ப்ரஸவ-ஶ்ரியம் | ஜிதவத: | ப³ம்ஹீயஸீம் | தாத்³ருஶீம்
பி³ம்ப³-ஓஷ்ட²ஸ்ய | ருசிம் | நிரஸ்ய | ஹஸித-ஜ்யோத்ஸ்னா | வயஸ்யாயதே ॥
பதவுரை
ஊடல் தீர்க்கப் பணிந்த முக்கண்ணன்
ப்ரணய-ப்ரரூட⁴-கலஹ-ச்சே²தா³ய
அன்பினால் வளர்ந்த ஊடலைத் தீர்ப்பதற்காக
பாதா³ப்³ஜயோ: நம்ரஸ்ய
திருவடித் தாமரைகளில் பணிந்தவனான
சந்த்³ர-கிஶோர-ஶேக²ர-மணே:
பிறைச்சந்திரனைச் சூடிய சிவனின் ஒளியோடு
சிவப்பு உதட்டைத் தாண்டி மலரும் புன்னகை
தே ராகே³ண
உனது பிரேமையினால்
ப³ந்தூ⁴க-ப்ரஸவ-ஶ்ரியம் ஜிதவத:
செம்பருத்திப் பூவின் அழகை வென்றதும்
தாத்³ருஶீம் ப³ம்ஹீயஸீம்
மிக அடர்த்தியானதுமான
பி³ம்ப³-ஓஷ்ட²ஸ்ய ருசிம் நிரஸ்ய
கொவ்வை உதட்டின் சிவப்பொளியைப் புறந்தள்ளிவிட்டு
தோழமையாகும் நிலவொளி
ஹஸித-ஜ்யோத்ஸ்னா
புன்னகையாகிய நிலவொளியானது
மந்த³ம் வயஸ்யாயதே
மெல்ல சிவனின் பிறையோடு தோழமை பாராட்டுகிறது
முக்தானாம் பரிமோசனம் வித³த⁴தஸ்தத்ப்ரீதினிஷ்பாதி³னீ
பூ⁴யோ தூ³ரத ஏவ தூ⁴தமருதஸ்தத்பாலனம் தன்வதீ ।
உத்³பூ⁴தஸ்ய ஜலாந்தராத³விரதம் தத்³தூ³ரதாம் ஜக்³முஷீ
காமாக்ஷி ஸ்மிதமஞ்ஜரீ தவ கத²ம் கம்போ³ஸ்துலாமஶ்னுதே ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் புன்னகையைச் சங்கிற்கு (கம்பு) ஒப்பிடுவார்கள். ஆனால் சங்கு முத்துக்களைத் தன் வயிற்றிலிருந்து வெளியே தள்ளிவிடுகிறது; காற்று ஊதும்போது துளைக்கப்பட்டு அலறுகிறது; நீரிலேயே கிடக்கிறது. அன்னையின் புன்னகையோ முக்தர்களுக்கு முக்தியளித்து மகிழ்விக்கிறது; பிராணனைப் பேணுகிறது; ஜடத் தன்மையிலிருந்து அப்பாற்பட்டது. எனவே வெண்மையான சங்கு அன்னையின் புன்னகைக்கு எவ்வகையிலும் ஈடாகாது என்கிறார்.
பொருள்
காமாக்ஷி அன்னையே! (காமாக்ஷி); சங்கோ முத்துக்களை வெளித்தள்ளி விடுகிறது, உனது புன்னகையோ முக்த புருஷர்களைப் பிறவியிலிருந்து விடுவித்து அவர்களை மகிழ்விக்கிறது (முக்தானாம் பரிமோசனம் வித³த⁴த: தத்-ப்ரீதி-நிஷ்பாதி³னீ); சங்கு காற்றை விரட்டி அடிக்கிறது, புன்னகையோ பிராணவாயுவைக் காப்பாற்றி வளர்க்கிறது (தூ⁴த-மருத: பூ⁴ய: தத்-பாலனம் தூ³ரத: ஏவ தன்வதீ); சங்கு நீரினுள் தோன்றுகிறது, புன்னகையோ ஜடத்தன்மையின்றி எப்போதுமே தூய நிலையிலுள்ளது (ஜலாந்தராத் உத்பூ⁴தஸ்ய அவிரதம் தத்-தூ³ரதாம் ஜக்³முஷீ); இப்படி நேர் எதிரான தன்மைகளைக் கொண்டிருக்கையில் (கத²ம்); உனது புன்னகைப் பூங்கொத்தானது (தவ ஸ்மித-மஞ்ஜரீ); அற்ப சங்கிற்கு எவ்வாறு நிகராக முடியும் (கம்போ⁴: துலாம் அஶ்னுதே)?!
பதச்சேதம்
முக்தானாம் | பரிமோசனம் | வித³த⁴த: | தத்-ப்ரீதி-நிஷ்பாதி³னீ
பூ⁴ய: | தூ³ரத: | ஏவ | தூ⁴த-மருத: | தத்-பாலனம் | தன்வதீ
உத்³பூ⁴தஸ்ய | ஜலாந்தராத் | அவிரதம் | தத்-தூ³ரதாம் | ஜக்³முஷீ
காமாக்ஷி | ஸ்மித-மஞ்ஜரீ | தவ | கத²ம் | கம்போ⁴: | துலாம் | அஶ்னுதே ॥
பதவுரை
முக்தர்களுக்கு அருளும் புன்னகை
முக்தானாம் பரிமோசனம் வித³த⁴த:
முத்துக்களை வெளியேற்றும் சங்கைக் காட்டிலும்
தத்-ப்ரீதி-நிஷ்பாதி³னீ
முக்தர்களுக்குப் பேரின்பத்தை விளைவிப்பவளாய்
வாயுவைக் காக்கும் மேன்மை
தூ⁴த-மருத:
காற்றைத் தள்ளிவிடும் சங்கை விட
தூ³ரத: ஏவ பூ⁴ய: தத்-பாலனம் தன்வதீ
பிராணனைப் போற்றிப் பாதுகாப்பவளாய்
சங்கை விட உயர்ந்த நிலை
ஜலாந்தராத் உத்பூ⁴தஸ்ய
நீரிலிருந்து தோன்றும் சங்கிற்கு மாறாக
அவிரதம் தத்-தூ³ரதாம் ஜக்³முஷீ
எப்போதும் ஜடத்தன்மையை விடுத்து மிக உயர்ந்ததாய் இருக்கும்
காமாக்ஷி தவ ஸ்மித-மஞ்ஜரீ
காமாக்ஷியே, உனது புன்னகைக் கொத்தானது
கத²ம் கம்போ⁴: துலாம் அஶ்னுதே
எவ்வாறு சங்குடன் சமநிலையை எட்ட முடியும்?
ஶ்ரீகாமாக்ஷி தவ ஸ்மிதத்³யுதிஜ²ரீவைத³க்³த்⁴யலீலாயிதம்
பஶ்யந்தோபி நிரந்தரம் ஸுவிமலம்மன்யா ஜக³ன்மண்ட³லே ।
லோகம் ஹாஸயிதும் கிமர்த²மனிஶம் ப்ராகாஶ்யமாதன்வதே
மந்தா³க்ஷம் விரஹய்ய மங்க³லதரம் மந்தா³ரசந்த்³ராத³ய: ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
மந்தார மலர்களும், வெண் சந்திரனும் தங்களை உலகிலேயே மிகுந்த தூய்மையான வெண்மை கொண்டவை என்று கர்வத்துடன் கருதிக்கொள்கின்றன. காமாக்ஷியின் புன்னகைப் பிரவாகத்தின் ஒப்பற்ற வெண்மையை நேரில் கண்டும் கூட, வெட்கத்தை விட்டுவிட்டுத் தங்களை உலகிற்கு வெளிக்காட்டிக்கொண்டு அவை பிறரைச் சிரிக்க வைக்கின்றன (கேலிக்குரியதாகின்றன) என்று பரிகாசமாகப் போற்றுகிறார்.
பொருள்
ஸ்ரீகாமாக்ஷி தாயே! (ஶ்ரீகாமாக்ஷி); உனது புன்னகை ஒளியின் பிரவாகத்தினுடைய (தவ ஸ்மித-த்³யுதி-ஜ²ரீ); அற்புதமான சாமர்த்திய விளையாட்டினை (வைத³க்³த்⁴ய-லீலாயிதம்); இடைவிடாது பார்த்துக் கொண்டிருந்த போதிலும் கூட (நிரந்தரம் பஶ்யந்த: அபி); இவ்வுலகில் தங்களை மிகத் தூய்மையானவை என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் (ஜக³ன்-மண்ட³லே ஸுவிமலம்-மன்யா:); மந்தார மலர், சந்திரன் முதலானவை (மந்தா³ர-சந்த்³ர-ஆத³ய:); சிறிதும் வெட்கமின்றி (மந்தா³க்ஷம் விரஹய்ய); உலகத்தாரை ஏளனமாகச் சிரிக்க வைப்பதற்காகவா (லோகம் ஹாஸயிதும்); எப்போதும் தங்களின் பிரகாசத்தை மங்கலமாக வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன (கிமர்த²ம் அனிஶம் மங்க³லதரம் ப்ராகாஶ்யம் ஆதன்வதே)?!
பதச்சேதம்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி | தவ | ஸ்மித-த்³யுதி-ஜ²ரீ-வைத³க்³த்⁴ய-லீலாயிதம்
பஶ்யந்த: | அபி | நிரந்தரம் | ஸுவிமலம்-மன்யா: | ஜக³த்-மண்ட³லே
லோகம் | ஹாஸயிதும் | கிமர்த²ம் | அனிஶம் | ப்ராகாஶ்யம் | ஆதன்வதே
மந்தா³க்ஷம் | விரஹய்ய | மங்க³லதரம் | மந்தா³ர-சந்த்³ர-ஆத³ய: ॥
பதவுரை
புன்னகையின் முன் மந்தாரமும் நிலவும்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி
ஸ்ரீ காமாக்ஷியே!
தவ ஸ்மித-த்³யுதி-ஜ²ரீ-வைத³க்³த்⁴ய-லீலாயிதம்
உனது புன்னகைப் பெருவெள்ளத்தின் சாமர்த்திய விளையாட்டை
நிரந்தரம் பஶ்யந்த: அபி
எப்போதும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தும்
சுய கர்வமும் வெட்கமின்மையும்
ஜக³த்-மண்ட³லே ஸுவிமலம்-மன்யா:
உலகத்தில் தாங்களே மிகத் தூய்மையானவர்கள் என்று எண்ணும்
மந்தா³ர-சந்த்³ர-ஆத³ய:
மந்தார மலர், சந்திரன் முதலான பொருட்கள்
மந்தா³க்ஷம் விரஹய்ய
சிறிதும் வெட்கத்தை நாடாமல்
பரிகாசத்திற்குரிய பிரகாசம்
லோகம் ஹாஸயிதும் கிமர்த²ம்
உலகத்தாரை எள்ளி நகையாட வைப்பதற்காகவா
அனிஶம் மங்க³லதரம் ப்ராகாஶ்யம் ஆதன்வதே
எந்நேரமும் மங்களகரமான ஒளியை வெளிப்படுத்துகின்றன?
க்ஷீராப்³தே⁴ரபி ஶைலராஜதனயே த்வன்மந்த³ஹாஸஸ்ய ச
ஶ்ரீகாமாக்ஷி வலக்ஷிமோத³யனிதே⁴: கிஞ்சித்³பி⁴தா³ம் ப்³ரூமஹே ।
ஏகஸ்மை புருஷாய தே³வி ஸ த³தௌ³ லக்ஷ்மீம் கதா³சித்புரா
ஸர்வேப்⁴யோபி த³தா³த்யஸௌ து ஸததம் லக்ஷ்மீம் ச வாகீ³ஶ்வரீம் ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
பாற்கடலும் வெண்மையானது; அன்னையின் புன்னகையும் வெண்மையானது. ஆனால் இரண்டிற்கும் ஒரு பெரிய வித்தியாசம் உண்டு என்கிறார் கவிஞர். பாற்கடல் முன்னொரு காலத்தில் திருமாலாகிய ஒரே ஒரு புருஷனுக்கு மட்டுமே லட்சுமியை மனைவியாகக் கொடுத்தது. ஆனால் அன்னையின் புன்னகையோ, தன்னை வணங்கும் அனைத்து பக்தர்களுக்கும் லட்சுமியையும் (செல்வம்) சரஸ்வதியையும் (கல்வி) எப்போதும் வாரி வாரி வழங்குகிறது!
பொருள்
பர்வதராஜனின் மகளே! (ஶைலராஜ-தனயே); ஸ்ரீகாமாக்ஷி தேவியே! (ஶ்ரீகாமாக்ஷி); வெண்மையின் இருப்பிடமான பாற்கடலுக்கும் (வலக்ஷிம-உத³ய-னிதே⁴: க்ஷீராப்³தே⁴: அபி); உன்னுடைய புன்னகைக்கும் இடையே உள்ள (த்வன்-மந்த³ஹாஸஸ்ய ச); ஒரு சிறிய வேற்றுமையை உரைக்கின்றோம் (கிஞ்சித் பி⁴தா³ம் ப்³ரூமஹே); அன்னையே! அந்தப் பாற்கடலானது முன்னொரு காலத்தில் (தே³வி ஸ: புரா கதா³சித்); திருமால் என்ற ஒரே ஒருவருக்கு மட்டுமே லட்சுமியைக் கொடுத்தது (ஏகஸ்மை புருஷாய லக்ஷ்மீம் த³தௌ³); ஆனால் உனது இந்த மென் புன்னகையோ (அஸௌ து); எப்போதும் அனைவருக்கும் (ஸததம் ஸர்வேப்⁴ய: அபி); செல்வத்தையும் வாக்கின் மேன்மையையும் அளித்துக் கொண்டிருக்கிறது (லக்ஷ்மீம் ச வாகீ³ஶ்வரீம் த³தா³தி)!
பதச்சேதம்
க்ஷீராப்³தே⁴: | அபி | ஶைலராஜ-தனயே | த்வத்-மந்த³ஹாஸஸ்ய | ச
ஶ்ரீகாமாக்ஷி | வலக்ஷிம-உத³ய-னிதே⁴: | கிஞ்சித் | பி⁴தா³ம் | ப்³ரூமஹே
ஏகஸ்மை | புருஷாய | தே³வி | ஸ: | த³தௌ³ | லக்ஷ்மீம் | கதா³சித் | புரா
ஸர்வேப்⁴ய: | அபி | த³தா³தி | அஸௌ | து | ஸததம் | லக்ஷ்மீம் | ச | வாகீ³ஶ்வரீம் ॥
பதவுரை
பாற்கடலுக்கும் புன்னகைக்கும் உள்ள வேறுபாடு
ஶைலராஜ-தனயே ஶ்ரீகாமாக்ஷி
மலைமகளான ஸ்ரீ காமாக்ஷியே!
வலக்ஷிம-உத³ய-னிதே⁴: க்ஷீராப்³தே⁴: அபி
வெண்மையின் பிறப்பிடமான பாற்கடலுக்கும்
த்வத்-மந்த³ஹாஸஸ்ய ச
உனது மென் புன்னகைக்கும் உள்ள
கிஞ்சித் பி⁴தா³ம் ப்³ரூமஹே
ஒரு சிறிய வித்தியாசத்தைக் கூறுகிறோம்
ஒருவருக்கு மட்டுமே தந்த பாற்கடல்
தே³வி ஸ: புரா கதா³சித்
தேவியே! அந்தப் பாற்கடலோ முன்பொரு முறை
ஏகஸ்மை புருஷாய லக்ஷ்மீம் த³தௌ³
ஒரே ஒருவருக்கு (விஷ்ணுவிற்கு) மட்டும் லட்சுமியை ஈந்தது
அனைவருக்கும் அருளும் புன்னகை
அஸௌ து
இந்த உனது புன்னகையோ
ஸததம் ஸர்வேப்⁴ய: அபி
எக்காலத்தும் எல்லா பக்தர்களுக்கும்
லக்ஷ்மீம் ச வாகீ³ஶ்வரீம் த³தா³தி
செல்வத்தையும் கலைவாணியையும் அள்ளிக் கொடுக்கிறது
ஶ்ரீகாஞ்சீபுரரத்னதீ³பகலிகே தான்யேவ மேனாத்மஜே
சாகோராணி குலானி தே³வி ஸுதராம் த⁴ன்யானி மன்யாமஹே ।
கம்பாதீரகுடும்ப³சங்க்ரமகலாசுஞ்சூனி சஞ்சூபுடை:
நித்யம் யானி தவ ஸ்மிதேந்து³மஹஸாமாஸ்வாத³மாதன்வதே ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
சகோரப் பறவைகள் நிலவொளியைப் பருகி வாழும் என்பார்கள். காஞ்சிபுரத்தை ஒளிரச் செய்யும் ரத்தின விளக்கான காமாக்ஷியின் புன்னகை எனும் பூரண நிலவொளியைத் தம் அலகுகளால் அனுதினமும் ருசித்து மகிழும் கம்பர் நதிக்கரைச் சகோரப் பறவைக் கூட்டங்களே இவ்வுலகில் பாக்கியம் செய்தவை என்று அப்பறவைகளின் பேற்றைப் போற்றுகிறார்.
பொருள்
காஞ்சிபுரத்தின் ரத்தின தீபச் சுடரே! (ஶ்ரீகாஞ்சீபுர-ரத்ன-தீ³ப-கலிகே); மேனையின் மகளே! (மேனாத்மஜே); தேவியே! (தே³வி); கம்பா நதிக்கரையில் குடும்பமாய் உலவித் திரியும் இயல்புடையவையாய் (கம்பா-தீர-குடும்ப³-சங்க்ரம-கலா-சுஞ்சூனி); எந்தச் சகோரப் பறவைக் கூட்டங்கள் (யானி சாகோராணி குலானி); தங்களுடைய அலகுகளின் துளையினால் (சஞ்சூ-புடை:); உனது புன்னகைச் சந்திரனின் ஒளிரசத்தை (தவ ஸ்மித-இந்து³-மஹஸாம்); அனுதினமும் சுவைத்து அனுபவிக்கின்றனவோ (நித்யம் ஆஸ்வாதா³ம் ஆதன்வதே); அவையே மிகவும் பாக்கியம் பெற்றவை என்று நாங்கள் கருதுகிறோம் (தானி ஏவ ஸுதராம் த⁴ன்யானி மன்யாமஹே)!
பதச்சேதம்
ஶ்ரீகாஞ்சீபுர-ரத்ன-தீ³ப-கலிகே | தானி | ஏவ | மேனா-ஆத்மஜே
சாகோராணி | குலானி | தே³வி | ஸுதராம் | த⁴ன்யானி | மன்யாமஹே
கம்பா-தீர-குடும்ப³-சங்க்ரம-கலா-சுஞ்சூனி | சஞ்சூ-புடை:
நித்யம் | யானி | தவ | ஸ்மித-இந்து³-மஹஸாம் | ஆஸ்வாத³ம் | ஆதன்வதே ॥
பதவுரை
காஞ்சியின் தீபமும் மேனையின் மகளும்
ஶ்ரீகாஞ்சீபுர-ரத்ன-தீ³ப-கலிகே
காஞ்சிபுரத்தின் மாணிக்க மணிவிளக்கே!
மேனா-ஆத்மஜே தே³வி
மேனாதேவியின் புதல்வியான தேவியே!
கம்பா நதிக்கரைச் சகோரங்கள்
கம்பா-தீர-குடும்ப³-சங்க்ரம-கலா-சுஞ்சூனி
கம்பா நதிக்கரையில் குடும்ப சகிதமாக உலாவுவதில் வல்லமையான
யானி சாகோராணி குலானி
எந்த சகோரப் பறவைகளின் கூட்டங்கள்
புன்னகை அமுதைப் பருகும் பேறு
சஞ்சூ-புடை:
தம் அலகுக் குவியல்களால்
தவ ஸ்மித-இந்து³-மஹஸாம்
உனது புன்னகைச் சந்திரனின் பிரகாசங்களை
நித்யம் ஆஸ்வாத³ம் ஆதன்வதே
தினமும் ருசித்து மகிழ்கின்றனவோ
தானி ஏவ ஸுதராம் த⁴ன்யானி மன்யாமஹே
அவையே மிகவும் புண்ணியம் செய்தவை என எண்ணுகிறோம்
ஶைத்யப்ரக்ரமமாஶ்ரிதோபி நமதாம் ஜாட்³யப்ரதா²ம் தூ⁴னயன்
நைர்மல்யம் பரமம் க³தோபி கி³ரிஶம் ராகா³குலம் சாரயன் ।
லீலாலாபபுரஸ்ஸரோபி ஸததம் வாசம்யமான்ப்ரீணயன்
காமாக்ஷி ஸ்மிதரோசிஷாம் தவ ஸமுல்லாஸ: கத²ம் வர்ண்யதே ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் புன்னகையிலுள்ள முரண்பாட்டு விந்தைகளை (விரோதாபாசம்) அனுபவிக்கிறார் கவிஞர். புன்னகை மிகவும் குளிர்ந்தது (சைத்யம்); ஆனால் அது பக்தர்களின் அறியாமை மந்தத்தை (ஜாட்யம்/குளிர்ச்சியை) விரட்டுகிறது! புன்னகை களங்கமற்ற வெண்மை (நைர்மல்யம்); ஆனால் சிவபெருமானை அது காதலில் (ராகம்/சிவப்பு) ஆழ்த்துகிறது! புன்னகை விளையாட்டாய் உரையாடுகிறது; ஆனால் மெளன விரதம் பூண்ட முனிவர்களையும் மகிழ்விக்கிறது! இப்படிப்பட்ட அற்புதப் புன்னகையை யாரால் விவரிக்க முடியும்?
பொருள்
காமாக்ஷி தாயே! (காமாக்ஷி); உனது புன்னகை ஒளிகளின் பெருமிதத்தை எவ்வாறு வர்ணிக்க முடியும் (தவ ஸ்மித-ரோசிஷாம் ஸமுல்லாஸ: கத²ம் வர்ண்யதே)?! அது மிகவும் குளிர்ச்சியான தன்மையைக் கொண்டிருந்தாலும் (ஶைத்ய-ப்ரக்ரமம் ஆஶ்ரித: அபி); வணங்குவோரின் அறிவின் மந்தத்தன்மையை விரட்டுகிறது (நமதாம் ஜாட்³ய-ப்ரதா²ம் தூ⁴னயன்); மாசற்ற தூய வெண்மையைப் பெற்றிருந்தாலும் (பரமம் நைர்மல்யம் க³த: அபி); சிவபெருமானைக் காதலின் வசப்படச் செய்கிறது (கி³ரிஶம் ராகா³குலம் சாரயன்); விளையாட்டுப் பேச்சுகளோடு கூடியிருந்தாலும் (லீலா-ஆலாப-புரஸ்ஸர: அபி); மௌன விரதம் காக்கும் முனிவர்களையும் எப்போதும் பரவசப்படுத்துகிறது (ஸததம் வாசம்யமான் ப்ரீணயன்)!
பதச்சேதம்
ஶைத்ய-ப்ரக்ரமம் | ஆஶ்ரித: | அபி | நமதாம் | ஜாட்³ய-ப்ரதா²ம் | தூ⁴னயன்
நைர்மல்யம் | பரமம் | க³த: | அபி | கி³ரிஶம் | ராகா³குலம் | சாரயன்
லீலா-ஆலாப-புரஸ்ஸர: | அபி | ஸததம் | வாசம்யமான் | ப்ரீணயன்
காமாக்ஷி | ஸ்மித-ரோசிஷாம் | தவ | ஸமுல்லாஸ: | கத²ம் | வர்ண்யதே ॥
பதவுரை
குளிர்ச்சியிலும் மந்தம் போக்கும் விந்தை
ஶைத்ய-ப்ரக்ரமம் ஆஶ்ரித: அபி
குளிர்ச்சியான சுபாவத்தைக் கொண்டிருந்த போதிலும்
நமதாம் ஜாட்³ய-ப்ரதா²ம் தூ⁴னயன்
சரணடைவோரின் மந்த புத்தியை (அறியாமைப் பனியை) விரட்டுவதும்
வெண்மையிலும் காதலைத் தூண்டும் நயம்
பரமம் நைர்மல்யம் க³த: அபி
மிக உயர்ந்த தூய்மையையும் வெண்மையையும் அடைந்திருந்தும்
கி³ரிஶம் ராகா³குலம் சாரயன்
சிவபெருமானைக் காதலால் (செந்நிறத்தால்) ஆட்கொள்ளச் செய்வதும்
சொல்லிலும் மௌனிகளை மகிழ்விக்கும் மாண்பு
லீலா-ஆலாப-புரஸ்ஸர: அபி
நயமான பேச்சுக்களுடன் கூடியிருந்தும்
ஸததம் வாசம்யமான் ப்ரீணயன்
எப்போதும் மௌனிகளான யோகிகளையும் மகிழ்விப்பதுமான
காமாக்ஷி தவ ஸ்மித-ரோசிஷாம் ஸமுல்லாஸ:
காமாக்ஷியே, உனது புன்னகை ஒளியின் பிரகாசத்தை
கத²ம் வர்ண்யதே
யாரால் விவரிக்க இயலும்!
ஶ்ரோணீசஞ்சலமேக²லாமுக²ரிதம் லீலாக³தம் மந்த²ரம்
ப்⁴ரூவல்லீசலனம் கடாக்ஷவலனம் மந்தா³க்ஷவீக்ஷாசணம் ।
யத்³வைத³க்³த்⁴யமுகே²ன மன்மத²ரிபும் ஸம்மோஹயந்த்யஞ்ஜஸா
ஶ்ரீகாமாக்ஷி தவ ஸ்மிதாய ஸததம் தஸ்மை நம்ஸகுர்மஹே ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் இடையில் ஒலியெழுப்பும் ஒட்டியாணம், அன்ன நடை, புருவ நெளிவு, கடைக்கண் பார்வை, நாணப் பார்வை ஆகிய அனைத்திற்கும் அழகிய முத்தாய்ப்பாய் அமைவது அவளது புன்னகையே. காமனை எரித்த பரமசிவனையே தன் வசீகரிப்பால் எளிதாகக் கட்டிப்போடும் அந்தக் காமாக்ஷியின் மந்தகாசத்திற்கு நாம் இடைவிடாது தலைவணங்குவோம் என்று வணங்குகிறார்.
பொருள்
ஸ்ரீகாமாக்ஷி அன்னையே! (ஶ்ரீகாமாக்ஷி); இடையில் அசையும் மேகலையின் இனிய ஒலியும் (ஶ்ரோணீ-சஞ்சல-மேக²லா-முக²ரிதம்); விளையாட்டான மெல்லிய நடையும் (லீலா-க³தம் மந்த²ரம்); புருவக் கொடியின் அசைவும் (ப்⁴ரூ-வல்லீ-சலனம்); கடைக்கண் பார்வையின் வீச்சும் (கடாக்ஷ-வலனம்); நாணம் ததும்பும் பார்வையின் சாமர்த்தியமும் ஆகிய (மந்தா³க்ஷ-வீக்ஷா-சணம்); இவற்றின் நயத்தோடு கூடி (யத்-வைத³க்³த்⁴ய-முகே²ன); காமனின் எதிரியான சிவபெருமானை (மன்மத²-ரிபும்); எளிதாக மோகிக்கச் செய்து வசியப்படுத்துகிறதோ (அஞ்ஜஸா ஸம்மோஹயந்தி); உன்னுடைய அந்தப் புன்னகைக்கு (தவ தஸ்மை ஸ்மிதாய); நாங்கள் எப்போதும் பணிந்து நமஸ்கரிக்கின்றோம் (ஸததம் நமஸ்குர்மஹே)!
பதச்சேதம்
ஶ்ரோணீ-சஞ்சல-மேக²லா-முக²ரிதம் | லீலா-க³தம் | மந்த²ரம்
ப்⁴ரூ-வல்லீ-சலனம் | கடாக்ஷ-வலனம் | மந்தா³க்ஷ-வீக்ஷா-சணம்
யத்-வைத³க்³த்⁴ய-முகே²ன | மன்மத²-ரிபும் | ஸம்மோஹயந்தி | அஞ்ஜஸா
ஶ்ரீகாமாக்ஷி | தவ | ஸ்மிதாய | ஸததம் | தஸ்மை | நமஸ்குர்மஹே ॥
பதவுரை
அணிகலன் ஒலியும் அன்ன நடையும்
ஶ்ரோணீ-சஞ்சல-மேக²லா-முக²ரிதம்
இடையில் ஆடும் மேகலாபரணத்தின் சப்தமும்
மந்த²ரம் லீலா-க³தம்
மெதுவான நளின நடையும்
புருவ அசைவும் வெட்கப் பார்வையும்
ப்⁴ரூ-வல்லீ-சலனம்
புருவக் கொடிகளின் அசைவும்
கடாக்ஷ-வலனம் மந்தா³க்ஷ-வீக்ஷா-சணம்
கடைக்கண் பார்வையும் வெட்கம் பொதிந்த பார்வையுமாகிய
சிவனையே மயக்கும் புன்னகை
யத்-வைத³க்³த்⁴ய-முகே²ன
எதன் சாமர்த்தியத்தின் வழியே
மன்மத²-ரிபும் அஞ்ஜஸா ஸம்மோஹயந்தி
காமனை எரித்த சிவனையே எளிதில் மயக்குகிறாயோ
ஶ்ரீகாமாக்ஷி தவ தஸ்மை ஸ்மிதாய
ஸ்ரீ காமாக்ஷியே, உனது அந்தப் புன்னகைக்கு
ஸததம் நமஸ்குர்மஹே
எப்போதும் வணங்குகின்றோம்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி மனோஜ்ஞமந்த³ஹஸிதஜ்யோதிஷ்ப்ரரோஹே தவ
ஸ்பீ²தஶ்வேதிமஸார்வபௌ⁴மஸரணிப்ராக³ல்ப்⁴யமப்⁴யேயுஷி ।
சந்த்³ரோயம் யுவராஜதாம் கலயதே சேடீது⁴ரம் சந்த்³ரிகா
ஶுத்³தா⁴ ஸா ச ஸுதா⁴ஜ²ரீ ஸஹசரீஸாத⁴ர்ம்யமாலம்ப³தே ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் புன்னகை ஒளி விரிந்து பரவும்போது, வெண்மை எனும் சாம்ராஜ்யத்தின் பேரரசியாக அது முடிசூடிக்கொள்கிறது. அப்போது வானத்துச் சந்திரன் இளவரசன் (யுவராஜா) நிலையை மட்டுமே பெறுகிறான்; சந்திரனின் நிலவொளியோ அன்னைக்குப் பணிவிடை செய்யும் வேலைக்காரியாகிறது (சேடி); தூய அமிர்தப் பெருக்கோ தோழியின் (சகசரியின்) தகுதியையே பெறுகிறது என்று கற்பனைக் கொடி படர விடுகிறார்.
பொருள்
ஸ்ரீகாமாக்ஷி தேவியே! (ஶ்ரீகாமாக்ஷி); மனதைக் கவரும் உனது மென்சிரிப்பின் ஒளித் தளிரானது (தவ மனோஜ்ஞ-மந்த³ஹஸித-ஜ்யோதி:-ப்ரரோஹே); பெருகிய வெண்மையின் சக்கரவர்த்தி நிலையின் மேன்மையை அடையும் போது (ஸ்பீ²த-ஶ்வேதிம-ஸார்வபௌ⁴ம-ஸரணி-ப்ராக³ல்ப்⁴யம் அப்⁴யேயுஷி); இந்த ஆகாயச் சந்திரன் (அயம் சந்த்³ர:); இளவரசுப் பதவியை மட்டுமே பெறுகிறான் (யுவராஜதாம் கலயதே); அவனது நிலவொளியோ (சந்த்³ரிகா); பணிப்பெண்ணின் சுமையைச் சுமக்கிறது (சேடீ-து⁴ரம்); தூய்மையான அந்த அமிர்தப் பெருவெள்ளமோ (ஶுத்³தா⁴ ஸா ஸுதா⁴-ஜ²ரீ ச); தோழிக்குரிய சமமான நிலையை மட்டுமே ஏற்கிறது (ஸஹசரீ-ஸாத⁴ர்ம்யம் ஆலம்ப³தே)!
பதச்சேதம்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி | மனோஜ்ஞ-மந்த³ஹஸித-ஜ்யோதி:-ப்ரரோஹே | தவ
ஸ்பீ²த-ஶ்வேதிம-ஸார்வபௌ⁴ம-ஸரணி-ப்ராக³ல்ப்⁴யம் | அப்⁴யேயுஷி
சந்த்³ர: | அயம் | யுவராஜதாம் | கலயதே | சேடீ-து⁴ரம் | சந்த்³ரிகா
ஶுத்³தா⁴ | ஸா | ச | ஸுதா⁴-ஜ²ரீ | ஸஹசரீ-ஸாத⁴ர்ம்யம் | ஆலம்ப³தே ॥
பதவுரை
வெண்மை சாம்ராஜ்யத்தின் பேரரசி
ஶ்ரீகாமாக்ஷி
ஸ்ரீ காமாக்ஷியே!
தவ மனோஜ்ஞ-மந்த³ஹஸித-ஜ்யோதி:-ப்ரரோஹே
உனது அழகான புன்னகை ஒளிக்கதிர்
ஸ்பீ²த-ஶ்வேதிம-ஸார்வபௌ⁴ம-ஸரணி-ப்ராக³ல்ப்⁴யம் அப்⁴யேயுஷி
பரந்த வெண்மை எனும் பேரரசின் சக்கரவர்த்திப் பெருமையை அடையும்போது
சந்திரனும் நிலவொளியும் ஏற்கும் பணிகள்
அயம் சந்த்³ர: யுவராஜதாம் கலயதே
இந்தச் சந்திரன் வெறும் இளவரசனாகிறான்
சந்த்³ரிகா சேடீ-து⁴ரம்
சந்திரிகையோ (நிலவொளி) பணிப்பெண்ணின் பொறுப்பை ஏற்கிறது
தோழியாகும் அமிர்தப் பிரவாகம்
ஶுத்³தா⁴ ஸா ஸுதா⁴-ஜ²ரீ ச
தூய்மையான அந்த அமிர்த நதியோ
ஸஹசரீ-ஸாத⁴ர்ம்யம் ஆலம்ப³தே
பணிவிடை செய்யும் ஒரு தோழியின் தகுதியையே அடைகிறது
ஜ்யோத்ஸ்னா கிம் தனுதே ப²லம் தனுமதாமௌஷ்ண்யப்ரஶாந்திம் வினா
த்வன்மந்த³ஸ்மிதரோசிஷா தனுமதாம் காமாக்ஷி ரோசிஷ்ணுனா ।
ஸந்தாபோ வினிவார்யதே நவவய:ப்ராசுர்யமங்கூர்யதே
ஸௌந்த³ர்யம் பரிபூர்யதே ஜக³தி ஸா கீர்திஶ்ச ஸஞ்சார்யதே ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
சாதாரண நிலவொளி மனிதர்களின் உடலின் புற வெப்பத்தைத் தணிப்பதைத் தவிர வேறு என்ன நன்மையைச் செய்துவிட முடியும்? ஆனால் காமாக்ஷியின் புன்னகை ஒளியோ, பக்தர்களின் உள்ளத்துத் தாபத்தை வேரறுக்கிறது; இளமையைத் துளிர்க்கச் செய்கிறது; அழகைப் பரிபூரணமாக நிறைக்கிறது; இவ்வுலகில் அழியாத கீர்த்தியையும் பரப்புகிறது! எனவே நிலவொளி அன்னையின் புன்னகைக்கு ஒருபோதும் ஈடாகாது என்கிறார்.
பொருள்
காமாக்ஷி அன்னையே! (காமாக்ஷி); சந்திரனின் நிலவொளியானது (ஜ்யோத்ஸ்னா); உடலுடைய மக்களுக்கு வெப்பத்தைத் தணிப்பதைத் தவிர (தனுமதாம் ஔஷ்ண்ய-ப்ரஶாந்திம் வினா); வேறு என்ன நற்பயனைச் செய்துவிட முடியும் (கிம் ப²லம் தனுதே)?! ஆனால் மிகவும் ஒளிவீசுகின்ற (ரோசிஷ்ணுனா); உன்னுடைய புன்னகை ஒளியினாலோ (த்வத்-மந்த³ஸ்மித-ரோசிஷா); மனிதர்களின் அகத் துன்பங்கள் முற்றிலுமாகப் போக்கப்படுகின்றன (தனுமதாம் ஸந்தாப: வினிவார்யதே); அழியாத இளமைப் பொலிவு துளிர்க்கிறது (நவ-வய:-ப்ராசுர்யம் அங்கூர்யதே); பேரழகு நிறைவு பெறுகிறது (ஸௌந்த³ர்யம் பரிபூர்யதே); இவ்வுலகில் சிறந்த புகழும் பரப்பப்படுகிறது (ஜக³தி ஸா கீர்தி: ச ஸஞ்சார்யதே)!
பதச்சேதம்
ஜ்யோத்ஸ்னா | கிம் | தனுதே | ப²லம் | தனுமதாம் | ஔஷ்ண்ய-ப்ரஶாந்திம் | வினா
த்வத்-மந்த³ஸ்மித-ரோசிஷா | தனுமதாம் | காமாக்ஷி | ரோசிஷ்ணுனா
ஸந்தாப: | வினிவார்யதே | நவ-வய:-ப்ராசுர்யம் | அங்கூர்யதே
ஸௌந்த³ர்யம் | பரிபூர்யதே | ஜக³தி | ஸா | கீர்தி: | ச | ஸஞ்சார்யதே ॥
பதவுரை
நிலவொளியின் எல்லைக்குட்பட்ட பயன்
தனுமதாம் ஔஷ்ண்ய-ப்ரஶாந்திம் வினா
மனிதர்களுக்கு உடல் வெப்பத்தைத் தணிப்பதைத் தவிர
கிம் ப²லம் தனுதே
என்ன பெரிய பயனைத் தந்துவிடப் போகிறது?
துன்பம் தீர்த்து இளமை அளித்தல்
ரோசிஷ்ணுனா த்வத்-மந்த³ஸ்மித-ரோசிஷா
ஒளிவீசும் உனது புன்னகை ஒளியினால்
தனுமதாம் ஸந்தாப: வினிவார்யதே
மக்களுக்கு அகவெப்பம் யாவும் தணிக்கப்படுகிறது
நவ-வய:-ப்ராசுர்யம் அங்கூர்யதே
புத்தம் புதிய இளமைப் பெருக்குத் துளிர்க்கிறது
அழகும் புகழும் நிறையும் மாண்பு
ஸௌந்த³ர்யம் பரிபூர்யதே
அழகானது பரிபூரணமாக நிறைகிறது
ஜக³தி ஸா கீர்தி: ச ஸஞ்சார்யதே
உலகெங்கும் அழியாத கீர்த்தியும் பரவுகிறது
வைமல்யம் குமுத³ஶ்ரியாம் ஹிமருச: காந்த்யைவ ஸந்து⁴க்ஷ்யதே
ஜ்யோத்ஸ்னாரோசிரபி ப்ரதோ³ஷஸமயம் ப்ராப்யைவ ஸம்பத்³யதே ।
ஸ்வச்ச²த்வம் நவமௌக்திகஸ்ய பரமம் ஸம்ஸ்காரதோ த்³ருஶ்யதே
காமாக்ஷ்யா: ஸ்மிததீ³தி⁴தேர்விஶதி³மா நைஸர்கி³கோ பா⁴ஸதே ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
உலகத்துப் பொருட்களின் வெண்மை ஏதோ ஒரு காரணத்தைச் சார்ந்தே அமைகிறது. ஆம்பல் மலரின் வெண்மை நிலவொளியால் வெளிப்படுகிறது; நிலவொளியோ மாலைக் காலத்தை எதிர்பார்த்திருக்கிறது; புதிய முத்துக்களின் வெண்மையோ மெருகூட்டுதலால் கிடைக்கிறது. ஆனால் அன்னை காமாக்ஷியின் புன்னகையின் வெண்மையோ எதையும் சாராமல், இயற்கையிலேயே தன்னிச்சையாகப் பிரகாசிக்கிறது என்று அதன் சுயம்பிரகாசத்தைப் போற்றுகிறார்.
பொருள்
ஆம்பல் மலர்களின் தூய்மையான அழகானது (குமுத³-ஶ்ரியாம் வைமல்யம்); சந்திரனின் ஒளியினாலேயே பிரகாசிக்கச் செய்யப்படுகிறது (ஹிமருச: காந்த்யா ஏவ ஸந்து⁴க்ஷ்யதே); நிலவொளியின் பிரகாசமும் கூட (ஜ்யோத்ஸ்னா-ரோசி: அபி); மாலைப் பொழுதை அடைந்த பிறகே உண்டாகிறது (ப்ரதோ³ஷ-ஸமயம் ப்ராப்ய ஏவ ஸம்பத்³யதே); புதிய முத்தின் மாசற்ற தூய்மையானது (நவ-மௌக்திகஸ்ய பரமம் ஸ்வச்ச²த்வம்); மெருகூட்டுவதனாலேயே காணப்படுகிறது (ஸம்ஸ்காரத: த்³ருஶ்யதே); ஆனால் காமாக்ஷி தேவியினுடைய (காமாக்ஷ்யா:); புன்னகை ஒளியின் வெண்மையோ (ஸ்மித-தீ³தி⁴தே: விஶதி³மா); எதையும் சாராமல் இயல்பாகவே சுடர்விடுகிறது (நைஸர்கி³க: பா⁴ஸதே)!
பதச்சேதம்
வைமல்யம் | குமுத³-ஶ்ரியாம் | ஹிமருச: | காந்த்யா | ஏவ | ஸந்து⁴க்ஷ்யதே
ஜ்யோத்ஸ்னா-ரோசி: | அபி | ப்ரதோ³ஷ-ஸமயம் | ப்ராப்ய | ஏவ | ஸம்பத்³யதே
ஸ்வச்ச²த்வம் | நவ-மௌக்திகஸ்ய | பரமம் | ஸம்ஸ்காரத: | த்³ருஶ்யதே
காமாக்ஷ்யா: | ஸ்மித-தீ³தி⁴தே: | விஶதி³மா | நைஸர்கி³க: | பா⁴ஸதே ॥
பதவுரை
பிறவற்றைச் சார்ந்த மலரும் நிலவும்
குமுத³-ஶ்ரியாம் வைமல்யம்
அல்லி மலர்களின் தூய்மையானது
ஹிமருச: காந்த்யா ஏவ ஸந்து⁴க்ஷ்யதே
சந்திரனின் கிரணங்களாலேயே மலர்கிறது
ஜ்யோத்ஸ்னா-ரோசி: அபி
நிலவொளியின் பிரகாசமும் கூட
ப்ரதோ³ஷ-ஸமயம் ப்ராப்ய ஏவ ஸம்பத்³யதே
பிரதோஷ காலத்தை (மாலை நேரத்தை) அடைந்தே பிறக்கிறது
மெருகூட்டப்படும் முத்தின் தூய்மை
நவ-மௌக்திகஸ்ய பரமம் ஸ்வச்ச²த்வம்
புதிய நல்முத்தின் சிறந்த தூய்மையானது
ஸம்ஸ்காரத: த்³ருஶ்யதே
பட்டை தீட்டுவதனாலேயே காணப்படுகிறது
புன்னகையின் இயற்கையான வெண்மை
காமாக்ஷ்யா: ஸ்மித-தீ³தி⁴தே: விஶதி³மா
அன்னை காமாக்ஷியின் புன்னகை ஒளியின் வெண்மையோ
நைஸர்கி³க: பா⁴ஸதே
எதனையும் சாராத இயல்பான சுபாவமாய் ஒளிர்கிறது
ப்ராகாஶ்யம் பரமேஶ்வரப்ரணயினி த்வன்மந்த³ஹாஸஶ்ரிய:
ஶ்ரீகாமாக்ஷி மம க்ஷிணோது மமதாவைசக்ஷணீமக்ஷயாம் ।
யத்³பீ⁴த்யேவ நிலீயதே ஹிமகரோ மேகோ⁴த³ரே ஶுக்திகா-
க³ர்பே⁴ மௌக்திகமண்ட³லீ ச ஸரஸீமத்⁴யே ம்ருணாலீ ச ஸா ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
காமாக்ஷியின் புன்னகை எழிலைக் கண்டு பயந்துதான், சந்திரன் மேகங்களின் பின்னே மறைகிறான்; முத்துக்கள் சிப்பியின் வயிற்றுக்குள் ஒளிந்துகொள்கின்றன; தாமரைத் தண்டும் நீருக்குள்ளே பதுங்குகிறது. எங்கும் எதிலும் தோற்காத அத்தகைய மகாசக்தி வாய்ந்த அன்னையின் புன்னகைப் பேரொளி, என் அகந்தையை (மமதையை) வேரோடு அழித்து அருள் புரியட்டும் என்று பிரார்த்திக்கிறார்.
பொருள்
பரமேஸ்வரனின் பிராணநாயகியே! (பரமேஶ்வர-ப்ரணயினி); ஸ்ரீகாமாக்ஷி தேவியே! (ஶ்ரீகாமாக்ஷி); உனது புன்னகையின் பிரகாசத்திற்கு அஞ்சிப் பயந்தே (யத்-பீ⁴த்யா ஏவ); சந்திரனானவன் மேகக் கூட்டத்தின் உள்ளே ஒளிகிறான் (ஹிமகர: மேக⁴-உத³ரே நிலீயதே); முத்துக்களின் திரள் சிப்பியின் வயிற்றுக்குள் அடங்குகிறது (மௌக்திக-மண்ட³லீ ஶுக்திகா-க³ர்பே⁴ ச); அந்தத் தாமரைத் தண்டோ தடாகத்தின் ஆழமான நீருக்குள் மறைகிறது (ஸா ம்ருணாலீ ஸரஸீ-மத்⁴யே ச); அத்தகைய உன்னுடைய புன்னகைச் செல்வத்தின் பேரொளியானது (த்வத்-மந்த³ஹாஸ-ஶ்ரிய: ப்ராகாஶ்யம்); என்னிடமுள்ள அழியாத கொடிய மமதையின் சாமர்த்தியத்தை (மம அக்ஷயாம் மமதா-வைசக்ஷணீம்); வேரோடு அழித்தொழிக்க வேண்டும் (க்ஷிணோது)!
பதச்சேதம்
ப்ராகாஶ்யம் | பரமேஶ்வர-ப்ரணயினி | த்வத்-மந்த³ஹாஸ-ஶ்ரிய:
ஶ்ரீகாமாக்ஷி | மம | க்ஷிணோது | மமதா-வைசக்ஷணீம் | அக்ஷயாம்
யத்-பீ⁴த்யா | ஏவ | நிலீயதே | ஹிமகர: | மேக⁴-உத³ரே | ஶுக்திகா-
க³ர்பே⁴ | மௌக்திக-மண்ட³லீ | ச | ஸரஸீ-மத்⁴யே | ம்ருணாலீ | ச | ஸா ॥
பதவுரை
புன்னகைக்கு அஞ்சி மறையும் பொருட்கள்
யத்-பீ⁴த்யா ஏவ
எதன் பிரகாசத்திற்குப் பயந்தே
ஹிமகர: மேக⁴-உத³ரே நிலீயதே
சந்திரன் மேகங்களின் நடுவே மறைகிறானோ
மௌக்திக-மண்ட³லீ ஶுக்திகா-க³ர்பே⁴ ச
முத்துக்கூட்டம் சிப்பியின் வயிற்றுக்குள் பதுங்குகிறதோ
ஸா ம்ருணாலீ ஸரஸீ-மத்⁴யே ச
அந்தத் தாமரைத்தண்டு குளத்து நீருக்குள் மறைகிறதோ
அகந்தையை அழிக்க வேண்டும் பிரார்த்தனை
பரமேஶ்வர-ப்ரணயினி ஶ்ரீகாமாக்ஷி
பரமசிவனின் பிரிய நாயகியான காமாக்ஷியே!
த்வத்-மந்த³ஹாஸ-ஶ்ரிய: ப்ராகாஶ்யம்
உனது புன்னகைச் செல்வத்தின் அந்தப் பேரொளியானது
மம அக்ஷயாம் மமதா-வைசக்ஷணீம்
என்னிடம் வற்றாது விளங்கும் மமதை எனும் கர்வத்தை
க்ஷிணோது
அடியோடு நாசம் செய்யட்டும்
ஹேரம்பே³ ச கு³ஹே ஹர்ஷப⁴ரிதம் வாத்ஸல்யமங்கூரயத்
மாரத்³ரோஹிணி பூருஷே ஸஹபு⁴வம் ப்ரேமாங்குரம் வ்யஞ்ஜயத் ।
ஆனம்ரேஷு ஜனேஷு பூர்ணகருணாவைத³க்³த்⁴யமுத்தாலயத்
காமாக்ஷி ஸ்மிதமஞ்ஜஸா தவ கத²ங்காரம் மயா கத்²யதே ॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் புன்னகையானது பார்ப்பவருக்குத் தகுந்தபடி வெவ்வேறு திவ்ய பாவங்களை வெளிப்படுத்துகிறது. கணபதியிடமும் முருகனிடமும் அது ஆனந்தம் நிறைந்த தாய்மைப் பாசத்தை (வாத்ஸல்யம்) வெளிப்படுத்துகிறது. காமனை எரித்த கணவனிடம் அது இயல்பான காதல் ததும்பும் சிருங்காரத்தை (ப்ரேமம்) காட்டுகிறது. சரணடைந்த பக்தர்களிடமோ அது கரைகாணாக் கருணையை (பூர்ண கருணா) வாரி வழங்குகிறது. இத்தகைய பல பரிமாணங்கள் கொண்ட புன்னகையை என்னால் எப்படித்தான் விவரிக்க முடியும் என்று சரணாகதி அடைகிறார்.
பொருள்
காமாக்ஷி தாயே! (காமாக்ஷி); கணபதியிடமும் முருகப்பெருமானிடமும் (ஹேரம்பே³ ச கு³ஹே); மகிழ்ச்சி ததும்பும் தாய்மைப் பாசத்தை அரும்பச் செய்வதும் (ஹர்ஷ-ப⁴ரிதம் வாத்ஸல்யம் அங்கூரயத்); காமனின் எதிரியான சிவபெருமானிடம் (மார-த்³ரோஹிணி பூருஷே); உள்ளூர இயல்பாக அமைந்த காதலின் தளிரை வெளிப்படுத்துவதும் (ஸஹபு⁴வம் ப்ரேம-அங்குரம் வ்யஞ்ஜயத்); பணிந்து சரணடையும் பக்தர்களிடம் (ஆனம்ரேஷு ஜனேஷு); பூரணமான கருணையின் நேர்த்தியை எல்லையற்றுப் பெருகச் செய்வதுமான (பூர்ண-கருணா-வைத³க்³த்⁴யம் உத்தாலயத்); உன்னுடைய புன்னகையின் மகிமையை (தவ ஸ்மிதம்); என்னால் எவ்வாறுதான் முழுமையாக எடுத்துரைக்க இயலும் (மயா அஞ்ஜஸா கத²ங்காரம் கத்²யதே)?!
பதச்சேதம்
ஹேரம்பே³ | ச | கு³ஹே | ஹர்ஷ-ப⁴ரிதம் | வாத்ஸல்யம் | அங்கூரயத்
மார-த்³ரோஹிணி | பூருஷே | ஸஹபு⁴வம் | ப்ரேம-அங்குரம் | வ்யஞ்ஜயத்
ஆனம்ரேஷு | ஜனேஷு | பூர்ண-கருணா-வைத³க்³த்⁴யம் | உத்தாலயத்
காமாக்ஷி | ஸ்மிதம் | அஞ்ஜஸா | தவ | கத²ங்காரம் | மயா | கத்²யதே ॥
பதவுரை
பிள்ளைகளிடம் பொழியும் தாய்மை
ஹேரம்பே³ ச கு³ஹே
விநாயகரிடமும் முருகனிடமும்
ஹர்ஷ-ப⁴ரிதம் வாத்ஸல்யம் அங்கூரயத்
மகிழ்ச்சி நிறைந்த தாய்மைப் பாசத்தைத் துளிர்க்கச் செய்வதும்
இறைவனிடம் காட்டும் பிரேமை
மார-த்³ரோஹிணி பூருஷே
மன்மதனை எரித்த சிவபெருமானிடம்
ஸஹபு⁴வம் ப்ரேம-அங்குரம் வ்யஞ்ஜயத்
இயல்பாகவே அமைந்த காதலின் தளிரை வெளிப்படுத்துவதும்
பக்தர்களிடம் காட்டும் பரிபூரணக் கருணை
ஆனம்ரேஷு ஜனேஷு
வணங்கும் அடியார்களிடத்தில்
பூர்ண-கருணா-வைத³க்³த்⁴யம் உத்தாலயத்
நிறைந்த கருணையின் பெருக்கை அலைமோதச் செய்வதுமான
காமாக்ஷி தவ ஸ்மிதம்
காமாக்ஷியே, உனது புன்னகையை
மயா அஞ்ஜஸா கத²ங்காரம் கத்²யதே
என்னால் உண்மையாகவே எவ்வாறு விவரிக்க இயலும்!
ஸங்க்ருத்³த⁴த்³விஜராஜகோப்யவிரதம் குர்வந்த்³விஜை: ஸங்க³மம்
வாணீபத்³த⁴திதூ³ரகோ³பி ஸததம் தத்ஸாஹசர்யம் வஹன் ।
அஶ்ராந்தம் பஶுது³ர்லபோ⁴பி கலயன்பத்யௌ பஶூனாம் ரதிம்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி தவ ஸ்மிதாம்ருதரஸஸ்யந்தோ³ மயி ஸ்பந்த³தாம் ॥76॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னை காமாக்ஷியின் திருப்புன்னகை முரண்பாடுகள் போன்று தோன்றும் அற்புதச் செயல்களை நிகழ்த்துகிறது. சந்திரனைப் பகைப்பது போலவும், அந்தணர்களோடு இணைந்திருப்பது போலவும்; வாக்கிற்கு அப்பாற்பட்டதாக இருந்தும், சரஸ்வதியுடன் தோழமை கொண்டிருப்பது போலவும்; பசுக்களுக்கு எட்டாததாய் இருந்தும், பசுபதியான ஈசனுக்கு இன்பம் தருவதாகவும் விளங்கும் அம்மையின் புன்னகை அமுதப் பெருக்கு தன் மீது பொழிய வேண்டும் என்று மூககவி வேண்டுகிறார்.
பொருள்
சந்திரனோடு பகைமை பூண்டிருந்தாலும் (ஸங்க்ருத்³த⁴-த்³விஜராஜக: அபி) இடைவிடாது வெண்பற்களோடு கூடியுள்ளதும் (அவிரதம் த்³விஜை: ஸங்க³மம் குர்வன்); வாக்கின் வழிக்கு எட்டாத தூரத்தில் நின்றாலும் (வாணீ-பத்³த⁴தி-தூ³ரக: அபி) எப்போதும் சரஸ்வதி தேவியின் சகவாசத்தைக் கொண்டுள்ளதும் (ஸததம் தத்-ஸாஹசர்யம் வஹன்); விலங்கு போன்ற அஞ்ஞானிகளுக்கு எட்டாததாக இருப்பினும் (அஶ்ராந்தம் பஶு-து³ர்லப⁴: அபி) எல்லா உயிர்களுக்கும் தலைவனான பசுபதியிடம் மாறாத காதலை விளைவிப்பதுமான (பஶூனாம் பத்யௌ ரதிம் கலயன்), ஏ ஶ்ரீகாமாக்ஷி! உன்னுடைய புன்னகை அமுத ரசப் பெருக்கு (தவ ஸ்மித-அம்ருத-ரஸ-ஸ்யந்த³:) என் மீது பிரவகித்து ஒளிரட்டும் (மயி ஸ்பந்த³தாம்)!
பதச்சேதம்
ஸங்க்ருத்³த⁴-த்³விஜராஜக: | அபி | அவிரதம் | குர்வன் | த்³விஜை: | ஸங்க³மம்
வாணீ-பத்³த⁴தி-தூ³ரக: | அபி | ஸததம் | தத்-ஸாஹசர்யம் | வஹன்
அஶ்ராந்தம் | பஶு-து³ர்லப⁴: | அபி | கலயன் | பத்யௌ | பஶூனாம் | ரதிம்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி | தவ | ஸ்மித-அம்ருத-ரஸ-ஸ்யந்த³: | மயி | ஸ்பந்த³தாம் ॥
பதவுரை
சந்திரனையும் பற்களையும் இணைக்கும் புன்னகை
ஸங்க்ருத்³த⁴-த்³விஜராஜக: அபி
சந்திரனைப் (த்விஜராஜனைப்) பகைப்பது போன்று இருந்தாலும்
அவிரதம் த்³விஜை: ஸங்க³மம் குர்வன்
இடைவிடாமல் பற்களோடு (வேதியரோடு) சேர்ந்திருக்கின்ற
வாக்கிற்கு அப்பாற்பட்டும் தோழமை பூண்டமை
வாணீ-பத்³த⁴தி-தூ³ரக: அபி
வாக்கு அல்லது பேச்சின் எல்லைக்கு எட்டாத தொலைவில் நின்றாலும்
ஸததம் தத்-ஸாஹசர்யம் வஹன்
எப்போதும் சரஸ்வதியுடனான இணைப்பைப் பெற்று விளங்குவதும்
பசுக்களுக்கு எட்டாததும் பசுபதிக்கு இன்பம் தருவதும்
அஶ்ராந்தம் பஶு-து³ர்லப⁴: அபி
எப்போதும் பசுக்களுக்கு (அஞ்ஞானிகளுக்கு) அடைவதற்கு அரியதாக இருந்தும்
பஶூனாம் பத்யௌ ரதிம் கலயன்
பசுக்களின் நாயகனான சிவபெருமானிடம் மிகுந்த பிரேமையை வளர்ப்பதுமான
அன்னையின் அருள்வேண்டல்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி
ஶ்ரீகாமாக்ஷி அன்னையே!
தவ ஸ்மித-அம்ருத-ரஸ-ஸ்யந்த³:
உன்னுடைய புன்னகையாகிய அமிர்த ரசத்தின் பெருக்கு
மயி ஸ்பந்த³தாம்
என்னிடத்தில் அசைந்து பரவட்டும் (பொழியட்டும்).
ஶ்ரீகாமாக்ஷி மஹேஶ்வரே நிருபமப்ரேமாங்குரப்ரக்ரமம்
நித்யம் ய: ப்ரகடீகரோதி ஸஹஜாமுன்னித்³ரயன்மாது⁴ரீம் ।
தத்தாத்³ருக்தவ மந்த³ஹாஸமஹிமா மாத: கத²ம் மானிதாம்
தன்மூர்த்⁴னா ஸுரனிம்னகா³ம் ச கலிகாமிந்தோ³ஶ்ச தாம் நிந்த³தி ॥77॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
காமாக்ஷியின் மந்தகாசம் சிவபெருமானிடம் அவள் கொண்டுள்ள இணையற்ற அன்பை நாள்தோறும் வெளிப்படுத்துகிறது; இயல்பான இனிமையை மலரச் செய்கிறது. அவ்வாறு மஹேஸ்வரனிடம் பேரன்பை வளர்க்கும் அந்தப் புன்னகை, அதே சிவனின் திருமுடியில் வீற்றிருக்கும் கங்கையையும் பிறைச் சந்திரனையும் எள்ளி நகையாடிப் புறந்தள்ளுவது என்னே வியப்பு என வியக்கிறார் கவிஞர்.
பொருள்
அன்னையே ஶ்ரீகாமாக்ஷி (ஶ்ரீகாமாக்ஷி மாத:)! மஹேஸ்வரனிடத்தில் ஒப்பற்ற அன்பின் முளைப்பு நிலைகளை (மஹேஶ்வரே நிருபம-ப்ரேம-அங்குர-ப்ரக்ரமம்), தன் இயல்பான இனிமையை மலரச் செய்தபடி (ஸஹஜாம் மாது⁴ரீம் உன்னித்³ரயன்) நாள்தோறும் வெளிப்படுத்துகின்ற (நித்யம் ய: ப்ரகடீகரோதி) அத்தகைய உன் மந்தகாசத்தின் பெருமையானது (தத்-தாத்³ருக் தவ மந்த³ஹாஸ-மஹிமா), அவனது திருமுடியால் தாங்கப்பெற்று கௌரவிக்கப்படுகின்ற (தன்-மூர்த்⁴னா மானிதாம்) ஆகாய கங்கையையும் (ஸுர-னிம்னகா³ம் ச), அந்த சந்திரனின் பிறையையும் (தாம் இந்தோ³: கலிகாம் ச) எவ்வாறுதான் புறந்தள்ளிப் பரிகசிக்கிறதோ (கத²ம் நிந்த³தி)!
பதச்சேதம்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி | மஹேஶ்வரே | நிருபம-ப்ரேம-அங்குர-ப்ரக்ரமம்
நித்யம் | ய: | ப்ரகடீகரோதி | ஸஹஜாம் | உன்னித்³ரயன் | மாது⁴ரீம்
தத்-தாத்³ருக் | தவ | மந்த³ஹாஸ-மஹிமா | மாத: | கத²ம் | மானிதாம்
தன்-மூர்த்⁴னா | ஸுர-னிம்னகா³ம் | ச | கலிகாம் | இந்தோ³: | ச | தாம் | நிந்த³தி ॥
பதவுரை
சிவனிடம் பெருகும் ஒப்பற்ற பிரேமை
ஶ்ரீகாமாக்ஷி மாத:
ஶ்ரீகாமாக்ஷி தாயே!
நிருபம-ப்ரேம-அங்குர-ப்ரக்ரமம்
ஒப்பற்ற காதல் தளிர்களின் தோற்ற வரிசையை
மலரும் இயல்பான இனிமை
ஸஹஜாம் மாது⁴ரீம் உன்னித்³ரயன்
உனக்கே உரிய இயற்கையான மதுரத்தை மலரச் செய்துகொண்டு
நித்யம் ய: ப்ரகடீகரோதி
எப்போதுமே பிரகாசமாய் வெளிப்படுத்துகிறதோ
மந்தகாசத்தின் மகிமை
தத்-தாத்³ருக் தவ மந்த³ஹாஸ-மஹிமா
அத்தகைய பெருமை வாய்ந்த உன்னுடைய புன்னகையின் மகிமையானது
கங்கையையும் சந்திரனையும் மிஞ்சுதல்
தன்-மூர்த்⁴னா மானிதாம்
அச்சிவபெருமானின் சிரசினால் போற்றித் தாங்கப்படும்
ஸுர-னிம்னகா³ம் ச
தேவ நதியான கங்கையையும்
தாம் இந்தோ³: கலிகாம் ச
அந்த சந்திரனின் பிறைக் கீற்றையும்
கத²ம் நிந்த³தி
எவ்வாறுதான் (தன் வெண்மையாலும் அழகாலும்) பரிகசித்துத் தாழ்த்துகிறதோ!
யே மாது⁴ர்யவிஹாரமண்டபபு⁴வோ யே ஶைத்யமுத்³ராகரா
யே வைஶத்³யத³ஶாவிஶேஷஸுப⁴கா³ஸ்தே மந்த³ஹாஸாங்குரா: ।
காமாக்ஷ்யா: ஸஹஜம் கு³ணத்ரயமித³ம் பர்யாயத: குர்வதாம்
வாணீகு³ம்ப²னட³ம்ப³ரே ச ஹ்ருத³யே கீர்திப்ரரோஹே ச மே ॥78॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னை காமாக்ஷியின் புன்னகைத் தளிர்கள் மூன்று சிறந்த குணங்களைக் கொண்டுள்ளன: இனிமை, குளிர்ச்சி, வெண்மை. இந்த மும்மை நற்குணங்களும் தம்முடைய வாக்கிலும், இதயத்திலும், புகழிலும் முறையே குடிபுகுந்து அருள வேண்டும் என மூககவி பிரார்த்திக்கிறார்.
பொருள்
இனிமையின் விளையாட்டு மண்டபமாய் அமைந்தவைகளும் (யே மாது⁴ர்ய-விஹார-மண்ட³ப-பு⁴வ:); குளிர்ச்சியின் அடையாள முத்திரையைத் தருபவைகளும் (யே ஶைத்ய-முத்³ரா-கரா:); மிகச் சிறந்த வெண்மை நிலையால் அழகு பொலிபவைகளுமான (யே வைஶத்³ய-த³ஶா-விஶேஷ-ஸுப⁴கா³:) காமாக்ஷி அன்னையின் புன்னகைத் தளிர்கள் (தே காமாக்ஷ்யா: மந்த³ஹாஸ-அங்குரா:), தங்களுக்கே உரியதான இந்த முக்குணங்களையும் (இத³ம் ஸஹஜம் கு³ண-த்ரயம்), எனது வாக்கின் நயமான கட்டமைப்பிலும் (மே வாணீ-கு³ம்ப²ன-ட³ம்ப³ரே ச), இதயத்திலும் (ஹ்ருத³யே ச), வளரும் புகழிலும் (கீர்தி-ப்ரரோஹே ச) வரிசையாக நிலைபெறச் செய்யட்டும் (பர்யாயத: குர்வதாம்)!
பதச்சேதம்
யே | மாது⁴ர்ய-விஹார-மண்ட³ப-பு⁴வ: | யே | ஶைத்ய-முத்³ரா-கரா:
யே | வைஶத்³ய-த³ஶா-விஶேஷ-ஸுப⁴கா³: | தே | மந்த³ஹாஸ-அங்குரா:
காமாக்ஷ்யா: | ஸஹஜம் | கு³ண-த்ரயம் | இத³ம் | பர்யாயத: | குர்வதாம்
வாணீ-கு³ம்ப²ன-ட³ம்ப³ரே | ச | ஹ்ருத³யே | கீர்தி-ப்ரரோஹே | ச | மே ॥
பதவுரை
இனிமையும் குளிர்ச்சியும் கொண்ட புன்னகை
யே மாது⁴ர்ய-விஹார-மண்ட³ப-பு⁴வ:
எவை மதுரம் உலாவும் விளையாட்டு மண்டபமாய் உள்ளவையோ
யே ஶைத்ய-முத்³ரா-கரா:
எவை குளிர்ச்சியின் இலட்சணத்தை அளிக்கின்றனவோ
வெண்மையின் பேரழகு
யே வைஶத்³ய-த³ஶா-விஶேஷ-ஸுப⁴கா³:
எவை மாசற்ற வெண்மையின் விசேஷ நிலையால் அழகாகத் திகழ்கின்றனவோ
தே காமாக்ஷ்யா: மந்த³ஹாஸ-அங்குரா:
அத்தகைய காமாக்ஷியின் புன்னகைத் தளிர்கள்
இயற்கையான முக்குணங்கள்
இத³ம் ஸஹஜம் கு³ண-த்ரயம்
தங்களுக்கே உரித்தான இந்த மூன்று குணங்களை
வாக்கு, உள்ளம், புகழில் நிலைநிறுத்துதல்
பர்யாயத: குர்வதாம்
முறைப்படி வழங்கட்டும்
மே வாணீ-கு³ம்ப²ன-ட³ம்ப³ரே ச
என்னுடைய வாக்குச் சேர்க்கையின் செழுமையிலும் (இனிமை)
ஹ்ருத³யே ச
இதயத்திலும் (குளிர்ச்சி)
கீர்தி-ப்ரரோஹே ச
பெருகி வளரும் புகழிலும் (வெண்மை).
காமாக்ஷ்யா ம்ருது³லஸ்மிதாம்ஶுனிகரா த³க்ஷாந்தகே வீக்ஷணே
மந்தா³க்ஷக்³ரஹிலா ஹிமத்³யுதிமயூகா²க்ஷேபதீ³க்ஷாங்குரா: ।
தா³க்ஷ்யம் பக்ஷ்மலயந்து மாக்ஷிககு³ட³த்³ராக்ஷாப⁴வம் வாக்ஷு மே
ஸூக்ஷ்மம் மோக்ஷபத²ம் நிரீக்ஷிதுமபி ப்ரக்ஷாலயேயுர்மன: ॥79॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
தக்ஷனின் யாகத்தை அழித்த ஈசனின் பார்வை தன் மீது படும்போது வெட்கத்தால் விழி சுருங்கி, சந்திரனின் ஒளிக் கிரணங்களையே வெல்லும் தன்மையுடைய காமாக்ஷியின் புன்னகைக் கதிர்கள், தனது வாக்கிற்குத் தேன், வெல்லம், திராட்சை ஆகியவற்றின் சுவையை மிஞ்சும் இனிமையைத் தர வேண்டும் என்றும், நுட்பமான மோட்ச வழியைக் காணத் தன் மனத்தைத் தூய்மை செய்ய வேண்டும் என்றும் பணிகிறார்.
பொருள்
தக்ஷனை அழித்த பரமசிவனின் பார்வையில் (த³க்ஷ-அந்தகே வீக்ஷணே) நாணத்தால் கட்டுண்டவைகளும் (மந்தா³க்ஷ-க்³ரஹிலா:), சந்திரனின் கிரணங்களைத் தோற்கடிப்பதையே விரதமாகக் கொண்டவைகளுமான (ஹிம-த்³யுதி-மயூகா²-ஆக்ஷேப-தீ³க்ஷா-அங்குரா:) அன்னை காமாக்ஷியின் மென்மையான புன்னகை ஒளிக்கதிர்கள் (காமாக்ஷ்யா: ம்ருது³ல-ஸ்மித-அம்ஶு-னிகரா:), தேன், வெல்லம், திராட்சை ஆகியவற்றிலிருந்து உண்டாகும் சுவையின் திறமையை (மாக்ஷிக-கு³ட³-த்³ராக்ஷா-ப⁴வம் தா³க்ஷ்யம்) எனது வாக்குகளில் வளர்க்கட்டும் (மே வாக்ஷு பக்ஷ்மலயந்து); நுட்பமான முக்தி மார்க்கத்தைக் காண்பதற்கு (ஸூக்ஷ்மம் மோக்ஷ-பத²ம் நிரீக்ஷிதும் அபி) எனது மனதைத் தூய்மை செய்து அருளட்டும் (மன: ப்ரக்ஷாலயேயு:)!
பதச்சேதம்
காமாக்ஷ்யா: | ம்ருது³ல-ஸ்மித-அம்ஶு-னிகரா: | த³க்ஷ-அந்தகே | வீக்ஷணே
மந்தா³க்ஷ-க்³ரஹிலா: | ஹிம-த்³யுதி-மயூகா²-ஆக்ஷேப-தீ³க்ஷா-அங்குரா:
தா³க்ஷ்யம் | பக்ஷ்மலயந்து | மாக்ஷிக-கு³ட³-த்³ராக்ஷா-ப⁴வம் | வாக்ஷு | மே
ஸூக்ஷ்மம் | மோக்ஷ-பத²ம் | நிரீக்ஷிதும் | அபி | ப்ரக்ஷாலயேயு: | மன: ॥
பதவுரை
நாணமும் நிலவொளிப் பிரகாசமும்
காமாக்ஷ்யா: ம்ருது³ல-ஸ்மித-அம்ஶு-னிகரா:
காமாக்ஷியின் மென்மையான புன்னகை ஒளிக்கதிர்கள்
த³க்ஷ-அந்தகே வீக்ஷணே
தக்ஷனை அழித்த ஈசனின் பார்வை விழும்போது
மந்தா³க்ஷ-க்³ரஹிலா:
வெட்கத்தினால் மறைந்து கொள்ளும் இயல்புடையனவாய்
ஹிம-த்³யுதி-மயூகா²-ஆக்ஷேப-தீ³க்ஷா-அங்குரா:
நிலவின் கிரணங்களை வெல்லும் சங்கல்ப முளைகளை உடையனவாய்
வாக்கில் தேனமுத இனிமை
மாக்ஷிக-கு³ட³-த்³ராக்ஷா-ப⁴வம்
தேன், வெல்லம், திராட்சை ஆகியவற்றால் உண்டாகும்
தா³க்ஷ்யம் மே வாக்ஷு பக்ஷ்மலயந்து
சாமர்த்திய இனிமையை என் வாக்கில் வளர்த்துப் பெருக்கட்டும்
ஞானக்கண்ணும் மோட்ச வழியும்
ஸூக்ஷ்மம் மோக்ஷ-பத²ம் நிரீக்ஷிதும் அபி
நுட்பமான முக்தி வழியைத் தரிசிப்பதற்கும் கூட
மன: ப்ரக்ஷாலயேயு:
என்னுடைய மனத்தை முழுமையாகக் கழுவித் தூய்மைப்படுத்தட்டும்.
ஜாத்யா ஶீதஶீதலானி மது⁴ராண்யேதானி பூதானி தே
கா³ங்கா³னீவ பயாம்ஸி தே³வி படலான்யல்பஸ்மிதஜ்யோதிஷாம் ।
ஏன:பங்கபரம்பராமலினிதாமேகாம்ரனாத²ப்ரியே
ப்ரஜ்ஞானாத்ஸுதராம் மதீ³யதி⁴ஷணாம் ப்ரக்ஷாலயந்து க்ஷணாத் ॥80॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
காமாக்ஷியின் மெல்லிய புன்னகை ஒளிக்கதிர்கள் கங்கையின் புனித நீரினைப் போன்ற இயல்புடையவை. அவை பிறவியிலேயே குளிர்ச்சியானவை, மதுரமானவை, தூய்மையானவை. ஏகாம்பரநாதனின் அன்பிற்குரிய தேவியே! பாவச் சேற்றினால் மாசடைந்துள்ள என் புத்தியை, கங்கையைப் போன்ற உனது புன்னகை அலைகள் விவேக ஞானத்தை ஊட்டி நொடிப்பொழுதில் தூய்மை செய்யட்டும் எனப் பாடுகிறார்.
பொருள்
ஏகாம்பரநாதனின் பிரியத்திற்குரியவளே (ஏகாம்ரனாத²-ப்ரியே)! தேவியே (தே³வி)! இயற்கையிலேயே மிகுந்த குளிர்ச்சி பொருந்தியவைகளும் (ஜாத்யா ஶீத-ஶீதலானி), இனிமையானவைகளும் (மது⁴ராணி), புனிதமானவைகளுமாய் விளங்கும் (பூதானி) கங்கா நதியின் தீர்த்தங்களைப் போன்றுள்ள (கா³ங்கா³னி பயாம்ஸி இவ ஏதானி) உன்னுடைய இளநகை ஒளிப் பிரவாகங்கள் (தே அல்ப-ஸ்மித-ஜ்யோதிஷாம் படலானி), பாவங்களாகிய சேற்று வரிசையினால் மாசடைந்து போயுள்ள (ஏன:-பங்க-பரம்பரா-மலினிதாம்) என்னுடைய புத்தியை (மதீ³ய-தி⁴ஷணாம்), மெய்ஞ்ஞானத்தினால் (ப்ரஜ்ஞானாத்) உடனே முற்றிலுமாகக் கழுவிப் புனிதமாக்கட்டும் (க்ஷணாத் ஸுதராம் ப்ரக்ஷாலயந்து)!
பதச்சேதம்
ஜாத்யா | ஶீத-ஶீதலானி | மது⁴ராணி | ஏதானி | பூதானி | தே
கா³ங்கா³னி | இவ | பயாம்ஸி | தே³வி | படலானி | அல்ப-ஸ்மித-ஜ்யோதிஷாம்
ஏன:-பங்க-பரம்பரா-மலினிதாம் | ஏகாம்ரனாத²-ப்ரியே
ப்ரஜ்ஞானாத் | ஸுதராம் | மதீ³ய-தி⁴ஷணாம் | ப்ரக்ஷாலயந்து | க்ஷணாத் ॥
பதவுரை
கங்கை நீரைப் போன்ற புன்னகை
ஜாத்யா ஶீத-ஶீதலானி மது⁴ராணி
இயல்பாகவே அதி குளிர்ச்சியும் இனிமையும் கொண்டவை
ஏதானி பூதானி தே³வி
இத்தகைய தூய்மை வாய்ந்தவையாகிய, தேவியே!
கா³ங்கா³னி பயாம்ஸி இவ
கங்கையின் புனித நீர்வெள்ளம் போன்ற
தே அல்ப-ஸ்மித-ஜ்யோதிஷாம் படலானி
உனது மென்முறுவல் பேரொளிக் கூட்டங்கள்
பாவ அழுக்கால் மங்கிய புத்தி
ஏகாம்ரனாத²-ப்ரியே
ஏகாம்பரநாதரின் பிரிய நாயகியே!
ஏன:-பங்க-பரம்பரா-மலினிதாம்
பாவம் எனும் சேற்றுத் தொடரால் அழுக்கடைந்த
ஞானத்தால் தூய்மையாக்கும் அற்புதம்
மதீ³ய-தி⁴ஷணாம்
என்னுடைய அறிவை / புத்தியை
ப்ரஜ்ஞானாத் க்ஷணாத்
ஞானத்தினால் அந்த க்ஷணத்திலேயே
ஸுதராம் ப்ரக்ஷாலயந்து
மிகச் சிறப்பாகக் கழுவித் தூய்மை செய்யட்டும்.
அஶ்ராந்தம் பரதந்த்ரித: பஶுபதிஸ்த்வன்மந்த³ஹாஸாங்குரை:
ஶ்ரீகாமாக்ஷி ததீ³யவர்ணஸமதாஸங்கே³ன ஶங்காமஹே ।
இந்து³ம் நாகது⁴னீம் ச ஶேக²ரயதே மாலாம் ச த⁴த்தே நவை:
வைகுண்டை²ரவகுண்ட²னம் ச குருதே தூ⁴லீசயைர்பா⁴ஸ்மனை: ॥81॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
சிவபெருமான் எப்போதும் காமாக்ஷியின் மந்தகாசத்திற்குக் கட்டுப்பட்டு வசமாகி நிற்கிறார். அவர் தலையில் சந்திரனையும் கங்கையையும் சூடுவதும், புதிய வெண்முத்து மாலைகளை அணிவதும், உடல் முழுவதும் வெண்ணீற்றைப் பூசிக் கொள்வதும் — காமாக்ஷியின் வெண்ணகைக்கு ஒத்த நிறத்தை அடைந்து அவளோடு ஒன்றிவிட வேண்டும் என்ற பேராவலினால் தானோ என நயம்படக் கற்பனை செய்கிறார் கவிஞர்.
பொருள்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி (ஶ்ரீகாமாக்ஷி)! பசுபதியான பரமேஸ்வரன் உன்னுடைய புன்னகைத் தளிர்களால் (பஶுபதி: த்வத்-மந்த³ஹாஸ-அங்குரை:) இடைவிடாது வசப்படுத்தப்பட்டவனாக இருக்கிறான் (அஶ்ராந்தம் பரதந்த்ரித:). அவன் உனது புன்னகையின் வெண்மை நிறத்தோடு சமநிலையை அடைய வேண்டும் என்ற ஆசையின் சேர்க்கையினாலேயே (ததீ³ய-வர்ண-ஸமதா-ஸங்கே³ன), தலையில் சந்திரனையும் தேவ நதியாம் கங்கையையும் சூடுகிறானோ (இந்து³ம் நாகது⁴னீம் ச ஶேக²ரயதே); புதிய முத்துக்களால் மாலைகளைத் தரிக்கிறானோ (நவை: வைகுண்டை²: மாலாம் ச த⁴த்தே); திருநீற்றுப் பொடிகளின் குவியலால் திருமேனி எங்கும் மூடிக்கொள்கிறானோ (பா⁴ஸ்மனை: தூ⁴லீசயை: அவகுண்ட²னம் ச குருதே) என்று நாங்கள் சந்தேகிக்கிறோம் (ஶங்காமஹே)!
பதச்சேதம்
அஶ்ராந்தம் | பரதந்த்ரித: | பஶுபதி: | த்வத்-மந்த³ஹாஸ-அங்குரை:
ஶ்ரீகாமாக்ஷி | ததீ³ய-வர்ண-ஸமதா-ஸங்கே³ன | ஶங்காமஹே
இந்து³ம் | நாகது⁴னீம் | ச | ஶேக²ரயதே | மாலாம் | ச | த⁴த்தே | நவை:
வைகுண்டை²: | அவகுண்ட²னம் | ச | குருதே | தூ⁴லீசயை: | பா⁴ஸ்மனை: ॥
பதவுரை
புன்னகையால் கட்டுண்ட பசுபதி
அஶ்ராந்தம் பரதந்த்ரித: பஶுபதி:
எப்போதும் பரவசப்பட்டு வசமான பசுபதியானவன்
த்வத்-மந்த³ஹாஸ-அங்குரை: ஶ்ரீகாமாக்ஷி
ஶ்ரீகாமாக்ஷியே, உனது புன்னகை அரும்புகளினால்
ததீ³ய-வர்ண-ஸமதா-ஸங்கே³ன
அதன் வெண்மை நிறத்திற்கு ஒப்பானதை அடையும் சேர்க்கையினால்
சந்திரனையும் கங்கையையும் சூடுதல்
ஶங்காமஹே
இவ்வாறு செய்கிறானோ என்று எண்ணுகிறோம்
இந்து³ம் நாகது⁴னீம் ச ஶேக²ரயதே
சந்திரனையும் தேவநதியான கங்கையையும் தலையில் சூடுகிறான்
வெண்முத்து மாலை அணிதல்
நவை: வைகுண்டை²:
புதிய முத்துவடங்களினால் (வெண்மணிகளால்)
மாலாம் ச த⁴த்தே
மாலையையும் அணிந்து கொள்கிறான்
திருநீற்றுப் பூச்சு
பா⁴ஸ்மனை: தூ⁴லீசயை:
சாம்பல் துகள்களின் பொடிகளினால்
அவகுண்ட²னம் ச குருதே
உடல் முழுதும் வெண்மையாய் மூடிக்கொள்கிறான்.
ஶ்ரீகாஞ்சீபுரதே³வதே ம்ருது³வசஸ்ஸௌரப்⁴யமுத்³ராஸ்பத³ம்
ப்ரௌட⁴ப்ரேமலதானவீனகுஸுமம் மந்த³ஸ்மிதம் தாவகம் ।
மந்த³ம் கந்த³லதி ப்ரியஸ்ய வத³னாலோகே ஸமாபா⁴ஷணே
ஶ்லக்ஷ்ணே குங்மலதி ப்ரரூட⁴புலகே சாஶ்லோஷணே பு²ல்லதி ॥82॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
காஞ்சி மாநகரின் அதிதேவதையான காமாக்ஷியின் மந்தகாசம், மென்மையான பேச்சின் நறுமணப் பெட்டகம்; முதிர்ந்த காதல் கொடியின் புதிய மலர். அது நாயகனான சிவபெருமானின் திருமுகத்தைக் கண்டதும் மெல்ல அரும்புகிறது; இனிமையான சம்பாஷணையின்போது மொட்டாகிறது; மெய்சிலிர்க்கும் ஆலிங்கனத்தின் போது முழுமையாக மலர்கிறது என்று காதலின் நிலைகளைப் புன்னகையின் மலர்ச்சியோடு இணைத்துக் காட்டுகிறார்.
பொருள்
ஶ்ரீகாஞ்சிபுரத்தின் நாயகியே (ஶ்ரீகாஞ்சீபுர-தே³வதே)! மென்மையான பேச்சின் நறுமணத்திற்கு இலக்கணமாய் விளங்குவதும் (ம்ருது³-வசஸ்-ஸௌரப்⁴ய-முத்³ரா-ஆஸ்பத³ம்), தழைத்த பிரேமை எனும் கொடியின் புதுமலராய் விளங்குவதுமான (ப்ரௌட⁴-ப்ரேம-லதா-நவீன-குஸுமம்) உன்னுடைய புன்னகையானது (தாவகம் மந்த³ஸ்மிதம்), உன் பிரிய நாயகனின் முகத்தைப் பார்க்கும்போது மெல்லக் கிழங்கிலிருந்து முளைத்துத் தோன்றுகிறது (ப்ரியஸ்ய வத³ன-ஆலோகே மந்த³ம் கந்த³லதி); அவனது இனிய சம்பாஷணையின் போது மொட்டாகிறது (ஶ்லக்ஷ்ணே ஸமாபா⁴ஷணே குங்மலதி); மயிர்சிலிர்ப்பு மேலிடும் அணைப்பின் போது முழுமையாய் மலர்ந்து விரிகிறது (ப்ரரூட⁴-புலகே ஆஶ்லேஷணே ச பு²ல்லதி)!
பதச்சேதம்
ஶ்ரீகாஞ்சீபுர-தே³வதே | ம்ருது³-வசஸ்-ஸௌரப்⁴ய-முத்³ரா-ஆஸ்பத³ம்
ப்ரௌட⁴-ப்ரேம-லதா-நவீன-குஸுமம் | மந்த³ஸ்மிதம் | தாவகம்
மந்த³ம் | கந்த³லதி | ப்ரியஸ்ய | வத³ன-ஆலோகே | ஸமாபா⁴ஷணே
ஶ்லக்ஷ்ணே | குங்மலதி | ப்ரரூட⁴-புலகே | ச | ஆஶ்லேஷணே | பு²ல்லதி ॥
பதவுரை
நறுமணமும் காதல் மலரும்
ஶ்ரீகாஞ்சீபுர-தே³வதே
காஞ்சிபுரத்து அதிதேவதையே!
ம்ருது³-வசஸ்-ஸௌரப்⁴ய-முத்³ரா-ஆஸ்பத³ம்
மெல்லிய சொல்லின் நறுமண இலச்சினைக்கு இருப்பிடமான
ப்ரௌட⁴-ப்ரேம-லதா-நவீன-குஸுமம்
சிறந்த பக்தி/காதல் கொடியின் புதுமலரான
தாவகம் மந்த³ஸ்மிதம்
உன்னுடைய புன்னகையானது
முக தரிசனத்தில் முளைத்தல்
ப்ரியஸ்ய வத³ன-ஆலோகே
அன்பிற்குரிய ஈசனின் முகத்தைக் காணும்போது
மந்த³ம் கந்த³லதி
மெதுவாகத் தளிர்த்து முளைக்கிறது
இனிய பேச்சில் மொட்டாதல்
ஶ்லக்ஷ்ணே ஸமாபா⁴ஷணே
மென்மையான இனிய உரையாடலின் போது
குங்மலதி
குவிந்த மொட்டாக மாறுகிறது
ஆலிங்கனத்தில் மலர்தல்
ப்ரரூட⁴-புலகே ச ஆஶ்லேஷணே
மயிர்சிலிர்ப்பைத் தரும் தழுவலின் போது
பு²ல்லதி
பூரணமாய் மலர்ந்து விரிகிறது.
கிம் த்ரைஸ்ரோதஸமம்பி³கே பரிணதம் ஸ்ரோதஶ்சதுர்த²ம் நவம்
பீயூஷஸ்ய ஸமஸ்ததாபஹரணம் கிம்வா த்³விதீயம் வபு: ।
கிம்ஸ்வித்த்வன்னிகடம் க³தம் மது⁴ரிமாப்⁴யாஸாய க³வ்யம் பய:
ஶ்ரீகாஞ்சீபுரனாயகப்ரியதமே மந்த³ஸ்மிதம் தாவகம் ॥83॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
காமாக்ஷியின் புன்னகை எதுவாக இருக்கும்? கங்கையின் மூன்று பிரிவுகளுக்குப் பின் தோன்றிய புதிய நான்காவது பிரவாகமா? அல்லது உலகத் துயரங்களைத் தீர்க்கும் அமுதத்தின் மற்றொரு திருமேனியா? அல்லது தன் சுவையை மென்மேலும் கூட்டிக்கொள்ள அம்மையிடம் வந்த பசும்பாலோ? என ஐயுற்று நயம்பட வினவுகிறார் கவிஞர்.
பொருள்
ஶ்ரீகாஞ்சிபுர நாயகனான சிவபெருமானின் பிரிய நாயகியே (ஶ்ரீகாஞ்சீபுர-னாயக-ப்ரியதமே)! அன்னையே (அம்பி³கே)! உனது திருப்புன்னகையானது (தாவகம் மந்த³ஸ்மிதம்), கங்கையின் மூன்று நதிப் பிரிவுகளுக்குப் பிறகு கனிந்து வந்த புதிய நான்காவது பிரவாகமோ (த்ரைஸ்ரோதஸம் பரிணதம் நவம் சதுர்த²ம் ஸ்ரோத: கிம்)? சகலவிதமான தாபங்களையும் போக்கக்கூடிய அமிர்தத்தின் இரண்டாவது திருமேனியோ (ஸமஸ்த-தாப-ஹரணம் பீயூஷஸ்ய த்³விதீயம் வபு: கிம்வா)? அல்லது இனிமையைப் பயின்று பழகுவதற்காக உன்னிடம் சரணடைந்த பசும்பால்தானோ (மது⁴ரிம-அப்⁴யாஸாய த்வத்-னிகட³ம் க³தம் க³வ்யம் பய: கிம்ஸ்வித்)?
பதச்சேதம்
கிம் | த்ரைஸ்ரோதஸம் | அம்பி³கே | பரிணதம் | ஸ்ரோத: | சதுர்த²ம் | நவம்
பீயூஷஸ்ய | ஸமஸ்த-தாப-ஹரணம் | கிம்வா | த்³விதீயம் | வபு:
கிம்ஸ்வித் | த்வத்-னிகடம் | க³தம் | மது⁴ரிம-அப்⁴யாஸாய | க³வ்யம் | பய:
ஶ்ரீகாஞ்சீபுர-னாயக-ப்ரியதமே | மந்த³ஸ்மிதம் | தாவகம் ॥
பதவுரை
புதிய நான்காவது கங்கையோ
த்ரைஸ்ரோதஸம் பரிணதம்
முப்பிரிவு கொண்ட கங்கையின் முதிர்ச்சியாய் வந்த
நவம் சதுர்த²ம் ஸ்ரோத: கிம்
புதிய நான்காவது நதிப் பிரவாகமோ?
துயர் தீர்க்கும் அமுத வடிவோ
ஸமஸ்த-தாப-ஹரணம் பீயூஷஸ்ய
அனைத்துத் தாபங்களையும் நீக்குகின்ற அமிர்தத்தினுடைய
த்³விதீயம் வபு: கிம்வா
இரண்டாவது திருமேனியோ?
இனிமை பயில வந்த பாலோ
மது⁴ரிம-அப்⁴யாஸாய
சுவையை / இனிமையைப் பயில்வதற்காக
த்வத்-னிகடம் க³தம் க³வ்யம் பய: கிம்ஸ்வித்
உனது திருமுன்னே வந்து சேர்ந்த காமதேனுவின் பால்தானோ?
காஞ்சி நாயகியின் மந்தகாசம்
ஶ்ரீகாஞ்சீபுர-னாயக-ப்ரியதமே
காஞ்சிபுர நாதனின் பிரிய நாயகியே!
தாவகம் மந்த³ஸ்மிதம்
உன்னுடைய புன்னகையானது!
பூ⁴ஷா வக்த்ரஸரோருஹஸ்ய ஸஹஜா வாசாம் ஸகீ² ஶாஶ்வதீ
நீவீ விப்⁴ரமஸந்ததே: பஶுபதே: ஸௌதீ⁴ த்³ருஶாம் பாரணா ।
ஜீவாதுர்மத³னஶ்ரிய: ஶஶிருசேருச்சாடனீ தே³வதா
ஶ்ரீகாமாக்ஷி கி³ராமபூ⁴மிமயதே ஹாஸப்ரபா⁴மஞ்ஜரீ ॥84॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
காமாக்ஷியின் புன்னகைக் கொத்து முகத்தாமரையின் இயற்கையான ஆபரணம்; சரஸ்வதியின் நித்திய தோழி; சிவபெருமானின் கண்களுக்கு அமுதப் பெருவிருந்து; மன்மதனின் அழகுக்கு வாழ்வளிக்கும் சஞ்சீவினி; சந்திரனின் ஒளியை விரட்டும் பேராற்றல் படைத்த தெய்வம். இத்தகைய புன்னகை சொல்லொணாத எல்லையை எட்டுகிறது என்கிறார் மூககவி.
பொருள்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி (ஶ்ரீகாமாக்ஷி)! முகமாகிய தாமரை மலரின் இயல்பான ஆபரணமும் (வக்த்ர-ஸரோருஹஸ்ய ஸஹஜா பூ⁴ஷா); கலைவாணியின் வாக்குகளுக்கு நித்தியமான தோழியும் (வாசாம் ஶாஶ்வதீ ஸகீ²); நளினங்களின் தொடர்ச்சிக்கு மூலதனமான சேமிப்பும் (விப்⁴ரம-ஸந்ததே: நீவீ); சிவபெருமானின் கண்களுக்கு அமுதமயமான உபவாச நிறைவு விருந்தும் (பஶுபதே: த்³ருஶாம் ஸௌதீ⁴ பாரணா); மன்மதனின் அழகுப் பொலிவுக்கு வாழ்வளிக்கும் சஞ்சீவி மருந்தும் (மத³ன-ஶ்ரிய: ஜீவாது:); சந்திரனின் ஒளியை விரட்டியடிக்கும் தேவதையுமான (ஶஶி-ருசே: உச்சாடனீ தே³வதா) உனது புன்னகை ஒளிக்கொத்தானது (ஹாஸ-ப்ரபா⁴-மஞ்ஜரீ), சொற்களால் விவரிக்க முடியாத பரம நிலையை அடைகிறது (கி³ராம் அபூ⁴மிம் அயதே)!
பதச்சேதம்
பூ⁴ஷா | வக்த்ர-ஸரோருஹஸ்ய | ஸஹஜா | வாசாம் | ஸகீ² | ஶாஶ்வதீ
நீவீ | விப்⁴ரம-ஸந்ததே: | பஶுபதே: | ஸௌதீ⁴ | த்³ருஶாம் | பாரணா
ஜீவாது: | மத³ன-ஶ்ரிய: | ஶஶி-ருசே: | உச்சாடனீ | தே³வதா
ஶ்ரீகாமாக்ஷி | கி³ராம் | அபூ⁴மிம் | அயதே | ஹாஸ-ப்ரபா⁴-மஞ்ஜரீ ॥
பதவுரை
முகாபரணமும் வாணியின் தோழியும்
வக்த்ர-ஸரோருஹஸ்ய ஸஹஜா பூ⁴ஷா
முகத் தாமரைக்கு இயற்கையான ஆபரணமாய்
வாசாம் ஶாஶ்வதீ ஸகீ²
வாக்குகளுக்கு நிரந்தரமான தோழியாய்
நளின மூலதனமும் ஈசனின் விருந்தும்
விப்⁴ரம-ஸந்ததே: நீவீ
நளினங்களின் வரிசைக்கு மூலதனமாய்
பஶுபதே: த்³ருஶாம் ஸௌதீ⁴ பாரணா
பசுபதியின் கண்களுக்கு அமுதமயமான பாரணையாய் (நோன்பு முடிக்கும் விருந்தாய்)
மன்மத வாழ்வும் சந்திரனை விரட்டலும்
மத³ன-ஶ்ரிய: ஜீவாது:
மன்மதனின் பேரழகுக்குச் சஞ்சீவியாய்
ஶஶி-ருசே: உச்சாடனீ தே³வதா
நிலவின் ஒளியை விரட்டும் தேவதையாய்
சொல்லுக்கு அப்பாற்பட்ட புன்னகை
ஶ்ரீகாமாக்ஷி
ஶ்ரீகாமாக்ஷியே!
ஹாஸ-ப்ரபா⁴-மஞ்ஜரீ
புன்னகை ஒளிக் கொத்தானது
கி³ராம் அபூ⁴மிம் அயதே
சொற்களால் எட்ட முடியாத மேலான நிலையை அடைகிறது.
ஸூதி: ஶ்வேதிமகந்த³லஸ்ய வஸதி: ஶ்ருங்கா³ரஸாரஶ்ரிய:
பூர்தி: ஸூக்திஜ²ரீரஸஸ்ய லஹரீ காருண்யபாதோ²னிதே⁴: ।
வாடீ காசன கௌஸுமீ மது⁴ரிமஸ்வாராஜ்யலக்ஷ்ம்யாஸ்தவ
ஶ்ரீகாமாக்ஷி மமாஸ்து மங்க³லகரீ ஹாஸப்ரபா⁴சாதுரீ ॥85॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
வெண்மைக் கிழங்கின் பிறப்பிடம், சிருங்கார சாரத்தின் உறைவிடம், அழகிய கவிதை வெள்ளத்தின் நிறைவு, கருணைக் கடலின் அலை, இனிமைப் பேரரசின் பூந்தோட்டம் என அன்னை காமாக்ஷியின் புன்னகைத் திறத்தை வியக்கும் கவிஞர், அந்தப் புன்னகைக் கதிர்கள் தமக்கு மங்கலங்களை அருள வேண்டும் என வேண்டுகிறார்.
பொருள்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி (ஶ்ரீகாமாக்ஷி)! வெண்மை என்னும் கிழங்கின் தோற்றுவாயாகவும் (ஶ்வேதிம-கந்த³லஸ்ய ஸூதி:); சிருங்கார ரசத்தின் சாரப் பொலிவு வசிக்கும் இருப்பிடமாகவும் (ஶ்ருங்கா³ர-ஸார-ஶ்ரிய: வஸதி:); நற்பாடல்களின் பிரவாக ரசத்தின் பூரணத்துவமாகவும் (ஸூக்தி-ஜ²ரீ-ரஸஸ்ய பூர்தி:); கருணைக் கடலின் திரு அலையாகவும் (காருண்ய-பாதோ²னிதே⁴: லஹரீ); மதுரம் என்னும் பேரரசுச் செல்வத்தின் நிகரற்ற பூந்தோட்டமாகவும் திகழும் (மது⁴ரிம-ஸ்வாராஜ்ய-லக்ஷ்ம்யா: காசன கௌஸுமீ வாடீ) உனது புன்னகை ஒளியின் சாமர்த்தியம் (தவ ஹாஸ-ப்ரபா⁴-சாதுரீ), எனக்கு எப்போதும் மங்கலங்களை உண்டாக்குவதாக அமையட்டும் (மம மங்க³லகரீ அஸ்து)!
பதச்சேதம்
ஸூதி: | ஶ்வேதிம-கந்த³லஸ்ய | வஸதி: | ஶ்ருங்கா³ர-ஸார-ஶ்ரிய:
பூர்தி: | ஸூக்தி-ஜ²ரீ-ரஸஸ்ய | லஹரீ | காருண்ய-பாதோ²னிதே⁴:
வாடீ | காசன | கௌஸுமீ | மது⁴ரிம-ஸ்வாராஜ்ய-லக்ஷ்ம்யா: | தவ
ஶ்ரீகாமாக்ஷி | மம | அஸ்து | மங்க³லகரீ | ஹாஸ-ப்ரபா⁴-சாதுரீ ॥
பதவுரை
வெண்மையும் சிருங்காரமும்
ஶ்வேதிம-கந்த³லஸ்ய ஸூதி:
வெண்மைத் தளிர்களின் பிறப்பிடமாய்
ஶ்ருங்கா³ர-ஸார-ஶ்ரிய: வஸதி:
சிருங்காரத்தின் சார அழகிற்கு உறைவிடமாய்
கவிதை ரசமும் கருணை அலையும்
ஸூக்தி-ஜ²ரீ-ரஸஸ்ய பூர்தி:
நல்ல வாக்கு வெள்ளத்தின் சுவையின் பூர்த்தியாய்
காருண்ய-பாதோ²னிதே⁴: லஹரீ
கருணைக் கடலின் பேரலையாய்
இனிமைப் பேரரசின் மலர்வனம்
மது⁴ரிம-ஸ்வாராஜ்ய-லக்ஷ்ம்யா:
இனிமை என்ற சுயாட்சிச் செல்வத்தின்
காசன கௌஸுமீ வாடீ
ஓர் உன்னதமான மலர் நந்தவனமாய் விளங்கும்
மங்கலம் அருளும் புன்னகை
தவ ஹாஸ-ப்ரபா⁴-சாதுரீ
உனது புன்னகை ஒளியின் நயமானது
ஶ்ரீகாமாக்ஷி மம மங்க³லகரீ அஸ்து
காமாக்ஷியே, எனக்குச் சகல மங்கலங்களையும் தரட்டும்.
ஜந்தூனாம் ஜனிது³:க²ம்ருத்யுலஹரீஸந்தாபனம் க்ருந்தத:
ப்ரௌடா⁴னுக்³ரஹபூர்ணஶீதலருசோ நித்யோத³யம் பி³ப்⁴ரத: ।
ஶ்ரீகாமாக்ஷி விஸ்ருத்வரா இவ கரா ஹாஸாங்குராஸ்தே ஹடா²-
தா³லோகேன நிஹன்யுரந்த⁴தமஸஸ்தோமஸ்ய மே ஸந்ததிம் ॥86॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
சூரியனின் கிரணங்கள் இருளைப் போக்குவது போல, காமாக்ஷியின் புன்னகைத் தளிர்கள் பேரொளிக் கதிர்களாய் விரிந்து நிற்கின்றன. பிறவி, துக்கம், மரணம் எனும் அலைகளின் வெப்பத்தைத் தணித்து, பேரருள் பொழியும் அந்தக் கதிர்கள், தனது அஞ்ஞானம் என்ற அடர்ந்த காரிருள் கூட்டத்தை அடியோடு அழிக்க வேண்டும் எனப் பிரார்த்திக்கிறார்.
பொருள்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி (ஶ்ரீகாமாக்ஷி)! உயிரினங்களின் பிறவி, துன்பம், மரணம் என்னும் அலைகளாலான பெருந்தாபத்தை வேரறுக்கின்றவைகளும் (ஜந்தூனாம் ஜனி-து³:க²-ம்ருத்யு-லஹரீ-ஸந்தாபனம் க்ருந்தத:); பூரண அருளோடு கூடிய குளிர்ச்சியான பிரகாசத்தைக் கொண்டவைகளும் (ப்ரௌட⁴-அனுக்³ரஹ-பூர்ண-ஶீதல-ருச:); எப்போதும் உதயமாகும் தன்மையை உடையவைகளும் (நித்ய-உத³யம் பி³ப்⁴ரத:); பரவி விரிகின்ற கதிர்களைப் போன்றவைகளுமான (விஸ்ருத்வரா: கரா: இவ) உனது புன்னகைத் தளிர்கள் (தே ஹாஸ-அங்குரா:), தங்களுடைய தரிசன மாத்திரத்திலேயே (ஆலோகேன), எனது அஞ்ஞானம் என்னும் பேரிருள் கூட்டத்தின் தொடர்ச்சியை (மே அந்த⁴-தமஸ:-ஸ்தோமஸ்ய ஸந்ததிம்) விரைந்து அடியோடு அழிக்கட்டும் (ஹடா²த் நிஹன்யு:)!
பதச்சேதம்
ஜந்தூனாம் | ஜனி-து³:க²-ம்ருத்யு-லஹரீ-ஸந்தாபனம் | க்ருந்தத:
ப்ரௌட⁴-அனுக்³ரஹ-பூர்ண-ஶீதல-ருச: | நித்ய-உத³யம் | பி³ப்⁴ரத:
ஶ்ரீகாமாக்ஷி | விஸ்ருத்வரா: | இவ | கரா: | ஹாஸ-அங்குரா: | தே | ஹடா²த்
ஆலோகேன | நிஹன்யு: | அந்த⁴-தமஸ:-ஸ்தோமஸ்ய | மே | ஸந்ததிம் ॥
பதவுரை
பிறவித் துன்பம் அழித்தல்
ஜந்தூனாம் ஜனி-து³:க²-ம்ருத்யு-லஹரீ-ஸந்தாபனம் க்ருந்தத:
உயிர்களின் பிறப்பு, துயர், இறப்பு எனும் அலைகளின் தவிப்பைப் போக்குகின்ற
அருள் பொங்கும் குளிர் ஒளி
ப்ரௌட⁴-அனுக்³ரஹ-பூர்ண-ஶீதல-ருச:
பரிபூரணமான அருளுடன் குளிர்ந்த ஒளி வீசுகின்ற
நித்ய-உத³யம் பி³ப்⁴ரத:
என்றும் குறையாத நித்திய உதயத்தைக் கொண்டுள்ள
ஒளிக் கிரணங்களான புன்னகை
ஶ்ரீகாமாக்ஷி தே ஹாஸ-அங்குரா:
ஶ்ரீகாமாக்ஷியே! உனது புன்னகை முளைகள்
விஸ்ருத்வரா: கரா: இவ
எங்கும் பரவும் சூரியக் கதிர்களைப் போல
காரிருளை அழித்தல்
மே அந்த⁴-தமஸ:-ஸ்தோமஸ்ய ஸந்ததிம்
எனது அடர்ந்த அஞ்ஞான இருள் திரட்சியின் தொடர்ச்சியை
ஹடா²த் நிஹன்யு:
உடனடியாக வேரோடு அழிக்கட்டும்.
உத்துங்க³ஸ்தனமண்ட³லஸ்ய விலஸல்லாவண்யலீலானடீ-
ரங்க³ஸ்ய ஸ்பு²டமூர்த்⁴வஸீமனி முஹு: ப்ராகாஶ்யமப்⁴யேயுஷீ ।
ஶ்ரீகாமாக்ஷி தவ ஸ்மிதத்³யுதிததிர்பி³ம்போ³ஷ்ட²காந்த்யங்குரை:
சித்ராம் வித்³ருமமுத்³ரிதாம் விதனுதே மௌக்தீம் விதானஶ்ரியம் ॥87॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
அன்னையின் மார்பகப் பரப்பு லாவண்யம் என்னும் நர்த்தகி ஆடும் நடன அரங்கம். அதன் மேலெல்லையில் விளங்கும் திருப்புன்னகையின் வெண்ணிற ஒளிக்கற்றைகள், செம்பவளம் போன்ற கொவ்வைச் செவ்வாயின் சிவப்பொளியுடன் கலந்து, பவளங்கள் பதிக்கப்பட்ட முத்துக்களாலான மேற்கட்டி (பந்தல்) போன்று அற்புதமாகத் திகழ்கிறது என்று உருவகிக்கிறார்.
பொருள்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி (ஶ்ரீகாமாக்ஷி)! பேரழகு என்னும் நடன மங்கை விளங்கி ஆடுகின்ற நாடக அரங்கமாய் உள்ள (விலஸத்-லாவண்ய-லீலா-நடீ-ரங்க³ஸ்ய) உயர்ந்த உனது மார்பகப் பிரதேசத்தின் (உத்துங்க³-ஸ்தன-மண்ட³லஸ்ய) மேலான எல்லையில் (ஊர்த்⁴வ-ஸீமனி) தெளிவாக மீண்டும் மீண்டும் ஒளிர்கின்ற (ஸ்பு²டம் முஹு: ப்ராகாஶ்யம் அப்⁴யேயுஷீ) உனது புன்னகை ஒளிக் கூட்டமானது (தவ ஸ்மித-த்³யுதி-ததி:), கோவைப்பழம் போன்ற அதரங்களின் சிவப்பொளித் தளிர்களோடு சேர்ந்து (பி³ம்போ³ஷ்ட²-காந்தி-அங்குரை:), பவழங்களால் பதிக்கப்பெற்ற (வித்³ரும-முத்³ரிதாம்) ஆச்சரியகரமான முத்து மேற்கட்டியின் அழகைப் (சித்ராம் மௌக்தீம் விதான-ஶ்ரியம்) பரப்புகிறது (விதனுதே)!
பதச்சேதம்
உத்துங்க³-ஸ்தன-மண்ட³லஸ்ய | விலஸத்-லாவண்ய-லீலா-நடீ-ரங்க³ஸ்ய
ஸ்பு²டத் | ஊர்த்⁴வ-ஸீமனி | முஹு: | ப்ராகாஶ்யம் | அப்⁴யேயுஷீ
ஶ்ரீகாமாக்ஷி | தவ | ஸ்மித-த்³யுதி-ததி: | பி³ம்போ³ஷ்ட²-காந்தி-அங்குரை:
சித்ராம் | வித்³ரும-முத்³ரிதாம் | விதனுதே | மௌக்தீம் | விதான-ஶ்ரியம் ॥
பதவுரை
அழகு நடன அரங்கம்
விலஸத்-லாவண்ய-லீலா-நடீ-ரங்க³ஸ்ய
விளங்கும் பேரழகு எனும் லீலா நடன மாதின் அரங்கமான
உத்துங்க³-ஸ்தன-மண்ட³லஸ்ய
உயர்ந்த தனமண்டலத்தினுடைய
மார்பக எல்லை ஒளி
ஊர்த்⁴வ-ஸீமனி ஸ்பு²டம்
மேல் எல்லையில் தெளிவாக
முஹு: ப்ராகாஶ்யம் அப்⁴யேயுஷீ
இடைவிடாது வெளிப்பட்டுப் பிரகாசிக்கின்ற
செவ்வாயும் வெண்ணகையும்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி தவ ஸ்மித-த்³யுதி-ததி:
ஶ்ரீகாமாக்ஷியே, உனது புன்னகை ஒளிகளின் வரிசை
பி³ம்போ³ஷ்ட²-காந்தி-அங்குரை:
கொவ்வைக்கனி போன்ற உதட்டின் சிவப்பொளித் தளிர்களுடன்
பவள முத்து மேற்கட்டி
சித்ராம் வித்³ரும-முத்³ரிதாம்
பவழங்கள் இழைக்கப்பட்ட விசித்திரமான
மௌக்தீம் விதான-ஶ்ரியம் விதனுதே
முத்துப் பந்தலின் அழகை விரித்துச் செய்கிறது.
ஸ்வாபா⁴வ்யாத்தவ வக்த்ரமேவ லலிதம் ஸந்தோஷஸம்பாத³னம்
ஶம்போ⁴: கிம் புனரஞ்சிதஸ்மிதருச: பாண்டி³த்யபாத்ரீக்ருதம் ।
அம்போ⁴ஜம் ஸ்வத ஏவ ஸர்வஜக³தாம் சக்ஷு:ப்ரியம்பா⁴வுகம்
காமாக்ஷி ஸ்பு²ரிதே ஶரத்³விகஸிதே கீத்³ருக்³வித⁴ம் ப்⁴ராஜதே ॥88॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
காமாக்ஷியின் திருமுகம் இயல்பாகவே அழகுடையது, சிவபெருமானுக்கு எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியைத் தருவது. அதில் புன்னகை ஒளியும் கூடிவிட்டால் சொல்லவும் வேண்டுமோ? தாமரை மலர் இயல்பாகவே கண்களுக்குப் பிரியமானது; அதுவே சரத் காலத்து நிலவொளியில் மலர்ந்து நின்றால் அதன் பேரழகை விவரிக்க முடியுமோ என உவமிக்கிறார்.
பொருள்
காமாக்ஷி (காமாக்ஷி)! உனது திருமுகமானது இயற்கையிலேயே சுந்தரமானதாகவும் (ஸ்வாபா⁴வ்யாத் லலிதம் தவ வக்த்ரம் ஏவ), பரமசிவனுக்கு மகிழ்ச்சியை விளைவிப்பதாகவும் விளங்குகிறது (ஶம்போ⁴: ஸந்தோஷ-ஸம்பாத³னம்); அப்படியிருக்க, அழகிய புன்னகை ஒளியின் சாமர்த்தியத்திற்கும் அது பாத்திரமாகிவிட்டால் கேட்கவும் வேண்டுமோ (கிம் புன: அஞ்சித-ஸ்மித-ருச: பாண்டி³த்ய-பாத்ரீக்ருதம்)? தாமரை மலரானது இயல்பாகவே (அம்போ⁴ஜம் ஸ்வத: ஏவ) உலக மாந்தர் அனைவருக்கும் கண்களுக்கு இன்பம் தருவதாகும் (ஸர்வ-ஜக³தாம் சக்ஷு:-ப்ரியம்பா⁴வுகம்); அதுவே சரத் காலத்தின் தெளிவில் மலர்ந்து பிரகாசித்தால் (ஶரத்-விகஸிதே ஸ்பு²ரிதே) எத்தகைய அழகோடு மிளிரும் (கீத்³ருக்³வித⁴ம் ப்⁴ராஜதே)!
பதச்சேதம்
ஸ்வாபா⁴வ்யாத் | தவ | வக்த்ரம் | ஏவ | லலிதம் | ஸந்தோஷ-ஸம்பாத³னம்
ஶம்போ⁴: | கிம் | புன: | அஞ்சித-ஸ்மித-ருச: | பாண்டி³த்ய-பாத்ரீக்ருதம்
அம்போ⁴ஜம் | ஸ்வத: | ஏவ | ஸர்வ-ஜக³தாம் | சக்ஷு:-ப்ரியம்பா⁴வுகம்
காமாக்ஷி | ஸ்பு²ரிதே | ஶரத்-விகஸிதே | கீத்³ருக்³வித⁴ம் | ப்⁴ராஜதே ॥
பதவுரை
இயல்பான முக அழகு
ஸ்வாபா⁴வ்யாத் தவ வக்த்ரம் ஏவ லலிதம்
இயற்கையிலேயே உனது திருமுகம் பேரழகு வாய்ந்தது
ஶம்போ⁴: ஸந்தோஷ-ஸம்பாத³னம்
சிவபெருமானுக்கு எல்லையற்ற உவகை தருவது
புன்னகை கூடிய பொலிவு
கிம் புன: அஞ்சித-ஸ்மித-ருச:
அதில் வனப்பான புன்னகை ஒளியும் கூடி
பாண்டி³த்ய-பாத்ரீக்ருதம்
நிபுணத்துவத்திற்கு இடமாகிவிட்டால் சொல்லவா வேண்டும்!
தாமரையின் இயல்பு அழகு
அம்போ⁴ஜம் ஸ்வத: ஏவ
தாமரை மலரானது இயல்பாகவே
ஸர்வ-ஜக³தாம் சக்ஷு:-ப்ரியம்பா⁴வுகம்
எல்லா உலகத்தாரின் கண்களுக்கும் மகிழ்ச்சி அளிப்பது
சரத் மலர்ச்சியின் பேரொளி
காமாக்ஷி ஶரத்-விகஸிதே ஸ்பு²ரிதே
காமாக்ஷியே, அது சரத் காலத்தில் மலர்ந்து பிரகாசிக்கும்போது
கீத்³ருக்³வித⁴ம் ப்⁴ராஜதே
எத்துணை வியக்கத்தக்க வகையில் ஒளிவீசும்!
பும்பி⁴ர்னிர்மலமானஸௌர்வித³த⁴தே மைத்ரீம் த்³ருட⁴ம் நிர்மலாம்
லப்³த்⁴வா கர்மலயம் ச நிர்மலதராம் கீர்திம் லப⁴ந்தேதராம் ।
ஸூக்திம் பக்ஷ்மலயந்தி நிர்மலதமாம் யத்தாவகா: ஸேவகா:
தத்காமாக்ஷி தவ ஸ்மிதஸ்ய கலயா நைர்மல்யஸீமானிதே⁴: ॥89॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
காமாக்ஷியின் புன்னகை தூய்மையின் எல்லையற்ற பெருங்கடல். அவளைத் துதிக்கும் அடியவர்கள் தூய மனத்தினருடன் நட்பு கொள்வதும், கர்ம வினைகள் நீங்கி மிகத் தூய புகழை அடைவதும், மிகவும் மாசற்ற வாக்குவன்மையைப் பெற்றுத் திளைப்பதும் — அன்னையின் வெண்ணகைத் துளியின் மகிமையினால்தான் என்று உணர்த்துகிறார்.
பொருள்
காமாக்ஷி (காமாக்ஷி)! உனது அடியார்கள் (யத் தாவகா: ஸேவகா:), தூய்மையான மனம் கொண்ட சான்றோர்களுடன் (நிர்மல-மானஸை: பும்பி⁴:) உறுதியான தூய நட்பைக் கொள்கிறார்கள் (த்³ருடா⁴ம் நிர்மலாம் மைத்ரீம் வித³த⁴தே); பாவ வினைகள் நீங்கப் பெற்று (கர்ம-லயம் லப்³த்⁴வா ச), மிகத் தூய்மையான புகழைப் பெரிதும் அடைகிறார்கள் (நிர்மலதராம் கீர்திம் இதராம் லப⁴ந்தே); மிக மிகத் தூய்மையான கவிதை வாக்குகளைப் பெருக்குகிறார்கள் என்றால் (நிர்மலதமாம் ஸூக்திம் பக்ஷ்மலயந்தி), அது முழுவதும் மாசற்ற தூய்மையின் எல்லைக் கடலான (நைர்மல்ய-ஸீமா-னிதே⁴:) உனது புன்னகையின் ஒரு சிறு கலைத் துளியினாலேயே ஆகும் (தத் தவ ஸ்மிதஸ்ய கலயா)!
பதச்சேதம்
பும்பி⁴: | நிர்மல-மானஸை: | வித³த⁴தே | மைத்ரீம் | த்³ருடா⁴ம் | நிர்மலாம்
லப்³த்⁴வா | கர்ம-லயம் | ச | நிர்மலதராம் | கீர்திம் | லப⁴ந்தே | இதராம்
ஸூக்திம் | பக்ஷ்மலயந்தி | நிர்மலதமாம் | யத் | தாவகா: | ஸேவகா:
தத் | காமாக்ஷி | தவ | ஸ்மிதஸ்ய | கலயா | நைர்மல்ய-ஸீமா-னிதே⁴: ॥
பதவுரை
தூய உள்ளத்தோடு சினேகம்
நிர்மல-மானஸை: பும்பி⁴:
தூய நெஞ்சம் கொண்ட பெரியோர்களுடன்
த்³ருடா⁴ம் நிர்மலாம் மைத்ரீம் வித³த⁴தே
உறுதியான மாசற்ற நட்பை மேற்கொள்கிறார்கள்
வினை நீக்கமும் மாசற்ற புகழும்
கர்ம-லயம் லப்³த்⁴வா ச
கர்ம வினைகளின் அழிவைப் பெற்று
இதராம் நிர்மலதராம் கீர்திம் லப⁴ந்தே
ஒப்பற்ற மிகத் தூய்மையான புகழை எய்துகிறார்கள்
மாசற்ற கவிதை வாக்கு
யத் தாவகா: ஸேவகா:
உனது சேவகர்களான பக்தர்கள் எதனால்
நிர்மலதமாம் ஸூக்திம் பக்ஷ்மலயந்தி
மிக மிகத் தூய்மையான கவிதைகளை மலரச் செய்கிறார்களோ
புன்னகைக் கலையின் பெருமை
தத் காமாக்ஷி தவ ஸ்மிதஸ்ய கலயா
அது காமாக்ஷியே, உனது புன்னகையின் ஒரு சிறு அம்சத்தால் விளைவதே
நைர்மல்ய-ஸீமா-னிதே⁴:
தூய்மையின் எல்லை நிலமான பெருங்கடலே!
ஆகர்ஷன்னயனானி நாகிஸத³ஸாம் ஶைத்யேன ஸம்ஸ்தம்ப⁴ய-
ந்னிந்து³ம் கிஞ்ச விமோஹயன்பஶுபதிம் விஶ்வார்திமுச்சாடயன் ।
ஹிம்ஸத்ஸம்ஸ்ருதிட³ம்ப³ரம் தவ ஶிவே ஹாஸாஹ்வயோ மாந்த்ரிக:
ஶ்ரீகாமாக்ஷி மதீ³யமானஸதமோவித்³வேஷணே சேஷ்டதாம் ॥90॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
காமாக்ஷியின் மந்தகாசம் அஷ்டகர்மங்களையும் செய்யவல்ல ஓர் உன்னத மாந்திரிகனைப் போன்றது. அது தேவர்களின் கண்களை வசீகரிக்கிறது (ஆகர்ஷணம்), சந்திரனைத் தன் குளிர்ச்சியால் செயலற்றிருக்கச் செய்கிறது (ஸ்தம்பனம்), பரமேஸ்வரனையே மயக்குகிறது (மோகனம்), உலகத் துயரங்களைத் துரத்துகிறது (உச்சாடனம்), சம்சார ஆடம்பரத்தை அழிக்கிறது (மாரணம்). அந்த மாந்திரிகன் என் மன இருளை விரட்ட வித்வேஷணத்தைச் செய்யட்டும் என்கிறார் கவிஞர்.
பொருள்
மங்கல ரூபிணியே (ஶிவே)! ஶ்ரீகாமாக்ஷி (ஶ்ரீகாமாக்ஷி)! தேவர்களின் கண்களைத் தன்பால் ஈர்த்தும் (நாகி-ஸத³ஸாம் நயனானி ஆகர்ஷன்); தன் குளிர்ச்சியால் சந்திரனைச் செயலற்று ஸ்தம்பிக்கச் செய்தும் (ஶைத்யேன இந்து³ம் ஸம்ஸ்தம்ப⁴யன்); மேலும் பசுபதியான சிவபெருமானை மோகிக்கச் செய்தும் (கிஞ்ச பஶுபதிம் விமோஹயன்); உலகத்தின் துன்பங்களை விரட்டியடித்தும் (விஶ்வ-ஆர்திம் உச்சாடயன்); பிறவிப் பெருந்துன்பத்தின் பெருக்கத்தை அழித்தும் (ஸம்ஸ்ருதி-ட³ம்ப³ரம் ஹிம்ஸன்) விளங்கும் உனது புன்னகை என்று பெயர்கொண்ட மாந்திரிகன் (தவ ஹாஸ-ஆஹ்வய: மாந்த்ரிக:), எனது மனதிலுள்ள அஞ்ஞான இருளைப் பகைத்து நீக்குவதில் முனைந்து செயல்படட்டும் (மதீ³ய-மானஸ-தம:-வித்³வேஷணே சேஷ்டதாம்)!
பதச்சேதம்
ஆகர்ஷன் | நயனானி | நாகி-ஸத³ஸாம் | ஶைத்யேன | ஸம்ஸ்தம்ப⁴யன்
இந்து³ம் | கிஞ்ச | விமோஹயன் | பஶுபதிம் | விஶ்வ-ஆர்திம் | உச்சாடயன்
ஹிம்ஸன் | ஸம்ஸ்ருதி-ட³ம்ப³ரம் | தவ | ஶிவே | ஹாஸ-ஆஹ்வய: | மாந்த்ரிக:
ஶ்ரீகாமாக்ஷி | மதீ³ய-மானஸ-தம:-வித்³வேஷணே | சேஷ்டதாம் ॥
பதவுரை
தேவர் கவர்ச்சியும் திங்கள் ஸ்தம்பனமும்
நாகி-ஸத³ஸாம் நயனானி ஆகர்ஷன்
தேவர்களின் கண்களைக் கவர்ந்திழுத்தும் (ஆகர்ஷணம்)
ஶைத்யேன இந்து³ம் ஸம்ஸ்தம்ப⁴யன்
தனது குளிர்ச்சியினால் சந்திரனைச் செயலற்றிருக்கச் செய்தும் (ஸ்தம்பனம்)
சிவ மோகனமும் துயர் உச்சாடனமும்
கிஞ்ச பஶுபதிம் விமோஹயன்
மேலும் பசுபதியான முக்கண்ணனை மயங்கச் செய்தும் (மோகனம்)
விஶ்வ-ஆர்திம் உச்சாடயன்
உலகத் துயரங்களை விரட்டியடித்தும் (உச்சாடனம்)
சம்சார மாரணமும் மாந்திரிகனும்
ஸம்ஸ்ருதி-ட³ம்ப³ரம் ஹிம்ஸன்
சம்சார மாயா ஆடம்பரத்தை அழித்தும் (மாரணம்)
தவ ஶிவே ஹாஸ-ஆஹ்வய: மாந்த்ரிக:
மங்கல நாயகியே, உனது புன்னகை எனும் மாந்திரிகன்
மன இருளின் வித்வேஷணம்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி
ஶ்ரீகாமாக்ஷி தாயே!
மதீ³ய-மானஸ-தம:-வித்³வேஷணே சேஷ்டதாம்
என் மனதின் இருளை விரட்டிப் பிரிப்பதில் (வித்வேஷணத்தில்) ஈடுபடட்டும்.
க்ஷேபீய: க்ஷபயந்து கல்மஷப⁴யான்யஸ்மாகமல்பஸ்மித-
ஜ்யோதிர்மண்ட³லசங்க்ரமாஸ்தவ ஶிவே காமாக்ஷி ரோசிஷ்ணவ: ।
பீடா³கர்மட²கர்மக⁴ர்மஸமயவ்யாபாரதாபானல-
ஶ்ரீபாதா நவஹர்ஷவர்ஷணஸுதா⁴ஸ்ரோதஸ்வினீஶீகரா: ॥91॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
காமாக்ஷியின் மந்தகாச ஒளிக் கூட்டங்கள் துன்பம் தரும் கர்ம வினைகளாகிய கோடை வெயிலின் வெப்பத்தைத் தணிக்கும் அமிர்த நதியின் திவலைகள். அவை பேரானந்த மழையைப் பொழிபவை. அந்த ஒளிக்கதிர்கள் நமது பாவங்களையும் அதனால் விளையும் அச்சங்களையும் உடனே போக்க வேண்டும் என்று மூககவி வேண்டுகிறார்.
பொருள்
மங்கல வடிவானவளே (ஶிவே)! காமாக்ஷி (காமாக்ஷி)! துன்பங்களை விளைவிப்பதில் வல்லமையான கர்ம வினைகளாகிய கோடைக்கால வெயிலின் வெப்பத் தீயினால் ஏற்படும் (பீடா³-கர்மட²-கர்ம-க⁴ர்ம-ஸமய-வ்யாபார-தாப-அனல) பெருந்துன்பங்களைத் தணிப்பவைகளும் (ஶ்ரீபாதா:); புதிய மகிழ்ச்சியைப் பொழிகின்ற அமிர்த நதியின் திவலைகளாய் அமைந்தவைகளும் (நவ-ஹர்ஷ-வர்ஷண-ஸுதா⁴-ஸ்ரோதஸ்வினீ-ஶீகரா:); பிரகாசம் பொங்குபவைகளுமான (ரோசிஷ்ணவ:) உனது மென்முறுவல் பேரொளி மண்டலத்தின் பரவல்கள் (தவ அல்ப-ஸ்மித-ஜ்யோதிர்-மண்ட³ல-சங்க்ரமா:), எங்களுடைய பாவங்களுக்கேதுவான பயங்களை (அஸ்மாகம் கல்மஷ-ப⁴யானி) மிக விரைவாக அழித்தொழிக்கட்டும் (க்ஷேபீய: க்ஷபயந்து)!
பதச்சேதம்
க்ஷேபீய: | க்ஷபயந்து | கல்மஷ-ப⁴யானி | அஸ்மாகம் | அல்ப-ஸ்மித-ஜ்யோதிர்-மண்ட³ல-சங்க்ரமா:
தவ | ஶிவே | காமாக்ஷி | ரோசிஷ்ணவ:
பீடா³-கர்மட²-கர்ம-க⁴ர்ம-ஸமய-வ்யாபார-தாப-அனல-ஶ்ரீபாதா:
நவ-ஹர்ஷ-வர்ஷண-ஸுதா⁴-ஸ்ரோதஸ்வினீ-ஶீகரா: ॥
பதவுரை
பாவ பயங்களை அழித்தல்
அஸ்மாகம் கல்மஷ-ப⁴யானி
எங்களுடைய பாவங்களினால் விளையும் அச்சங்களை
க்ஷேபீய: க்ஷபயந்து
மிக விரைவாக அழித்து ஒழிக்கட்டும்
ஒளிவீசும் புன்னகை மண்டலம்
தவ ஶிவே காமாக்ஷி
மங்கல நாயகியே, காமாக்ஷியே, உன்னுடைய
அல்ப-ஸ்மித-ஜ்யோதிர்-மண்ட³ல-சங்க்ரமா:
மென்முறுவல் ஒளி மண்டலத்தின் சஞ்சாரங்கள்
ரோசிஷ்ணவ:
பேரொளியுடன் திகழ்கின்றவை
கர்மத் தாபத்தைத் தணித்தல்
பீடா³-கர்மட²-கர்ம-க⁴ர்ம-ஸமய
துன்பம் செய்வதில் வல்ல வினைகளாகிய கோடைக் காலத்தின்
வ்யாபார-தாப-அனல-ஶ்ரீபாதா:
தீவிர வெப்பத் தீயின் துயரை அடக்குபவை
ஆனந்த அமுதத் திவலைகள்
நவ-ஹர்ஷ-வர்ஷண
புதுமையான உவகையைப் பொழிகின்ற
ஸுதா⁴-ஸ்ரோதஸ்வினீ-ஶீகரா:
அமுத நதியின் நீர்த்திவலைகளைப் போன்றவை.
ஶ்ரீகாமாக்ஷி தவ ஸ்மிதைந்த³வமஹ:பூரே பரிம்பூ²ர்ஜதி
ப்ரௌடா⁴ம் வாரிதி⁴சாதுரீம் கலயதே ப⁴க்தாத்மனாம் ப்ராதிப⁴ம் ।
தௌ³ர்க³த்யப்ரஸராஸ்தம:படலிகாஸாத⁴ர்ம்யமாபி³ப்⁴ரதே
ஸர்வம் கைரவஸாஹசர்யபத³வீரீதிம் வித⁴த்தே பரம் ॥92॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
காமாக்ஷியின் புன்னகை நிலவொளி வெள்ளமாகப் பொங்கும்போது, பக்தர்களின் ஞான உள்ளுணர்வு பொங்கி எழும் கடலாகிறது; வறுமை இருளெனக் கலைந்து மறைகிறது; உலகம் முழுவதும் சந்திரனைக் கண்டு மலரும் அல்லி மலரின் தன்மையை அடைந்து பேரானந்தம் கொள்கிறது என நிலவின் சிறப்பைப் புன்னகைக்கு ஏற்றிப் பாடுகிறார்.
பொருள்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி (ஶ்ரீகாமாக்ஷி)! உனது புன்னகையாகிய சந்திரனின் ஒளி வெள்ளம் எங்கும் பிரகாசித்து எழும்போது (தவ ஸ்மித-ஐந்த³வ-மஹ:-பூரே பரிம்பூ²ர்ஜதி), பக்தர்களின் மனதிலுள்ள உள்ளுணர்வு ஞானமானது (ப⁴க்த-ஆத்மனாம் ப்ராதிப⁴ம்) கடல் பொங்கிப் பெருகும் திறத்தை மேற்கொள்கிறது (ப்ரௌடா⁴ம் வாரிதி⁴-சாதுரீம் கலயதே); அவர்களின் வறுமைத் தொடர்கள் யாவும் (தௌ³ர்க³த்ய-ப்ரஸரா:) இருளின் கூட்டத்திற்கு ஒப்பான தன்மையை அடைந்து அழிகின்றன (தம:-படலிகா-ஸாத⁴ர்ம்யம் ஆபி³ப்⁴ரதே); மற்றவை யாவும் (ஸர்வம் பரம்) நிலவைக் கண்டு மலரும் அல்லி மலர்களின் நட்பின் வழியை மேற்கொண்டு பூரிக்கின்றன (கைரவ-ஸாஹசர்ய-பத³வீ-ரீதிம் வித⁴த்தே)!
பதச்சேதம்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி | தவ | ஸ்மித-ஐந்த³வ-மஹ:-பூரே | பரிம்பூ²ர்ஜதி
ப்ரௌடா⁴ம் | வாரிதி⁴-சாதுரீம் | கலயதே | ப⁴க்த-ஆத்மனாம் | ப்ராதிப⁴ம்
தௌ³ர்க³த்ய-ப்ரஸரா: | தம:-படலிகா-ஸாத⁴ர்ம்யம் | ஆபி³ப்⁴ரதே
ஸர்வம் | கைரவ-ஸாஹசர்ய-பத³வீ-ரீதிம் | வித⁴த்தே | பரம் ॥
பதவுரை
நிலவொளிப் புன்னகைப் பெருக்கு
ஶ்ரீகாமாக்ஷி தவ
ஶ்ரீகாமாக்ஷி தேவியே, உன்னுடைய
ஸ்மித-ஐந்த³வ-மஹ:-பூரே பரிம்பூ²ர்ஜதி
புன்னகை எனும் சந்திரனின் ஒளிப் பிரவாகம் பெருகி எழும்போது
பக்தர் உள்ளுணர்வு கடலெனப் பொங்குதல்
ப⁴க்த-ஆத்மனாம் ப்ராதிப⁴ம்
அடியார்களின் ஆன்ம உள்ளுணர்வுப் பேரறிவு
ப்ரௌடா⁴ம் வாரிதி⁴-சாதுரீம் கலயதே
பூரித்து எழும் பெருங்கடலின் அழகை அடைகிறது
வறுமை இருளாய் ஓடுதல்
தௌ³ர்க³த்ய-ப்ரஸரா:
அவர்களின் வறுமைத் துன்பப் பரவல்கள் யாவும்
தம:-படலிகா-ஸாத⁴ர்ம்யம் ஆபி³ப்⁴ரதே
இருளின் திரட்சிக்கு நிகராகி மறைந்து போகின்றன
அல்லி மலராய் உலகம் மலர்தல்
பரம் ஸர்வம்
உலகிலுள்ள மற்ற அனைத்தும்
கைரவ-ஸாஹசர்ய-பத³வீ-ரீதிம் வித⁴த்தே
நிலவைக் கண்ட வெண் அல்லி மலரின் நட்புறவு முறையை அடைந்து மகிழ்கிறது.
மந்தா³ராதி³ஷு மன்மதா²ரிமஹிஷி ப்ராகாஶ்யரீதிம் நிஜாம்
காதா³சித்கதயா விஶங்க்ய ப³ஹுஶோ வைஶத்³யமுத்³ராகு³ண: ।
ஸாதத்யேன தவ ஸ்மிதே விதனுதே ஸ்வைராஸனாவாஸனாம் ॥93॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
மன்மதனை எரித்த சிவபெருமானின் பட்டத்து அரசியான காமாக்ஷியே! வெண்மை என்னும் உன்னத குணம் மந்தாரை முதலான தேவ மலர்களில் தான் இருப்பது எப்போதாவது மட்டுமே என ஐயுற்று, உனது புன்னகையில் எப்போதும் சுதந்திரமாக அமர்ந்து நித்திய வாசம் செய்கிறது என்று வெண்மையின் நிலைபேற்றைக் கவிஞர் புகழ்கிறார்.
பொருள்
மன்மதனை அழித்த ஈசனின் பட்டத்து மகிஷியே (மன்மதா²ரி-மஹிஷி)! வெண்மையின் இலச்சினைக் குணம் (வைஶத்³ய-முத்³ரா-கு³ண:), மந்தாரை முதலான மலர்களில் (மந்தா³ர-ஆதி³ஷு) தன்னுடைய பிரகாசத்தின் நிலை (நிஜாம் ப்ராகாஶ்ய-ரீதிம்) எப்போதாவது மட்டுமே விளங்குவது (காதா³சித்கதயா) என்று பலமுறையும் ஐயுற்று (ப³ஹுஶ: விஶங்க்ய), உனது புன்னகையினிடத்தில் (தவ ஸ்மிதே) இடைவிடாமல் (ஸாதத்யேன) தனது விருப்பப்படி அமர்ந்து வாசம் செய்யும் நிலையை மேற்கொள்கிறது (ஸ்வைர-ஆஸன-ஆவாஸனாம் விதனுதே)!
பதச்சேதம்
மந்தா³ர-ஆதி³ஷு | மன்மதா²ரி-மஹிஷி | ப்ராகாஶ்ய-ரீதிம் | நிஜாம்
காதா³சித்கதயா | விஶங்க்ய | ப³ஹுஶ: | வைஶத்³ய-முத்³ரா-கு³ண:
ஸாதத்யேன | தவ | ஸ்மிதே | விதனுதே | ஸ்வைர-ஆஸன-ஆவாஸனாம் ॥
பதவுரை
ஈசனின் பட்டத்தரசிக்கு விளிப்பு
மன்மதா²ரி-மஹிஷி
காமனை எரித்த ஈசனின் பட்டத்து அரசியே!
மந்தார மலர்களில் வெண்மையின் சந்தேகம்
மந்தா³ர-ஆதி³ஷு
மந்தாரை முதலான தேவ மலர்களிலே
நிஜாம் ப்ராகாஶ்ய-ரீதிம்
தனக்குரிய வெளிப்படும் தன்மையானது
காதா³சித்கதயா ப³ஹுஶ: விஶங்க்ய
எப்போதோ ஒருமுறை நிகழ்வது என்று பெரிதும் ஐயுற்று
வெண்மைக் குணத்தின் முடிவெடுத்தல்
வைஶத்³ய-முத்³ரா-கு³ண:
தூய வெண்மை என்னும் சிறந்த இலட்சணக் குணமானது
புன்னகையில் நிரந்தரக் குடியிருப்பு
தவ ஸ்மிதே
உனது திருப்புன்னகையில்
ஸாதத்யேன
இடைவிடாமல் எப்போதுமாக
ஸ்வைர-ஆஸன-ஆவாஸனாம் விதனுதே
தன் விருப்பப்படி அமர்ந்து நிரந்தரமாய் வசிக்கின்றது.
இந்தா⁴னே ப⁴வவீதிஹோத்ரனிவஹே கர்மௌக⁴சண்டா³னில-
ப்ரௌடி⁴ம்னா ப³ஹுலீக்ருதே நிபதிதம் ஸந்தாபசிந்தாகுலம் ।
மாதர்மாம் பரிஷிஞ்ச கிஞ்சித³மலை: பீயூஷவர்ஷைரிவ
ஶ்ரீகாமாக்ஷி தவ ஸ்மிதத்³யுதிகணை: ஶைஶிர்யலீலாகரை: ॥94॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
வினைகளாகிய பெருங்காற்றால் விசிறப்பட்டு எரியும் சம்சாரத் தீயில் விழுந்து, கவலையாலும் தாபத்தாலும் துடிக்கும் தம்மை, அமிர்த மழையைப் போன்றதும் குளிர்ச்சியின் இருப்பிடமுமான காமாக்ஷியின் புன்னகைத் துளிகளால் நனைத்துப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று அன்னையிடம் மன்றாடுகிறார்.
பொருள்
அன்னையே ஶ்ரீகாமாக்ஷி (மாத: ஶ்ரீகாமாக்ஷி)! பாவ வினைகளின் கூட்டமாகிய கொடிய காற்றின் வேகத்தினால் (கர்ம-ஒளக⁴-சண்ட³-அனில-ப்ரௌடி⁴ம்னா) பெரிதும் கொழுந்துவிட்டெரியும் (ப³ஹுலீக்ருதே இந்தா⁴னே) பிறவி என்னும் நெருப்புக் கூட்டத்தில் (ப⁴வ-வீதிஹோத்ர-னிவஹே) வீழ்ந்து தவிப்பவனும் (நிபதிதம்), தாபங்களாலும் கவலைகளாலும் கலக்கமுற்றவனுமான என்னை (ஸந்தாப-சிந்தா-ஆகுலம் மாம்), குளிர்ச்சியின் விளையாட்டு இருப்பிடமாய் உள்ளவைகளும் (ஶைஶிர்ய-லீலா-அகரை:), மாசற்ற அமுத மழை போன்றவைகளுமான (அமலை: பீயூஷ-வர்ஷை: இவ) உனது புன்னகை ஒளித் திவலைகளால் (தவ ஸ்மித-த்³யுதி-கணை:) சற்றே முழுமையாக நனைத்து அருள்புரிவாயாக (கிஞ்சித் பரிஷிஞ்ச)!
பதச்சேதம்
இந்தா⁴னே | ப⁴வ-வீதிஹோத்ர-னிவஹே | கர்ம-ஒளக⁴-சண்ட³-அனில-ப்ரௌடி⁴ம்னா
ப³ஹுலீக்ருதே | நிபதிதம் | ஸந்தாப-சிந்தா-ஆகுலம்
மாத: | மாம் | பரிஷிஞ்ச | கிஞ்சித் | அமலை: | பீயூஷ-வர்ஷை: | இவ
ஶ்ரீகாமாக்ஷி | தவ | ஸ்மித-த்³யுதி-கணை: | ஶைஶிர்ய-லீலா-அகரை: ॥
பதவுரை
சம்சாரக் காட்டுத்தீ
கர்ம-ஒளக⁴-சண்ட³-அனில-ப்ரௌடி⁴ம்னா
கர்ம வினைகளின் கூட்டமெனும் சூறாவளியின் தீவிரத்தால்
ப³ஹுலீக்ருதே இந்தா⁴னே
பெரிதாக மூட்டப்பட்டு எரிகின்ற
ப⁴வ-வீதிஹோத்ர-னிவஹே
பிறவித் தீயின் பெருங்கூட்டத்தில்
துயருறும் அடியவன்
நிபதிதம்
விழுந்து கிடப்பவனும்
ஸந்தாப-சிந்தா-ஆகுலம் மாம்
தாபங்களாலும் கவலைகளாலும் கலங்கி நிற்கும் என்னை
குளிர்ந்த அமுதத் துளிகள்
மாத: ஶ்ரீகாமாக்ஷி
தாயே, ஶ்ரீகாமாக்ஷியே!
அமலை: பீயூஷ-வர்ஷை: இவ
குற்றமற்ற அமிர்த மழையைப் போல
புன்னகையால் குளிர்வித்தல்
ஶைஶிர்ய-லீலா-அகரை:
குளிர்ச்சி விளையாடும் சுரங்கமாய் அமைந்த
தவ ஸ்மித-த்³யுதி-கணை:
உனது புன்னகை ஒளித் துளிகளினால்
கிஞ்சித் பரிஷிஞ்ச
சற்றே நனைத்து ஆற்றுவாயாக.
பா⁴ஷாயா ரஸனாக்³ரகே²லனஜுஷ: ஶ்ருங்கா³ரமுத்³ராஸகீ²-
லீலாஜாதரதே: ஸுகே²ன நியமஸ்னானாய மேனாத்மஜே ।
ஶ்ரீகாமாக்ஷி ஸுதா⁴மயீவ ஶிஶிரா ஸ்ரோதஸ்வினீ தாவகீ
கா³டா⁴னந்த³தரங்கி³தா விஜயதே ஹாஸப்ரபா⁴சாதுரீ ॥95॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
மேனையின் புதல்வியான காமாக்ஷியே! உனது நாவின் நுனியில் விளையாடும் வாக்கு என்னும் தேவதை, சிருங்காரக் கலையோடு கூடி ஆனந்தமடைவதற்காக வழக்கமாக நீராடும் புனித நதியைப் போல, பேரின்ப அலைகள் வீசும் அமிர்தமயமான உனது மந்தகாசம் வெற்றிச் சிறப்போடு விளங்குகிறது என்கிறார் மூககவி.
பொருள்
மேனாதேவியின் புதல்வியே (மேனா-ஆத்மஜே)! ஶ்ரீகாமாக்ஷி (ஶ்ரீகாமாக்ஷி)! உனது நாவின் நுனியில் விளையாடுவதை விரும்புகின்றவளும் (ரஸனா-அக்³ர-கே²லன-ஜுஷ:), சிருங்கார முத்திரைக்குத் தோழியான நளினங்களில் பேரன்பு கொண்டவளுமான (ஶ்ருங்கா³ர-முத்³ரா-ஸகீ²-லீலா-ஜாத-ரதே:) கலைவாணியானவள் (பா⁴ஷாயா:), இனிதாக நித்திய நீராடல் செய்வதற்காக அமைந்த (ஸுகே²ன நியம-ஸ்னானாய) குளிர்ச்சியான அமிர்த நதியோ என்னும்படி (ஶிஶிரா ஸுதா⁴மயீ ஸ்ரோதஸ்வினீ இவ), ஆழ்ந்த பேரானந்த அலைகளைக் கொண்டு விளங்கும் (கா³ட⁴-ஆனந்த³-தரங்கி³தா) உனது புன்னகை ஒளியின் நயமானது (தாவகீ ஹாஸ-ப்ரபா⁴-சாதுரீ) எங்கும் வெற்றி கொண்டு சிறக்கிறது (விஜயதே)!
பதச்சேதம்
பா⁴ஷாயா: | ரஸனா-அக்³ர-கே²லன-ஜுஷ: | ஶ்ருங்கா³ர-முத்³ரா-ஸகீ²-லீலா-ஜாத-ரதே:
ஸுகே²ன | நியம-ஸ்னானாய | மேனா-ஆத்மஜே
ஶ்ரீகாமாக்ஷி | ஸுதா⁴மயீ | இவ | ஶிஶிரா | ஸ்ரோதஸ்வினீ | தாவகீ
கா³ட⁴-ஆனந்த³-தரங்கி³தா | விஜயதே | ஹாஸ-ப்ரபா⁴-சாதுரீ ॥
பதவுரை
நாநுனியில் வாணியின் திருவிளையாடல்
மேனா-ஆத்மஜே
மேனையின் மகளே!
ரஸனா-அக்³ர-கே²லன-ஜுஷ:
நாவின் நுனியில் விளையாடுவதை விரும்பி ஏற்ற
பா⁴ஷாயா:
வாக்கு தேவதையான சரஸ்வதிக்கு
வாணியின் நீராடல்
ஶ்ருங்கா³ர-முத்³ரா-ஸகீ²-லீலா-ஜாத-ரதே:
சிருங்கார நளினங்களின் தோழமை லீலையில் காதலுடையவளாய்
ஸுகே²ன நியம-ஸ்னானாய
சுகமாகத் தினசரி நீராடுவதற்கு
அமுதமயமான புன்னகை நதி
ஶ்ரீகாமாக்ஷி தாவகீ
ஶ்ரீகாமாக்ஷியே, உன்னுடைய
ஶிஶிரா ஸுதா⁴மயீ ஸ்ரோதஸ்வினீ இவ
குளிர்ச்சியான அமிர்தமயமான ஆறு போல
பேரானந்த அலைகளின் வெற்றி
கா³ட⁴-ஆனந்த³-தரங்கி³தா
தீவிரமான ஆனந்த அலைகளை உடையதாய்
ஹாஸ-ப்ரபா⁴-சாதுரீ விஜயதே
புன்னகை ஒளியின் திறம் ஜெயிக்கிறது.
ஸந்தாபம் விரலீகரோது ஸகலம் காமாக்ஷி மச்சேதனா
மஜ்ஜந்தீ மது⁴ரஸ்மிதாமரது⁴னீகல்லோலஜாலேஷு தே ।
நைரந்தர்யமுபேத்ய மன்மத²மருல்லோலேஷு யேஷு ஸ்பு²டம்
ப்ரேமேந்து³: ப்ரதிபி³ம்பி³தோ விதனுதே கௌதூஹலம் தூ⁴ர்ஜடே: ॥96॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
காமாக்ஷியின் புன்னகை ஓர் அமிர்த தேவநதி. அதில் மன்மதன் என்ற காற்று வீசும்போது எழும் அலைகளில், சிவபெருமான் அவள் மீது கொண்டுள்ள எல்லையற்ற அன்பாகிய சந்திரன் நிழலாடுகிறது. அது ஈசனுக்குப் பேராவலை விளைவிக்கிறது. அத்தகைய புன்னகை நதி அலைகளில் மூழ்கித் திளைக்கும் எனது உள்ளம் சகல தாபங்களிலிருந்தும் விடுபட வேண்டும் என்கிறார் கவிஞர்.
பொருள்
காமாக்ஷி (காமாக்ஷி)! காமவேளாகிய தென்றல் காற்றினால் அலைபாய்கின்றவைகளும் (மன்மத²-மருத்-லோலேஷு), இடைவிடாது நிலைபெற்றுள்ள (நைரந்தர்யம் உபேத்ய) பரமேஸ்வரனின் காதல் சந்திரனானவன் தெளிவாகப் பிரதிபலித்து (ஸ்பு²டம் ப்ரேம-இந்து³: ப்ரதிபி³ம்பி³த:), சடைமுடியுடைய சிவனுக்குப் பெருமகிழ்ச்சியை உண்டுபண்ணுவதுமான (தூ⁴ர்ஜடே: கௌதூஹலம் விதனுதே) உனது இனிய புன்னகையாகிய தேவ கங்கையின் அலைக்கூட்டங்களில் (தே மது⁴ர-ஸ்மித-அமரது⁴னீ-கல்லோல-ஜாலேஷு), எனது மனமானது மூழ்கித் திளைத்து (மஜ்ஜந்தீ மத்-சேதனா), தனது சகலவிதமான வெப்பத் தாபங்களையும் போக்கிக்கொள்ளட்டும் (ஸகலம் ஸந்தாபம் விரலீகரோது)!
பதச்சேதம்
ஸந்தாபம் | விரலீகரோது | ஸகலம் | காமாக்ஷி | மத்-சேதனா
மஜ்ஜந்தீ | மது⁴ர-ஸ்மித-அமரது⁴னீ-கல்லோல-ஜாலேஷு | தே
நைரந்தர்யம் | உபேத்ய | மன்மத²-மருத்-லோலேஷு | யேஷு | ஸ்பு²டம்
ப்ரேம-இந்து³: | ப்ரதிபி³ம்பி³த: | விதனுதே | கௌதூஹலம் | தூ⁴ர்ஜடே: ॥
பதவுரை
மனத் தாபங்கள் விலகுதல்
காமாக்ஷி மத்-சேதனா
காமாக்ஷியே, என் மனமானது
ஸகலம் ஸந்தாபம் விரலீகரோது
சகலமான துன்பத் தாபங்களையும் முற்றிலும் போக்கட்டும்
புன்னகை தேவநதியில் மூழ்குதல்
தே மது⁴ர-ஸ்மித-அமரது⁴னீ
உனது இனிய புன்னகை எனும் ஆகாய கங்கையின்
கல்லோல-ஜாலேஷு மஜ்ஜந்தீ
அலைகளின் கூட்டத்தில் மூழ்கித் திளைத்தபடி
மன்மதக் காற்றும் பிரேமைச் சந்திரனும்
மன்மத²-மருத்-லோலேஷு யேஷு
காமக் காற்றினால் அசைந்தாடும் எவ் வலைகளில்
நைரந்தர்யம் உபேத்ய
இடைவிடாது பொருந்தி நின்று
ஈசனின் கௌதுகம்
ஸ்பு²டம் ப்ரேம-இந்து³: ப்ரதிபி³ம்பி³த:
ஈசனின் பிரேமை எனும் சந்திரன் தெளிவாகப் பிரதிபலித்து
தூ⁴ர்ஜடே: கௌதூஹலம் விதனுதே
சடையோனான சிவபெருமானுக்குப் பேரானந்தக் கிளர்ச்சியை உண்டாக்குகிறதோ.
சேத:க்ஷீரபயோதி⁴மந்த²ரசலத்³ராகா³க்²யமந்தா²சல-
க்ஷோப⁴வ்யாப்ருதிஸம்ப⁴வாம் ஜனனி தே மந்த³ஸ்மிதஶ்ரீஸுதா⁴ம் ।
ஸ்வாத³ம்ஸ்வாத³முதீ³தகௌதுகரஸா நேத்ரத்ரயீ ஶாங்கரீ
ஶ்ரீகாமாக்ஷி நிரந்தரம் பரிணமத்யானந்த³வீசீமயீ ॥97॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
காமாக்ஷியின் உள்ளம் திருப்பாற்கடல்; ஈசன் மீதுள்ள காதல் மந்தர மலை. அந்த மலையால் மனம் கடையப்பட்ட போது தோன்றிய அமுதமே அவளது மந்தகாசம். அந்தப் புன்னகை அமுதத்தை ருசித்து மகிழும் சிவபெருமானின் முக்கண்களும், பேரானந்த அலைகளாகவே மாறித் திளைக்கின்றன என்று நயமுறக் கூறுகிறார்.
பொருள்
அன்னையே (ஜனனி)! ஶ்ரீகாமாக்ஷி (ஶ்ரீகாமாக்ஷி)! உள்ளம் என்னும் பாற்கடலைக் கடைவதற்கு அசைகின்ற (சேத:-க்ஷீர-பயோதி⁴-மந்த²ர-சலத்), அன்பு அல்லது காதல் என்று பெயர்கொண்ட மந்தர மலையின் (ராகா³க்²ய-மந்தா²சல) அசைவின் செயலால் வெளிப்பட்டுத் தோன்றிய (க்ஷோப⁴-வ்யாப்ருதி-ஸம்ப⁴வாம்) உனது புன்னகை அழகாகிய அமிர்தத்தை (தே மந்த³ஸ்மித-ஶ்ரீ-ஸுதா⁴ம்), மீண்டும் மீண்டும் சுவைத்துச் சுவைத்து (ஸ்வாத³ம்-ஸ்வாத³ம்), மேலோங்கிய ஆனந்தக் களிப்பினால் (உதீ³த-கௌதுக-ரஸா), சிவபெருமானின் முக்கண்களும் (ஶாங்கரீ நேத்ர-த்ரயீ) எப்போதும் பேரானந்த அலைகளின் வடிவமாகவே மாறித் திகழ்கின்றன (நிரந்தரம் ஆனந்த³-வீசீமயீ பரிணமதி)!
பதச்சேதம்
சேத:-க்ஷீர-பயோதி⁴-மந்த²ர-சலத்-ராகா³க்²ய-மந்தா²சல-
க்ஷோப⁴-வ்யாப்ருதி-ஸம்ப⁴வாம் | ஜனனி | தே | மந்த³ஸ்மித-ஶ்ரீ-ஸுதா⁴ம்
ஸ்வாத³ம்-ஸ்வாத³ம் | உதீ³த-கௌதுக-ரஸா | நேத்ர-த்ரயீ | ஶாங்கரீ
ஶ்ரீகாமாக்ஷி | நிரந்தரம் | பரிணமதி | ஆனந்த³-வீசீமயீ ॥
பதவுரை
உள்ளப் பாற்கடலைக் கடைதல்
சேத:-க்ஷீர-பயோதி⁴
மனம் என்னும் திருப்பாற்கடலில்
மந்த²ர-சலத்-ராகா³க்²ய-மந்தா²சல
சுழன்று அசையும் பிரேமை எனும் மந்தர மலையின்
க்ஷோப⁴-வ்யாப்ருதி-ஸம்ப⁴வாம்
கடைதலினால் உண்டான
புன்னகை அமுதச் சுவை
ஜனனி ஶ்ரீகாமாக்ஷி தே
தாயே, ஶ்ரீகாமாக்ஷியே, உன்னுடைய
மந்த³ஸ்மித-ஶ்ரீ-ஸுதா⁴ம்
புன்னகைச் செல்வமாகிய அமுதத்தை
ஸ்வாத³ம்-ஸ்வாத³ம்
மீண்டும் மீண்டும் சுவைத்து ருசித்து
முக்கண்ணனின் பேரானந்தம்
உதீ³த-கௌதுக-ரஸா
பொங்கி எழுந்த ஆனந்த ஆவலோடு கூடிய
ஶாங்கரீ நேத்ர-த்ரயீ
சங்கரனுடைய மூன்று கண்களும்
ஆனந்த அலையாய் மாறுதல்
நிரந்தரம் பரிணமதி
இடைவிடாமல் உருமாறுகிறது
ஆனந்த³-வீசீமயீ
பேரானந்த அலைகளின் வடிவாகவே.
ஆலோகே தவ பஞ்சஸாயகரிபோருத்³தா³மகௌதூஹல-
ப்ரேங்க²ன்மாருதக⁴ட்டனப்ரசலிதாதா³னந்த³து³க்³தா⁴ம்பு³தே⁴: ।
காசித்³வீசிருத³ஞ்சதி ப்ரதினவா ஸம்வித்ப்ரரோஹாத்மிகா
தாம் காமாக்ஷி கவீஶ்வரா: ஸ்மிதமிதி வ்யாகுர்வதே ஸர்வதா³ ॥98॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
காமனை எரித்த சிவபெருமானின் பார்வை படும்போது, காமாக்ஷியின் உள்ளத்திலுள்ள பேரானந்தப் பாற்கடல், பெருங்களிப்பு என்னும் பெருங்காற்றினால் அலைக்கழிக்கப்படுகிறது. அதிலிருந்து ஞானத்தின் முளையாகப் பொங்கி எழும் ஒப்பற்ற புதிய ஓர் அலையையே, கவிஞர்கள் புன்னகை என்று வர்ணிக்கிறார்கள் என்கிறார் மூககவி.
பொருள்
காமாக்ஷி (காமாக்ஷி)! மன்மதனின் எதிரியான பரமேஸ்வரனுடைய பார்வை விழும்போது (பஞ்சஸாயக-ரிபோ: ஆலோகே தவ), எல்லைமீறிய பேராவல் என்னும் வீசுகின்ற காற்றின் மோதலினால் (உத்³தா³ம-கௌதூஹல-ப்ரேங்க²த்-மாருத-க⁴ட்டன) அலைபொங்கி எழுகின்ற ஆனந்தப் பாற்கடலிலிருந்து (ப்ரசலிதாத் ஆனந்த³-து³க்³த⁴-அம்பு³தே⁴:), ஞானத்தின் திருமுளை வடிவாய் (ஸம்வித்-ப்ரரோஹ-ஆத்மிகா) புதுமையான ஓர் அலை பொங்கித் தோன்றுகிறது (காசித் ப்ரதினவா வீசி: உத³ஞ்சதி); அதனையே கவிஞர்களில் சிறந்த சான்றோர்கள் (தாம் கவீஶ்வரா:) எப்போதும் உன் புன்னகை என்று வர்ணிக்கின்றனர் (ஸர்வதா³ ஸ்மிதம் இதி வ்யாகுர்வதே)!
பதச்சேதம்
ஆலோகே | தவ | பஞ்சஸாயக-ரிபோ: | உத்³தா³ம-கௌதூஹல-
ப்ரேங்க²த்-மாருத-க⁴ட்டன-ப்ரசலிதாத் | ஆனந்த³-து³க்³த⁴-அம்பு³தே⁴:
காசித் | வீசி: | உத³ஞ்சதி | ப்ரதினவா | ஸம்வித்-ப்ரரோஹ-ஆத்மிகா
தாம் | காமாக்ஷி | கவீஶ்வரா: | ஸ்மிதம் | இதி | வ்யாகுர்வதே | ஸர்வதா³ ॥
பதவுரை
ஈசனின் பார்வையும் ஆனந்தக் காற்றும்
தவ பஞ்சஸாயக-ரிபோ: ஆலோகே
மன்மதனை எரித்தவனின் பார்வை உன்மேல் படுகையில்
உத்³தா³ம-கௌதூஹல
அளவற்ற பரவச ஆசையினால்
ப்ரேங்க²த்-மாருத-க⁴ட்டன
வீசும் காற்றின் மோதுதலினால்
ஆனந்தப் பாற்கடலின் அலை
ப்ரசலிதாத் ஆனந்த³-து³க்³த⁴-அம்பு³தே⁴:
அலைபாயும் பேரின்பப் பாற்கடலிலிருந்து
காசித் ப்ரதினவா வீசி: உத³ஞ்சதி
ஓர் ஒப்பற்ற புதுமையான அலை மேலே கிளம்புகிறது
ஞான முளையான பேரொளி
ஸம்வித்-ப்ரரோஹ-ஆத்மிகா
மெய்ஞ்ஞானத்தின் தளிரையே வடிவாகக் கொண்ட
கவிஞர்களின் புன்னகை விளக்கம்
காமாக்ஷி கவீஶ்வரா:
காமாக்ஷியே, கவிஞர்களில் தலைசிறந்தோர்
ஸர்வதா³ ஸ்மிதம் இதி வ்யாகுர்வதே
எப்போதும் மந்தகாசம் என்று போற்றுகின்றனர்.
ஸூக்தி: ஶீலயதே கிமத்³ரிதனயே மந்த³ஸ்மிதாத்தே முஹு:
மாது⁴ர்யாக³மஸம்ப்ரதா³யமத²வா ஸூக்தேர்னு மந்த³ஸ்மிதம் ।
இத்த²ம் காமபி கா³ஹதே மம மன: ஸந்தே³ஹமார்க³ப்⁴ரமிம்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி ந பாரமார்த்²யஸரணிஸ்பூ²ர்தௌ நித⁴த்தே பத³ம் ॥99॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
மலைமகளே! உனது இனிய சொல்லானது புன்னகையிடமிருந்து இனிமையின் மரபைக் கற்றுக் கொள்கிறதா? அல்லது புன்னகையானது வாக்கினிடமிருந்து இனிமையைப் பெறுகிறதா? இந்த இரண்டில் எது முதலானது என அறியாது என் மனம் சந்தேக வழியில் சுழல்கிறதே அன்றி, உண்மை நிலையைத் தெளிவுற அறிய மாட்டாமல் திகைக்கிறது என நயம்பட உரைக்கிறார்.
பொருள்
மலைமகளே (அத்³ரி-தனயே)! ஶ்ரீகாமாக்ஷி (ஶ்ரீகாமாக்ஷி)! உனது இனிய பேச்சானது (ஸூக்தி:), உன்னுடைய புன்னகையிடமிருந்து (தே மந்த³ஸ்மிதாத்) மீண்டும் மீண்டும் இனிமையின் இலக்கண மரபைப் பயில்கிறதோ (முஹு: மாது⁴ர்ய-ஆக³ம-ஸம்ப்ரதா³யம் ஶீலயதே கிம்)? அல்லது உனது பேச்சினிடமிருந்துதான் புன்னகை அதைக் கற்கிறதோ (அத²வா ஸூக்தே: நு மந்த³ஸ்மிதம்)? இவ்வாறு எனது மனமானது (இத்த²ம் மம மன:) சொல்லொணாத ஒரு சந்தேக வழியின் மயக்கத்திலே மூழ்கித் தத்தளிக்கிறது (காமபி ஸந்தே³ஹ-மார்க³-ப்⁴ரமிம் கா³ஹதே); ஆனால் மெய்ம்மை நெறியின் விளக்கத்திலோ அது காலடி எடுத்து வைக்க இயலவில்லை (பாரமார்த்²ய-ஸரணி-ஸ்பூ²ர்தௌ பத³ம் ந நித⁴த்தே)!
பதச்சேதம்
ஸூக்தி: | ஶீலயதே | கிம் | அத்³ரி-தனயே | மந்த³ஸ்மிதாத் | தே | முஹு:
மாது⁴ர்ய-ஆக³ம-ஸம்ப்ரதா³யம் | அத²வா | ஸூக்தே: | நு | மந்த³ஸ்மிதம்
இத்த²ம் | காமபி | கா³ஹதே | மம | மன: | ஸந்தே³ஹ-மார்க³-ப்⁴ரமிம்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி | ந | பாரமார்த்²ய-ஸரணி-ஸ்பூ²ர்தௌ | நித⁴த்தே | பத³ம் ॥
பதவுரை
சொல்லும் புன்னகையும்
ஸூக்தி: தே மந்த³ஸ்மிதாத்
உனது அருளுரை உனது புன்னகையிடமிருந்து
மாது⁴ர்ய-ஆக³ம-ஸம்ப்ரதா³யம் ஶீலயதே கிம்
இனிமையின் சாஸ்திர முறையைப் பயில்கிறதோ?
புன்னகை சொல்லிடமிருந்து பெற்றதோ
முஹு: அத²வா ஸூக்தே: நு மந்த³ஸ்மிதம்
அல்லது மீண்டும் சொல்லிடமிருந்தே புன்னகை பயில்கிறதோ?
மனதின் சந்தேகச் சுழற்சி
இத்த²ம் மம மன: கா³ஹதே
இவ்வண்ணமாக என் மனம் மூழ்குகிறது
காமபி ஸந்தே³ஹ-மார்க³-ப்⁴ரமிம்
விவரிக்க இயலாத ஐயப்பாட்டின் சுழற்சியில்
உண்மையை எட்ட இயலாமை
ஶ்ரீகாமாக்ஷி
ஶ்ரீகாமாக்ஷியே!
பாரமார்த்²ய-ஸரணி-ஸ்பூ²ர்தௌ
உண்மை நிலையின் மார்க்கப் பிரகாசத்தில்
பத³ம் ந நித⁴த்தே
காலடி எடுத்து வைக்க முடியாமல் நிற்கிறது.
க்ரீடா³லோலக்ருபாஸரோருஹமுகீ²ஸௌதா⁴ங்க³ணேப்⁴ய: கவி-
ஶ்ரேணீவாக்பரிபாடிகாம்ருதஜ²ரீஸூதீக்³ருஹேப்⁴ய: ஶிவே ।
நிர்வாணாங்குரஸார்வபௌ⁴மபத³வீஸிம்ஹாஸனேப்⁴யஸ்தவ
ஶ்ரீகாமாக்ஷி மனோஜ்ஞமந்த³ஹஸிதஜ்யோதிஷ்கணேப்⁴யோ நம: ॥100॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
காமாக்ஷியின் மந்தகாச ஒளிக் கதிர்கள், கருணை வடிவான அம்பிகையின் அரண்மனை முற்றம்; கவிஞர்களின் வாக்கு அமுதப் பிரவாகத்தின் மகப்பேறு இல்லம்; மோட்ச சாம்ராஜ்யத்தின் சிம்மாசனம். அத்தகைய மனதைக் கவரும் அன்னையின் புன்னகை ஒளிக்கதிர்களுக்கு என் நமஸ்காரங்கள் என்று மந்தஸ்மித சதகத்தை நிறைவு செய்கிறார்.
பொருள்
மங்கல ரூபிணியே (ஶிவே)! ஶ்ரீகாமாக்ஷி (ஶ்ரீகாமாக்ஷி)! திருவிளையாடல்களில் விருப்பம் கொண்ட கருணையாகிய தாமரைமுக அன்னையின் அரண்மனை முற்றங்களாய் விளங்குபவைகளும் (க்ரீடா³-லோல-க்ருபா-ஸரோருஹமுகீ²-ஸௌத⁴-அங்க³ணேப்⁴ய:); கவிஞர் கூட்டத்தின் வாக்குப் பெருக்காகிய அமிர்த நதியின் பிரசவ இல்லமாய் அமைந்தவைகளும் (கவி-ஶ்ரேணீ-வாக்-பரிபாடிகா-அம்ருத-ஜ²ரீ-ஸூதீ-க்³ருஹேப்⁴ய:); முக்தி முளையின் சக்கரவர்த்திப் பதவிக்குரிய சிம்மாசனங்களாய் விளங்குபவைகளுமான (நிர்வாண-அங்குர-ஸார்வபௌ⁴ம-பத³வீ-ஸிம்ஹாஸனேப்⁴ய:), உனது அழகிய மந்தகாச பேரொளித் துகள்களுக்கு (தவ மனோஜ்ஞ-மந்த³ஹஸித-ஜ்யோதிஷ்கணேப்⁴ய:) எனது நமஸ்காரங்கள் உரித்தாகுக (நம:)!
பதச்சேதம்
க்ரீடா³-லோல-க்ருபா-ஸரோருஹமுகீ²-ஸௌத⁴-அங்க³ணேப்⁴ய: | கவி-
ஶ்ரேணீ-வாக்-பரிபாடிகா-அம்ருத-ஜ²ரீ-ஸூதீ-க்³ருஹேப்⁴ய: | ஶிவே
நிர்வாண-அங்குர-ஸார்வபௌ⁴ம-பத³வீ-ஸிம்ஹாஸனேப்⁴ய: | தவ
ஶ்ரீகாமாக்ஷி | மனோஜ்ஞ-மந்த³ஹஸித-ஜ்யோதிஷ்கணேப்⁴ய: | நம: ॥
பதவுரை
கருணைத் தாயின் திருமுற்றம்
க்ரீடா³-லோல-க்ருபா-ஸரோருஹமுகீ²
லீலையில் திளைக்கும் கருணையே வடிவான தாமரை முகத்தாளது
ஸௌத⁴-அங்க³ணேப்⁴ய: ஶிவே
மாளிகை முற்றங்களாய் அமைந்தவைகளுக்கு, மங்களவல்லியே!
கவிதை அமுதத்தின் பிறப்பிடம்
கவி-ஶ்ரேணீ-வாக்-பரிபாடிகா
கவிஞர் கூட்டத்தின் வாக்குக் கிரமமாகிய
அம்ருத-ஜ²ரீ-ஸூதீ-க்³ருஹேப்⁴ய:
அமுத நதியின் மகப்பேறு இல்லமாய் உள்ளவைகளுக்கு
முக்திப் பேரரசின் சிம்மாசனம்
நிர்வாண-அங்குர-ஸார்வபௌ⁴ம-பத³வீ
மோட்சத் தளிரின் சக்கரவர்த்தி நிலைக்குரிய
ஸிம்ஹாஸனேப்⁴ய: தவ
அரச சிம்மாசனமாய் விளங்கும் உன்னுடைய
புன்னகை ஒளிகளுக்கு வணக்கம்
ஶ்ரீகாமாக்ஷி
ஶ்ரீகாமாக்ஷியே!
மனோஜ்ஞ-மந்த³ஹஸித-ஜ்யோதிஷ்கணேப்⁴ய: நம:
உள்ளம் கவரும் புன்னகை ஒளிக்கதிர்களுக்கு நமஸ்காரம்.
ஆர்யாமேவ விபா⁴வயன்மனஸி ய: பாதா³ரவிந்த³ம் புர:
பஶ்யன்னாரப⁴தே ஸ்துதிம் ஸ நியதம் லப்³த்⁴வா கடாக்ஷச்ச²விம் ।
காமாக்ஷ்யா ம்ருது³லஸ்மிதாம்ஶுலஹரீஜ்யோத்ஸ்னாவயஸ்யான்விதாம்
ஆரோஹத்யபவர்க³ஸௌத⁴வலபீ⁴மானந்த³வீசீமயீம் ॥101॥
மூககவியின் அகக்காட்சி
மந்தஸ்மித சதகத்தின் பலஸ்துதியாக அமைந்த இப்பாடலில், பூஜித்துப் போற்றத்தக்க பரதேவதையான காமாக்ஷியை உள்ளத்தில் தியானித்து, அவளது திருவடித்தாமரைகளை நேரில் காண்பது போல் பாவித்துத் துதிக்கத் தொடங்கும் பக்தன், அன்னையின் கடைக்கண் பார்வையையும், புன்னகை நிலவொளியின் துணையையும் பெற்று, பேரின்ப மயமான மோட்ச மாளிகையின் உச்சி உப்பரிகையை எளிதில் அடைவான் என்று அருளுகிறார்.
பொருள்
எவன் ஒருவன் உன்னதமான பரதேவதையையே உள்ளத்தில் தியானித்து (ய: ஆர்யாம் ஏவ மனஸி விபா⁴வயன்), அவளது பாத கமலங்களைத் தன் எதிரிலேயே தரிசிப்பவனாக உணர்ந்து (புர: பாதா³ரவிந்த³ம் பஶ்யன்) இத்துதியைத் தொடங்குகிறானோ (ஸ்துதிம் ஆரப⁴தே), அவன் காமாக்ஷி தேவியினுடைய (ஸ: காமாக்ஷ்யா:) மென்மையான புன்னகை ஒளி அலைகளாகிய நிலவின் தோழமையுடன் கூடிய (ம்ருது³ல-ஸ்மித-அம்ஶு-லஹரீ-ஜ்யோத்ஸ்னா-வயஸ்ய-அன்விதாம்), கடைக்கண் பார்வையினுடைய பேரொளியை (கடாக்ஷ-ச்ச²விம்) நிச்சயமாகப் பெற்று (நியதம் லப்³த்⁴வா), பேரானந்த அலைகளே வடிவான (ஆனந்த³-வீசீமயீம்) மோட்சம் என்னும் மாளிகையின் உச்சி மண்டபத்தை (அபவர்க³-ஸௌத⁴-வலபீ⁴ம்) நிச்சயமாக ஏறி அடைகிறான் (ஆரோஹதி)!
பதச்சேதம்
ஆர்யாம் | ஏவ | விபா⁴வயன் | மனஸி | ய: | பாதா³ரவிந்த³ம் | புர:
பஶ்யன் | ஆரப⁴தே | ஸ்துதிம் | ஸ: | நியதம் | லப்³த்⁴வா | கடாக்ஷ-ச்ச²விம்
காமாக்ஷ்யா: | ம்ருது³ல-ஸ்மித-அம்ஶு-லஹரீ-ஜ்யோத்ஸ்னா-வயஸ்ய-அன்விதாம்
ஆரோஹதி | அபவர்க³-ஸௌத⁴-வலபீ⁴ம் | ஆனந்த³-வீசீமயீம் ॥
பதவுரை
அம்பிகையின் திருவடித் தியானம்
ய: மனஸி ஆர்யாம் ஏவ விபா⁴வயன்
எவன் தன் உள்ளத்தில் பரதேவதையையே தியானித்து
புர: பாதா³ரவிந்த³ம் பஶ்யன்
எதிரில் அவளது திருவடித் தாமரைகளைக் காண்பவனாய்
ஸ்துதிம் ஆரப⁴தே
இந்தத் துதியைத் துதிக்கத் தொடங்குகிறானோ
புன்னகை நிலவின் தோழமை
ஸ: காமாக்ஷ்யா:
அவன் காமாக்ஷி அன்னையினுடைய
ம்ருது³ல-ஸ்மித-அம்ஶு-லஹரீ
மென்மையான புன்னகை ஒளி அலைகளாகிய
ஜ்யோத்ஸ்னா-வயஸ்ய-அன்விதாம்
நிலவொளியின் தோழமையோடு இணைந்த
அருட்கடைக்கண் பேறு
கடாக்ஷ-ச்ச²விம் நியதம் லப்³த்⁴வா
கடைக்கண் பார்வையின் ஒளியை உறுதியாகப் பெற்று
மோட்ச மாளிகையை அடைதல்
ஆனந்த³-வீசீமயீம்
பேரின்ப அலைகளின் மயமாய் அமைந்த
அபவர்க³-ஸௌத⁴-வலபீ⁴ம் ஆரோஹதி
முக்தி என்னும் மாளிகையின் உச்சி உப்பரிகையை இனிதே ஏறி அடைகிறான்.